مازندران ؛ گنجینه‌ای از زیبایی‌های طبیعت

این استان شامل 15 شهرستان، 37 شهر، 40 بخش، 106 دهستان می‌باشد که 34 درصد ازشهرها در طول نوار ساحلی دریای خزر واقع شده است. استان مازندران با توجه به موقعیت طبیعی و جغرافیایی در بخش توریسم و گردشگری جزو استان‌های برتر کشور به شمار می‌آید و سالانه در حدود 12میلیون  گردشگر داخلی و بیش از 20 هزار توریست خارجی هر ساله به منظور بهره‌گیری از جاذبه‌های طبیعی و گردشگری از نقاط مختلف از این استان  دیدن می‌کنند. وجود دریای زیبای خزر با سواحل همیشه بهار و جذاب و دلربا به همراه 12 پارک جنگلی، 9 پارک ملی و منطقه‌ای، حیات وحش،‌150 اثر تاریخی و ملی ثبت شده و 12 آبشار زیبا، 10 دریاچه و صدها رودخانه خروشان و آب‌های گرم و سرد معدنی، 4 تالاب، چشمه‌های جوشان، و انبوهی از جاذبه‌های طبیعی دیگر این استان را به مجموعه‌ای زیبا و بی نظیر تبدیل کرده است.

در این استان بیش از 200 واحد پذیرایی، 25 مهمان پذیر، ویلاهای خصوصی و استیجاری، نزدیک به 60 هتل و مجتمع‌های تفریحی، توریستی و بیش از یکصد دفتر خدمات مسافرتی و جهانگردی خدمات لازم را به گردشگران ارائه می‌دهند.

نزدیکی ساحل خروشان دریا با جنگل‌های انبوه و جوشش چشمه‌های زلال و آب جاری رودخانه‌ها و نغمه‌های دلنشین پرنده‌ها و عطر خوش گل‌های همیشه بهار، این سرزمین را به زیبایی‌های بی‌نظیر عالم خلقت تبدیل کرده است که در فصول بهار و تابستان میزبان هزاران مسافر دلباخته و عاشق طبیعت است.

دیدنی‌های استان

در  شهرستان بهشهر، دیدن مجموعه تاریخی سد عباس آباد، مجموعه باغ صفوی (باغ شاه) و عمارت چهلستون را از دست ندهید. تالاب لپو  پلنگان در شرق نیروگاه نکا و دریاچه استخر پشت از دیدنی‌های شهرستان نکاست. در قائمشهر علاوه بر مناظر بکر و دیدنی آن می‌توانید سری هم به تپه باستانی طالقانی، برج  آرامگاهی سید محمد زرین نوا و سه تپه باستانی گردکوه جمنان بزنید.

دیدن دخمه‌های سنگی (کافرکلی) رینه، راه باستانی تنگه بند بریده و تصویر حجاری شده شاه و یاران او برسنگ، کاروان سرای گمبوج در آمل را از دست ندهید. از مراکز دیدنی بابلسر  می‌توان برج آرامگاهی امامزاده ابراهیم (ع)، دانشکده ادبیات (هتل قدیم بابلسر)، پل فلزی‌و میدان اصلی شهر را نام برد.

جواهرده، جنگل دال خانی، قله مارکو و پارک جنگلی صفارود از دیدنی‌های اصلی شهرستان  نوشهر است.

آیین‌های نوروزی در مازندران

نوروزخوانی: در این مراسم نوروزخوانان معمولا 15 روز پیش از فرارسیدن عید نوروز به  روستاها می‌آیند و با خواندن اشعاری در مدح امامان و ترانه‌های محلی، طلیعه سال نو را به مردم مژده می‌دهند.

نوروزخوانان چند نفر هستند، یک نفر اشعار را می‌خواند، یک نفر ساز می‌زند، نفر دیگر که به آن کوله‌کش (بارکش)‌ می‌گویند به در خانه‌های مردم می‌رود و می‌خواند: باد بهارون بیمو/ نوروز سلطون بیمو/ مژده دهید به دوستان/ گل به گلشون اومد/ بهار آمد، بهار آمد خوش آمد/ علی با ذوالفقار آمد، خوش آمد/ نوروزتان نوروز دیگر/ شما را سال نو باشد مبارک/ صاحبخانه هم با دادن پول، شیرینی، گردو، تخم‌مرغ، نخود و کشمش از آنان پذیرایی می‌کند.

تحویل سال: در گذشته که امکانات ارتباطی مانند رادیو و تلویزیون نبود با تیراندازی یا گفتن اذان، آغاز سال جدید اعلام می‌شد. بعد از آن که سال نو شد کسی که به عنوان <مادر مه> انتخاب شده با مجمعی که در آن قرآن، آیینه، آب، سبزه و شاخه‌های سبز جوان قرار دارد وارد خانه می‌شود، قرآن را کنار سفره هفت سین می‌گذارد و شاخه‌های سبز (درخت آلوچه)‌ را به این نیت که سال سرسبز و خوش و خرمی برای خانواده باشد، جلوی در اتاق آویزان می‌کند یا روی تاقچه می‌گذارد. در این روز مادر خانه غذای عید، سبزی پلو با مرغ یا گوشت درست می‌کند، علاوه بر آن غذایی به عنوان خیرات برای اموات می‌‌پزند و بین مردم پخش می‌کنند. در غروب شب اول سال به این اعتقاد که چراغ خانه آنها همیشه روشن و نورانی باشد، به سر در خانه‌ها شمع یا شعله آتش آویزان می‌کنند.