دروغ بزرگ (قسمت اول) هواپیمای خیالی پنتاگون
جام جم آنلاین - وزارت دفاع همچنان حمله ای را که در ساعت 38/9 صبح به وقوع پیوسته زیرنظر دارد.
هنوز هیچ آماری از تلفات گزارش نشد.مجروحین حادثه به بیمارستان های محلی انتقال داده شده اند.
دونالد رامسفلد ، وزیر دفاع ، در مرکز فرماندهی خود در پنتاگون هدایت عملیات را به عهده دارد.
وی با خانواده های مصیبت دیده در این حادثه انفجار اظهار همدردی کرده است .
تمامی کارمندان وزارت دفاع ساختمان را تخلیه کردند.
افراد گروه نجات ناحیه برای کنترل و خاموش کردن آتش و انتقال مجروحین به بیمارستان درتلاشند.
اگرچه صدمات قابل توجهی به ساختمان وارد شده ، ولی انتظار می رود که پنتاگون از فردا دوباره به کار خود ادامه دهد.
جهت بازسازی قسمت های صدمه دیده ساختمان نیز تدارکات لازم صورت گرفته است.
متن فوق قسمتی از بیانیه کوتاهی بود که کمی بعد از حادثه یازدهم سپتامبر ، یعنی ساعت ده صبح به وقت واشنگتن ، وزارت دفاع ایالات متحده آن را منتشر کرد.
اولین گزارش خبرگزاری رویتر از حادثه ، حکایت از صدمات وارده به ساختمان پنتاگون بر اثر برخورد و انفجار یک هلی کوپتر داشت .
پال بگالا مشاور حزب دمکرات در یک تماس تلفنی با خبرگزاری آسوشیتدپرس ، خبر فوق را تایید کرد.
اما دقایقی نگذشته بود که وزارت دفاع اطلاعیه قبلی را اصلاح کرد.
در اصلاحیه آمده بود که در صدمات وارد شده به پنتاگون ، هواپیما دخالت داشته است .
این موضوع جدید با استناد به گفته مقامی رسمی که از قضا شاهد ماجرا بوده اعلام شد. شاهد و منبع اصلی پنتاگون در این گزارش کسی جز «فرد هی» نبود.
«هی» دیده بود که یک هواپیمای بویینگ حالت سقوط به طرف ساختمان پنتاگون نزدیک می شده است.
سناتور مارک کرک آن روز به دعوت وزیر دفاع ، صبحانه را همراه رامسفلد صرف کرده بود.
او هم پس از پایان ملاقات ، در حالی که قصد خروج از پارکینگ پنتاگون را داشت ، سقوط هواپیمای بزرگ را مشاهده کرده بود.
چهار گروه آتش نشانی از مامورین فدرال در محل حادثه حضور داشتند که مامورین آتش نشانی ناحیه آرلینگتون و متخصصین آتش نشانی فرودگاه «ریگان» سررسیدند.
ضلع صدمه دیده ساختمان پنتاگون در ساعت 10 و 10 دقیقه صبح فروریخت .
از همان لحظات ابتدایی حادثه از حضور خبرنگاران در صحنه جلوگیری شد.
تنها صحنه ای که برای تصویربرداری مجاز بود ، اجسادی بودند که در کیسه های پلاستیکی در کنار هم ردیف شده بودند.
با وجود همه این تدابیر امنیتی ، یک فیلمبردار غیرحرفه ای از فراز یکی از ساختمان های مجاور ، تصاویری از حضور مامورین آتش نشانی در محل را ثبت کرد.
در آن زمان ، این تصویر ، تنها مدرکی از حادثه بود که به دست خبرگزاری آسوشیتدپرس افتاد.
ریچادر مه یرز فرمانده جدید ستاد ، عنوان کرد که هواپیمای انتحاری از نوع بویینگ 200-}757 و متعلق به هواپیمای امریکن ایرلاین است .
مبدا هواپیما فرودگاه دالاس در واشنگتن و مقصد آن لوس آنجلس یورو بوده که در ساعت 8 و 55 دقیقه از صفحه رادار فرودگاه ناپدید شده است.
800 کشته ، اولین خبر از میزان تلفات بودکه برای خبرنگاران خبری حاضر در اطراف حادثه چندان باور نکردنی نمی نمود.
تردید خبرگزاری ها در مورد این خبر هنوز ادامه داشت که معلوم شد رقم واقعی کشته شدگان در این فاجعه چند برابر ارقام اعلام شده است .
