دام!

الحق والانصاف فکر نمی‌کردیم معاون علمی رئیس‌جمهور به انتقادهای دیروز مطبوعات درباره ماجرای نگه داشتن هواپیمایی در آستانه پرواز و نارضایتی مسافران و افکار عمومی از این اقدام اصولا پاسخ بدهد. این ماجرا به هر ترتیب و صورتی که بوده، به هر حال به وقوع چنین ماجرای تاسف‌ برانگیزی منجر شده، اما چنین پاسخگویی را باید به فال نیک گرفت و به پاسخ گوینده تبریک گفت که زحمت پاسخگویی را به خود داده است.

متاسفانه این یک واقعیت است که برخی مواقع و در دل افکار عمومی، رفتاری از برخی مدیران سر می‌زند که با آموزه‌های دینی و اخلاقی و استانداردهای مدیریت جمهوری اسلامی هیچ تناسبی ندارد و باز متاسفانه آن مدیران به جای عذرخواهی و پاسخگویی، با بی‌اعتنایی و بزرگ منشی(!) و انگار نه‌انگار که چنین و چنان کرده‌اند، راحت و آسوده از کنار اعتراض‌ها می‌گذرند.

اما باز الحق و الانصاف رفتار دکتر واعظ‌زاده در این فضا یک رفتار مبارک و فرخنده به شمار می‌رود که خدا کند فرهنگش به دیگر مدیران نیز تسری یابد. این که یک مدیر بر خود واجب بداند که با زبانی نسبتا آرام و منطقی به اعتراض‌های درستی که به اقدامی نادرست صورت گرفته، پاسخ بگوید نه‌تنها ضعف و عقب‌نشینی و افت کلاس و شخصیت نیست، بلکه اتفاقا سعه‌صدر و قدرت تحمل و نقد‌پذیری وی را نشان می‌دهد که قطعا در حوزه کاری‌اش و در میان چشمان آگاه افکار عمومی تاثیر مثبتی خواهد داشت. اما صرف‌نظر از بحث و نقش معاون رئیس‌جمهور، رفتار برخی و کاسه داغ‌تر از آش شدن برخی مسوولان مرتبط با پرواز شیراز و دیگر دست‌اندرکاران پرواز یاد شده در این ماجرا به چشم می‌آید تا جایی که می‌توان معاون رئیس‌جمهور را نوعی قربانی این رفتار دانست؛ رفتاری که به تصریح خود آقای واعظ‌زاده، می‌رفته تا 2 مسافر بلیت‌دار را از هواپیما پیاده کند و آنها شانس آورده‌اند که صندلی خالی در پرواز موجود بوده است! رواج یک‌چنین فرهنگی، اعتبار مجموعه مدیران کشور را نزد افکار عمومی خدشه‌دار و نگاهی ایجاد می‌کند که شاید آثار نامطلوب آن سال‌ها و حتی هیچ‌گاه قابل پاک کردن نباشد. غافل از این که همان افراد بی‌ملا‌حظه هستند که با نادیده گرفتن حقوق عمومی، برخی مسوولان را در ورطه‌ای می‌اندازند که شایسته آنان نیست و اصولا ارزش دریافت آن خدمات را در برابر آن تبعات ندارد. این است که به نظر می‌آید در ماجرای پرواز شیراز تهران 18 اردیبهشت مسوولیت اصلی به‌عهده همان کاسه‌های داغ‌تر از آش است که باید برای آنان فکری کرد.هرچند مسوولیت مسوولا‌نی که در چنین شرایطی قرار می‌گیرند بیش از این است.