چهره بازنده هفته
وینگادای من کوش؟
علی محزون: وینگادا که مربی تیم پرسپولیس شد کلی جلوی خودمان را گرفتیم که چیزی نگوییم! یعنی حساب یک ذره هوادار بودنمان را کردیم و گفتیم فعلا را بیخیال عمو سیبیلوی پرتغالی بشویم تا شاید دری به تخته بخورد و پرسپولیس دوباره بشود همان تیم فصل گذشته. نشد که نشد! افشین پیروانی را که کنار گذاشتنش (رسما عذرش را خواستند) باز هم گفتیم حتما حکمتی توی کار بوده و باشگاه هر چه در آرامش باشد بهتر است. حالا که فکرش را میکنیم میبینیم چقدر خودمان را تحویل گرفته بودیم!
بالاخره با شکست تحقیرآمیز پرسپولیس در ورزشگاه آزادی برابر دیدگان 95 هزار تماشاگر و پایان فصل سیاه این باشگاه، بیخیال همه چیز شدیم و وینگادا سرمربی این تیم را چهره بازندهاش کردیم. پرسپولیس در حالی بازیاش را برابر بنیادکار ازبکستان واگذار کرد که 15سال بود در جام باشگاههای آسیا در تهران نباخته بود که به لطف تاکتیکهای وینگادا و البته لجبازیاش با بازیکنان موثر این تیم (کریم باقری و ابراهیم توره) این رکورد 15 ساله هم شکسته شد.
کلا وینگادا اهل شکستن بود! هرچند عملکرد ضعیف مدیرعامل باشگاه پرسپولیس باعث شد کمی از لجبازیهای وینگادا را بپوشاند، اما انگار قرمز پوشان را در این فصل قراری به آرامش نبود. وینگادا در حالی به ایران آمد که از بهترین دوران مربیگریاش همراه با تیم ملی پرتغال سالها گذشته بود، بعد از آن بهترین تیمی که در آن موفق بود عربستان سال 1996 بود ! یعنی آخرین موفقیتش با یک تیم مربوط میشد به 13 سال پیش. بعد از آن هرچه در تیمهای حاشیه خلیج فارس دست به دست شد نتوانست عنوان قابل توجهی جلب کند، عنوانی که انگار برای مسوولان پرسپولیسی هیچ اهمیتی نداشت؛ البته بیانصافی است که تمام ناکامیهای پرسپولیس در این فصل را به گردن عمو سیبیلوی پرتغالی بگذاریم، اما در دوران او چیزی که بیشتر از هر چیز به چشم میآمد حاشیههای زیاد دور و بر این تیم بود. حاشیههایی که بالاخره بلای جان قرمزپوشان شد تا فصل اخیر را با ناکامی به آخر برسانند.
گفت و گو