دونالد رامسفلد ، وزیر دفاع در کنفرانس خبری روز بعد از حادثه از اعلام ارقام واقعی کشته شدگان سرباز زد.
بهت ناشی از فروریختن ساختمان های مرکز تجارت بین المللی (WTO) و حیرت از ضعف بزرگترین قدرت نظامی جهان در پیشگیری از وقوع چنین حوادث امروزی ، واکنش طبیعی کسانی بود که لحظه به لحظه اخبار این واقعه را در گوشه و کنار جهان پیگیری می کردند.
بخصوص که در این حادثه پایگاه فرماندهی ارتشی هدف قرار گرفته بود که تا آن زمان آسیب ناپذیر تصور می شد این بار و نظامیان ارتش امریکا ، نه در میدان جنگ ، که بر خاک سرزمین خود جان می سپردند.
شاید گزارش هایی که منابع رسمی ارائه دادند، هیچ جای بحث و گفتگویی درباره این حادثه باقی نگذاشته باشد ، اما اگر پوسته ظاهری گزارش های رسمی را بشکافیم ، حقیقت و اصل ماجرا به طور شرم آوری با گزارش های رسمی منافات دارد.
کنترل و هدایت هواپیماها در امریکا از وظایف سازمان هواپیمایی فدرال است و مامورین برج کنترل فرودگاه ها در حیطه سازمانی این مجموعه انجام وظیفه می کنند. ساعت 55/8 صبح بود که هواپیمای بویینگ بدون هماهنگی با برج کنترل فرودگاه ، همچنان اوج گرفت تا به ارتفاع 29 هزار پایی رسید.
تا این زمان ، امواج فرستنده هواپیما را دریافت می کردیم ولی ناگهان ، موج فرستنده نیز قطع شد.
تصور ما این بود که نقص فنی بویینگ باعث شده که خلبان بدون تماس با برج کنترل به راه خود ادامه دهد و همچنان برای برقراری ارتباط در تلاش بودیم که ناگهان متوجه شدیم خلبان بدون این که به هشدارهای ما پاسخ بدهد، فرستنده را روشن کرده است .
فرستنده فریادها و تهدیدهایی را ارسال کرد که با لهجه عربی ادا می شد.
از این به بعد هواپیما جهت خود را به طرف واشنگتن تغییر داد و اندکی بعد نیز هواپیما در صفحه رادار برج گم شد.
اینها مطالبی بود که روزنامه کریستین ساینس مونیتور به نقل از ماموران برج مراقبت چاپ کرد.
در دستورالعمل برج کنترل فرودگاه های محلی آمده است : در صورت بروز هواپیماربایی ، مامورین وظیفه دارند که موضوع حادثه را بلافاصله به مرکز فرماندهی F.A.A (سازمان هواپیمایی فدرال) گزارش دهند.
در زمان تماس ماموران برج با مرکز فرماندهی ، اکثر مسوولان این مرکز برای حضور در یک کنفرانس تخصصی در کشور کانادا به سر می بردند و کسی جز ماموران رده پایین و کم تجربه در F.A.A حضور نداشت .
در همان شرایط بحرانی و پرالتهاب بود که مرکز فرماندهی دچار خطای بزرگی شدند و پس از تلف شدن بیست دقیقه از خطیرترین و حساس ترین دقایق ، تازه به اشتباه خود پی بردند.
مامورین مرکز فرماندهی ، اخطار هواپیماربایی جدید را تکرار اخطار قبلی دومین هواپیما که در حال نزدیک شدن به شهر نیویورک بود ، تلقی کردند ; اما هنوز نیم ساعتی نگذشته بود که متوجه شدند تعداد هواپیماهای ربوده شده به سه فروند رسیده است.
در واقع مقامات نظامی پس از بیست دقیقه تاخیر از خطر سومین هواپیما آگاه شدند.
کمیته نیروهای مسلح مجلس سنای امریکا ، روز سیزدهم سپتامبر تشکیل شد و از رئیس ستاد مشترک ، ژنرال ریچارد مه یر درباره ماجرای هواپیمای بویینگ توضیح خواست .
در شرح مذاکرات این جلسه ، هیچ نکته ای مبنی بر تعقیب هواپیمای بویینگ توسط جنگنده های نیروی هوایی وجود ندارد.
