حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
آرش شفاعی
حکایت تکراری حرمت امامزاده و متولی
یکی از دوستان که به عنوان مهمان یکی از کنگرههای شعر که همین روزها در تهران برگزار شد از شهرستان به تهران آمده بود با ناراحتی میگفت: ما را این همه راه به تهران کشیدند و حتی هزینه ایاب و ذهاب و شام شب ما را حساب نکردند و مجبور شدیم با قرض کردن پول از دوستانمان به شهرمان برگردیم.
این دو نمونه البته مشتی است از خروار و اگر فرصتی برای بازنگری این گونه برخوردها با هنرمندان بخصوص اهل ادبیات باشد، میتوان مثنوی هفتاد من کاغذی از این گونه بدقولیها در جشنوارههای هنری و ادبی نوشت.
برگزاری جشنواره ها، کنگرهها و هم اندیشیهای ادبی و هنری رویداد مبارکی است که این روزها به نیتهای مختلف در چهارگوشه کشور شاهد آن هستیم ولی مساله آنجاست که در بسیاری از این رویدادها توان مالی و بودجه جشنوارهها و کنگرهها با انتظار و علاقه برگزارکنندگان متناسب نیست. آنان دوست دارند جشنوارههایی پررونق برگزار کنند که مطبوعات و رسانهها به بازتاب آنها رغبت کنند اما چون پول کافی برای تحقق این امر موجود نیست، از هزینههایی که باید برای مهمانان خود خرج کنند میزنند تا تعداد بیشتری را به کنگرهها دعوت کنند.
آیا هنرمند باید هزینه برگزاری کنگرههای پرسرو صدای ادبی و هنری را هم از جیبش بدهد وحتی وقتی که در این جشنوارهها برگزیده میشود برای دریافت هدیهای که به او وعده دادهاند، دست به دامن این و آن شود؟ آیا این اهانت به هنرمندان نیست که با حضور و تعداد و شعرخوانی آنها مانور رسانهای بدهیم و پس از این که شعر خواندند و دیگر نمیتوان از شرکت آنها استفاده خاصی کرد بیاعتنا و ناجوانمردانه آنها را به حال خود رها کنیم؟
از قدیم گفتهاند حرمت امامزاده به متولی آن است. در کـنـگـرههـایـی کـه بـیشترین عوامل اجرایی آنها را شاعران و داستاننویسان تشکیل میدهند براحتی آب خوردن احترام و حق هنرمندان لگدمال میشود. دراین صورت از دیگران چه انتظاری داریم؟ من از بیگانگان هرگز ننالم/ که با من هرچه کرد آن آشنا کرد.
گفت و گو
