مقاومت؛ یک داستان همیشگی

سان هی و تایی‌یول 2 خواهر و برادرند که به علت اشغال و قوانین اشغالگران ژاپنی، به ناچار همراه با بسیاری از آداب و رسوم کره‌ای حتی نام خود را هم از دست می‌دهند و نام ژاپنی بر آنها تحمیل می‌شود. تایی‌یول که بعدها به نام کی‌اکو تغییر می‌کند، ضمن روایت چگونگی این تغییر نام برای ژاپنی شدن مردم کره، از مقاومت‌های زیرپوستی و ظریف مردم کشورش می‌گوید.

ژاپنی‌ها علاوه بر وضع قوانینی علیه آداب و سنت‌های کره‌ای، مردم کره را وادار می‌کنند آن طور لباس بپوشند که ژاپنی‌ها می‌پوشند و آن طور بنویسند که ژاپنی‌ها می‌خواهند یا به جای گل‌های رز شارن که نماد کره است، درخت گیلاس را به عنوان نماد کشور اشغالگر پرورش دهند؛ تا آنجا که داشتن رز در خانه هر کره‌ای با جریمه‌های سخت روبه‌رو می‌شود.

رمان «زمانی که اسم من کی‌اکو» بود، به زیبایی هرچه تمام‌تر، خشونت و بی‌رحمی اشغالگران را تصویر می‌کند. چنان که در جنگ دوم جهانی  زمان وقوع داستان  بسیاری از جوانان کره‌ای را وارد ارتش ژاپن می‌کنند تا در دسته‌های خلبانان انتحاری، خود را به پایگاه‌ها و ناوهای آمریکایی بکوبند.

تمام این رویدادها به صورت یادداشت‌های 2 برادر و خواهر به مخاطب ارائه می‌شود. این داستان از دوره نوجوانی شخصیت اول داستان ادامه می‌یابد تا آنجا که کی‌اکو مثل سایر جوانان کره‌ای به اجبار وارد هنگ خلبانان انتحاری می‌شود. روایت داستان پس از این به صورت نامه‌نگاری ادامه می‌یابد. در این مرحله هم دلهره‌های خانواده‌های این سربازان جوان را به صورتی کاملا ملموس تشریح می‌کند. رمان «زمانی که اسم من کی‌اکو بود» از وقوع جنگ جهانی دوم تا پایان این جنگ و تخلیه کره از سربازان اشغالگر ادامه می‌یابد. این رمان را لیندا سوپارک، نویسنده کره‌ای مقیم آمریکا نوشته و ناهید هاشمی آن را به فارسی برگردانده است که در همین هفته از سوی نشر علم وارد بازار کتاب می‌شود.