پس از این مذاکرات سریع و ساختگی بین کمیته سنا و مقامات ارشد نظامی ، سناتورهای عضو کمیته نیروهای مسلح تصریح کردند که در واقع هیچ گونه اقدامی برای تعقیب هواپیمای بویینگ از طرف نیروی هوایی صورت نگرفته است.
آیا می توان باور کرد که در طول حملات هوایی به برجهای تجارت بین المللی و پنتاگون ، نیروی هوایی این کشور هیچ عکس العملی از خود بروز نداده باشد؛ در متن مذاکرات بین کمیته نیروهای مسلح و رئیس ستاد مشترک ، نکات جالب و شایان توجهی وجود دارد که برای خوانندگان خالی از تعجب نخواهد بود همان طور که قبلا اشاره شد، این جلسه دو روز بعد از واقعه یازدهم سپتامبر یعنی سیزدهم همان ماه برگزار می شود ، در این جلسه گفتگو بیشتر بین ریچارد مه یر ، رئیس ستاد مشترک و سناتور کارل لوین ، یکی از اعضای کمیته جریان دارد.
سناتور کارل لوین : قبل از این که پنتاگون مورد حمله قرار بگیرد ، خبر برخورد هواپیماها به برجهای تجارت جهانی توسط کدام مرکز به وزارت دفاع گزارش شد؛ اف . بی . آی؛ سازمان هواپیمایی ایالتی؛ یا مراکز دیگر؛ ژنرال ریچارد مه یر: جوابی برای این سوال ندارم ; می توانم پس از بررسی مدارک به شما پاسخ بدهم .
لوین : متشکرم . آیا هیچ عملیاتی توسط وزارت دفاع علیه هواپیمایی صورت گرفت؛ از شما خواسته شد که به عملیاتی علیه هواپیمایی اقدام کنید؛
مه یر: بله . عملیاتی داشتیم .
لوین : آیا به طور نمونه می توانید به موردی اشاره کنید؛ گفته می شود هواپیمایی که در پنسیلوانیا سقوط کرده هدف قرار گرفته است .
مه یر: نیروی هوایی هیچ هواپیمایی را هدف قرار نداد.
بعد از این که نوع تهدید هوایی برای ما معلوم شد ، گشت زنی هوایی را با هواپیمای جنگنده رادار آواکس و تانکر سوخت رسان شروع کردیم .
هدف از این گشت زنی ، پیدا کردن و تعقیب هواپیماهای ربوده شده بود ، اما ما هیچ هواپیمایی را پیدا نکردیم که تعقیب کنیم.
لوین : این دستوری که نام بردید ، قبل از حمله به پنتاگون صادر شد یا بعد از آن؛ مه یر: تا آنجا که من می دانم ، این دستور بعد از حمله به پنتاگون صادر شد.
سناتور بیل نلسون که تا به حال ناظر مذاکره بوده سوال می کند: جناب رئیس اگر اجازه بفرمایید به منظور تکمیل اسناد خبرهایی که شبکه CNN از حوادث امروز ثبت کرده ، ارائه کنم .
زمان دقیق برخورد دومین هواپیما به برج جنوبی 9 و 3 دقیقه و زمان برخورد بویینگ 77 به پنتاگون 43 و 9 دقیقه بوده است .
ساعت 10 و10 دقیقه ، زمان سقوط هواپیمای یونایتد ایرلاین پنسیلوانیا گزارش شده است .
بنابراین فاصله زمانی برخورد هواپیما به برج و سقوط هواپیمای دیگر روی پنتاگون ، 40 دقیقه است .
این زمان از مرحله برخورد دومین هواپیما با برج جنوبی تا سقوط آخرین هواپیما در پنسیلوانیا یک ساعت و ده دقیقه طول می کشد.
لوین : آنچه که ما مایلیم بدانیم این است که چه زمانی پنتاگون از حالتهای اضطراری و تهدیدهای بالقوه نظیر اخطارهای FAA درباره تغییر مسیر هواپیما و چیزهای دیگر باخبر شد؛ اینها چیزهایی است که مایلیم از شما بشنویم چون ... مه یر: این چیزی نیست که بتوانم پاسخ بدهم ، بعد از اولین حمله به برجهای دوقلو ما بلافاصله گروه های مقابله با بحران را به حالت آماده باش درآوریم .
بعد هم با مقامات ایالتی ارتباط برقرار کردیم .
اما این که چه زمانی هواپیماهای نیروهای دفاع هوایی (NORAD) وارد عمل شدند ، اطلاعی ندارم .
