ساختمان الکترونیکی

مشکل اینجا بود که وقتی مودم می‌خواست از مخابرات لینک بگیرد، صدای اتصال مودم در گوشی شنیده می‌شد، یعنی اسپلیتری که قبل از مودم و تلفن نصب کرده بودم،‌درست عمل نمی‌کرد. ضمن این‌که برای تک‌تک تلفن‌ها اسپلیتر تهیه کرده بودم. یافتن مشکل این‌که کدام یک از اسپلیترها دچار مشکل شده است، بسیار دشوار بود! ‌ ‌

راه حل بهتری که به ذهنم رسید، جدا کردن خطوط تلفن و ‌DSL‌ بود. بعد از این‌که چند ساعتی را با فنر و سیم سپری کردم تا تمام سیم‌کشی داخلی ساختمان را عوض کنم،‌نتیجه چیز جالبی از آب در آمد. کنار هر پریز تلفن، یک پریز ‌DSL‌ نصب کردم که اگر خواستم کامپیوتر و مودم را به هر اتاقی منتقل کنم، به‌سادگی این کار را انجام دهم و نیازی به سیم‌کشی‌های طولانی نباشد. به‌نظرم معماران نوین ایران با رعایت چنین نکاتی، ضمن این‌که می‌توانند محیط بهتری برای زیستن فراهم کنند، قدمی هم در پیشبرد فناوری اطلاعات در داخل ایران برداشته باشند. چرا که اینترنت پرسرعت به بخش مهمی از نیازهای مردم بدل شده است و در نتیجه، هر کس می‌تواند آخر هفته خوش و راحتی را با اینترنتش سپری کند.