گفتگو با حسن میرباقری یکی از نویسندگان سریال «معصومیت از دست رفته»

را با کارهایی چون کارگری صحنه آغاز کرده است و بعدها در «روز واقعه» در نقش برادر کوچک راحله و در سریال «امام علی» در نقش ابراهیم اشتر ، در «بی بی یون» در نقش رحام ، در «مسافر ری» در نقش مازیار و در سریال «معصومیت از دست رفته» در نقش مسلم بن عقیل ، ذاکر و شبح امام علی ظاهر شده است و در حال حاضر نیز مشغول نوشتن سریال «مختارنام » است . با او به عنوان یکی از نویسندگان سریال «معصومیت از دست رفته» که پخش آن تازه از شبکه سوم سیما آغاز شده است ، گفتگویی ترتیب دادیم که می خوانید:

ایده اولیه نوشتن چنین فیلمنامه ای از کجا آمد؛
تم و جوهره این کار بر اساس سوژه ای از آقای داوود میرباقری بود. من هم مدتی با آن کلنجار رفتم تا حق مطلب آن گونه که باید ، ادا شود و این گونه بود که شخصیت ها و حوادث امروز را از نقطه ای به نقطه دیگر کشاندیم و به آن هویت معنوی و صوری بخشیدیم و در نهایت با آقای محمد بیرانوند این اثر را با تکوین حوادث امروز و شخصیت ها برای نمایش صحنه آماده کردیم . البته خود متن بالقوه توانایی هایی داشت که می شد آن را بسط داد و زمینه های دیگری نیز در آن گنجاند و چاشنی هایی را در بستر ساختمان اصلی قصه تعبیه کرد که به شفافیت و قرص و محکم شدن علت و معلول ها کمک کند و ما برای این که قصه را برای تلویزیون آماده کنیم ، مجددا با آقای بیرانوند روی قصه کار کردیم و در نهایت با قلم سلیس و روان آقای داوودمیرباقری شد «معصومیت از دست رفته».
نگارش فیلمنامه چقدر زمان برد؛
از لحظه اولی که شروع به نگارش این کار کردیم ، سه ماه و نیم تا چهار ماه زمان برد.
اما می دانید نوشتن این فیلمنامه به چه شباهت داشت؛
درست مثل این بود که پیری نشان گوهری را در سرزمینی صعب العبور به شما بدهد و شما با توجه به توانایی تان بروید و آن گوهر را به دست آورید و بعد آن را به همان پیر بدهید تا آن را به شکل نهایی درآورد.نوشتن این فیلمنامه برای من چیزی شبیه کشف و شهود بود.
خودتان بیشتر به کدام حوزه علاقه مندید؛
من علاقه مفرطی به نمایش دارم . حوزه فعالیت زیاد مهم نیست ، مهم این است که در عرصه درام فعالیت کنم .مهم این است که دغدغه هایم را عرضه کنم که این امکان در سینما، تلویزیون و صحنه نمایش وجود دارد.
و در این میان جایگاه تلویزیون را چگونه ارزیابی می کنید؛
از آنجا که تلویزیون یک رسانه اجتماعی و عمومی است ، طبیعتا نگرش آدم در تلویزیون می تواند خیلی وسیع باشد و در عین حال دست و پاگیر هم نباشد. در این حوزه آدم خیلی راحت تر می تواند درام را طراحی کند و با مخاطب رو به رو شود. با این تعریف هر امکانی که بتواند رابطه مخاطب را با نویسنده و کارگردان نزدیک کند و سیر تکوینی آدم را ارتقا بخشد ، به نظرم آن حوزه قابل احترام است .
تعریف شما از یک برنامه تاریخی چیست؛
به اعتقاد من تاریخ بهانه ای است که بتوانیم زمان را به شکلی بشکنیم و مخاطب را در آینه مفاهیم قرار دهیم تا صورت خودش را ببیند و دردی را چاره کند و به این وسیله بتواند اقناع شود. زمانی اجداد ما، از کوزه های سفالی و گلی آب می نوشیدند و خصوصیت این کوزه ها این بود که آب را سرد نگه می داشت . در حال حاضر تکنولوژی هم این کار را می کند اما آب ، دیگر آن طعم قدیم را ندارد.طعم گذشته گم شده است . در حال حاضر تکنولوژی می خواهد رجوع کند به آن ویژگی منحصر به فرد که مثلا چرا طعم آب آن گونه بوده است . ما دنبال آن طعم هستیم و به واسطه و کمک تاریخ ، عقاید و افکارمان را مبادله می کنیم و آینده را می نگریم .