لوین : مواردی که قبلا از شما پرسیدم چطور آیا اف . بی . آی یا FAA یا به هر طریق ، یکی از نهادهای مسوول گزارش داده اند که هواپیمایی تغییر مسیر داده و یا هواپیمایی به واشنگتن و یا هر هدف دیگری نزدیک می شوند؛ آنها بایستی گزارش کرده باشند; در غیر این صورت در وظایف خود اهمال کرده اند.
مه یر: بله ، همین طور است همان طور که می دانید در زمان حمله من در پنتاگون حضور نداشتم .
ممکن است قبل از وقوع حادثه گزارش هایی به پنتاگون مخابره شده باشد که برای من هم زیاد روشن نیست ، اما ما کارمان را با گزارش ها و اخطارهای مرکز دفاع هوایی (NORAD) و FAA شروع کردیم و از این طریق به موقعیت هواپیمای ربوده شده و هواپیمایی که در پنسیلوانیا سقوط کرده پی بردیم ، این که جنگنده ها آن هواپیما را ره گیری کرده باشند ، اطلاعی ندارم ، من بایستی ... لوین : فکر می کنید زمان این گزارش ها را بتوانید در اختیار ما بگذارید؛ می دانم که الان بخاطر ندارید.
مه یر: اما ما آنها را پیدا خواهیم کرد.
در جستجوی زمان از دست رفته
تا این زمان ، امواج فرستنده هواپیما را دریافت می کردیم ولی ناگهان ، موج فرستنده نیز قطع شد.
تصور ما این بود که نقص فنی بویینگ باعث شده که خلبان بدون تماس با برج کنترل به راه خود ادامه دهد و همچنان برای برقراری ارتباط در تلاش بودیم که ناگهان متوجه شدیم خلبان بدون این که به هشدارهای ما پاسخ بدهد، فرستنده را روشن کرده است .
فرستنده فریادها و تهدیدهایی را ارسال کرد که با لهجه عربی ادا می شد.
از این به بعد هواپیما جهت خود را به طرف واشنگتن تغییر داد و اندکی بعد نیز هواپیما در صفحه رادار برج گم شد.
اینها مطالبی بود که روزنامه کریستین ساینس مونیتور به نقل از ماموران برج مراقبت چاپ کرد.
در دستورالعمل برج کنترل فرودگاه های محلی آمده است : در صورت بروز هواپیماربایی ، مامورین وظیفه دارند که موضوع حادثه را بلافاصله به مرکز فرماندهی F.A.A (سازمان هواپیمایی فدرال) گزارش دهند.
در زمان تماس ماموران برج با مرکز فرماندهی ، اکثر مسوولان این مرکز برای حضور در یک کنفرانس تخصصی در کشور کانادا به سر می بردند و کسی جز ماموران رده پایین و کم تجربه در F.A.A حضور نداشت .
در همان شرایط بحرانی و پرالتهاب بود که مرکز فرماندهی دچار خطای بزرگی شدند و پس از تلف شدن بیست دقیقه از خطیرترین و حساس ترین دقایق ، تازه به اشتباه خود پی بردند.
مامورین مرکز فرماندهی ، اخطار هواپیماربایی جدید را تکرار اخطار قبلی دومین هواپیما که در حال نزدیک شدن به شهر نیویورک بود ، تلقی کردند ; اما هنوز نیم ساعتی نگذشته بود که متوجه شدند تعداد هواپیماهای ربوده شده به سه فروند رسیده است.
در واقع مقامات نظامی پس از بیست دقیقه تاخیر از خطر سومین هواپیما آگاه شدند.
کمیته نیروهای مسلح مجلس سنای امریکا ، روز سیزدهم سپتامبر تشکیل شد و از رئیس ستاد مشترک ، ژنرال ریچارد مه یر درباره ماجرای هواپیمای بویینگ توضیح خواست .
در شرح مذاکرات این جلسه ، هیچ نکته ای مبنی بر تعقیب هواپیمای بویینگ توسط جنگنده های نیروی هوایی وجود ندارد.
پس از این مذاکرات سریع و ساختگی بین کمیته سنا و مقامات ارشد نظامی ، سناتورهای عضو کمیته نیروهای مسلح تصریح کردند که در واقع هیچ گونه اقدامی برای تعقیب هواپیمای بویینگ از طرف نیروی هوایی صورت نگرفته است.
آیا می توان باور کرد که در طول حملات هوایی به برجهای تجارت بین المللی و پنتاگون ، نیروی هوایی این کشور هیچ عکس العملی از خود بروز نداده باشد؛ در متن مذاکرات بین کمیته نیروهای مسلح و رئیس ستاد مشترک ، نکات جالب و شایان توجهی وجود دارد که برای خوانندگان خالی از تعجب نخواهد بود همان طور که قبلا اشاره شد، این جلسه دو روز بعد از واقعه یازدهم سپتامبر یعنی سیزدهم همان ماه برگزار می شود ، در این جلسه گفتگو بیشتر بین ریچارد مه یر ، رئیس ستاد مشترک و سناتور کارل لوین ، یکی از اعضای کمیته جریان دارد.
سناتور کارل لوین : قبل از این که پنتاگون مورد حمله قرار بگیرد ، خبر برخورد هواپیماها به برجهای تجارت جهانی توسط کدام مرکز به وزارت دفاع گزارش شد؛ اف . بی . آی؛ سازمان هواپیمایی ایالتی؛ یا مراکز دیگر؛ ژنرال ریچارد مه یر: جوابی برای این سوال ندارم ; می توانم پس از بررسی مدارک به شما پاسخ بدهم .
لوین : متشکرم . آیا هیچ عملیاتی توسط وزارت دفاع علیه هواپیمایی صورت گرفت؛ از شما خواسته شد که به عملیاتی علیه هواپیمایی اقدام کنید؛
مه یر: بله . عملیاتی داشتیم .
لوین : آیا به طور نمونه می توانید به موردی اشاره کنید؛ گفته می شود هواپیمایی که در پنسیلوانیا سقوط کرده هدف قرار گرفته است .
مه یر: نیروی هوایی هیچ هواپیمایی را هدف قرار نداد.
بعد از این که نوع تهدید هوایی برای ما معلوم شد ، گشت زنی هوایی را با هواپیمای جنگنده رادار آواکس و تانکر سوخت رسان شروع کردیم .
هدف از این گشت زنی ، پیدا کردن و تعقیب هواپیماهای ربوده شده بود ، اما ما هیچ هواپیمایی را پیدا نکردیم که تعقیب کنیم.
لوین : این دستوری که نام بردید ، قبل از حمله به پنتاگون صادر شد یا بعد از آن؛ مه یر: تا آنجا که من می دانم ، این دستور بعد از حمله به پنتاگون صادر شد.
سناتور بیل نلسون که تا به حال ناظر مذاکره بوده سوال می کند: جناب رئیس اگر اجازه بفرمایید به منظور تکمیل اسناد خبرهایی که شبکه CNN از حوادث امروز ثبت کرده ، ارائه کنم .
زمان دقیق برخورد دومین هواپیما به برج جنوبی 9 و 3 دقیقه و زمان برخورد بویینگ 77 به پنتاگون 43 و 9 دقیقه بوده است .
ساعت 10 و10 دقیقه ، زمان سقوط هواپیمای یونایتد ایرلاین پنسیلوانیا گزارش شده است .
بنابراین فاصله زمانی برخورد هواپیما به برج و سقوط هواپیمای دیگر روی پنتاگون ، 40 دقیقه است .
این زمان از مرحله برخورد دومین هواپیما با برج جنوبی تا سقوط آخرین هواپیما در پنسیلوانیا یک ساعت و ده دقیقه طول می کشد.
لوین : آنچه که ما مایلیم بدانیم این است که چه زمانی پنتاگون از حالتهای اضطراری و تهدیدهای بالقوه نظیر اخطارهای FAA درباره تغییر مسیر هواپیما و چیزهای دیگر باخبر شد؛ اینها چیزهایی است که مایلیم از شما بشنویم چون ... مه یر: این چیزی نیست که بتوانم پاسخ بدهم ، بعد از اولین حمله به برجهای دوقلو ما بلافاصله گروه های مقابله با بحران را به حالت آماده باش درآوریم .
بعد هم با مقامات ایالتی ارتباط برقرار کردیم .
اما این که چه زمانی هواپیماهای نیروهای دفاع هوایی (NORAD) وارد عمل شدند ، اطلاعی ندارم .
لوین : مواردی که قبلا از شما پرسیدم چطور آیا اف . بی . آی یا FAA یا به هر طریق ، یکی از نهادهای مسوول گزارش داده اند که هواپیمایی تغییر مسیر داده و یا هواپیمایی به واشنگتن و یا هر هدف دیگری نزدیک می شوند؛ آنها بایستی گزارش کرده باشند; در غیر این صورت در وظایف خود اهمال کرده اند.
مه یر: بله ، همین طور است همان طور که می دانید در زمان حمله من در پنتاگون حضور نداشتم .
ممکن است قبل از وقوع حادثه گزارش هایی به پنتاگون مخابره شده باشد که برای من هم زیاد روشن نیست ، اما ما کارمان را با گزارش ها و اخطارهای مرکز دفاع هوایی (NORAD) و FAA شروع کردیم و از این طریق به موقعیت هواپیمای ربوده شده و هواپیمایی که در پنسیلوانیا سقوط کرده پی بردیم ، این که جنگنده ها آن هواپیما را ره گیری کرده باشند ، اطلاعی ندارم ، من بایستی ... لوین : فکر می کنید زمان این گزارش ها را بتوانید در اختیار ما بگذارید؛ می دانم که الان بخاطر ندارید.
مه یر: اما ما آنها را پیدا خواهیم کرد.
مرکز دفاع هوایی امریکا (NORAD) پس از انتشار مذاکرات کمیته نیروهای مسلح مجلس ، داستان لحظه به لحظه حوادث امروز را به گونه دیگری نقل کرد، تا از این طریق ، ابهامات بجای مانده ناشی از از دستپاچگی ، عدم اطلاع و یا ضعف حافظه رئیس ستاد مشترک (مه یر) را برطرف کرده باشد. این گزارش به فاصله یک روز پس از مذاکرات کمیته با مه یر منتشر شد.
گزارشی که NORAD منتشر کرد ، زمان دریافت هشدار هواپیماربایی ساعت 9 و 24 دقیقه صبح اعلام و تصریح شد که : بلافاصله جنگنده های اف 16 مستقر در پایگاه هوایی لانگ لی با دستور ره گیری هواپیمای بویینگ به پرواز درآمدند.
اما نیروی هوایی بدون اطلاع از موقعیت هدف (هواپیمای بویینگ) به تصور این که این هواپیما نیز به قصد وارد کردن ضربه سوم به برج ، به سمت نیویورک در پرواز است ، جنگنده های اعزامی را به سمت شمال (نیویورک) هدایت می کند.
در حالی که جنگنده ها در مسیر شمال (نیویورک) در جستجوی هدف بودند یک هواپیمای باری ارتش پس از برخاستن از باند فرودگاه ریاست جمهوری واقع در سنت آندرو بطور کاملا اتفاقی هواپیمای بویینگ را شناسایی می کند; اما زمان از دست رفته است و دیگر هیچ اقدامی ممکن نیست.
این که سیستم رادار ارتش امریکا از تعیین موقعیت هواپیمایی در شعاع چند ده کیلومتری مرکز رادار عاجز باشد و همین طور قضیه فرار و فریب دادن جنگنده های اف 16 توسط هواپیمای مسافربری چندان باورکردنی نیست .
به همین خاطر اطلاعیه NORAD را نمی توان معتبرتر از توضیحات دستپاچه رئیس ستاد مشترک (مه یر) در مقابل کمیته نیروهای مسلح مجلس دانست ; حتی اگر باور کنیم که هواپیمای مذکور توانسته موانعی نظیر جنگنده های اف 16 را پشت سر گذاشته باشد ، احتمالا می توانسته هنگام پرواز به سوی پنتاگون هدف قرار گرفته باشد.
موضوع محرمانه بودن ساختار دفاعی محل استقرار وزارت دفاع و سایر محلهای استراتژیک نظیر کاخ سفید بر کسی پوشیده نیست ... این سیستم ها در سال 1994 ، بازنگری و به سطح عالی ارتقا داده شدند.
دلیل این بازنگری ، فرود آن هواپیمای دو موتوره شخصی معروف به حیاط کاخ سفید در آن سال بود.
طبق اطلاعات منابع دولتی ، در طرح دفاعی جدید ، پنج توپ ضدهوایی بر بام پنتاگون مستقر شد که در طول 24 ساعت از مقر وزارت دفاع حراست می کرد.
دو اسکادران از جنگنده های اف 16 و اف ای 18 متعلق به پایگاه نظامی رئیس جمهور واقع در سنت آندرو و همین طور نیروهای پروازی 113 و نیروهای تهاجمی 321 مستقر در این پایگاه هم ، امنیت کاخ سفید و پنتاگون را بعهده داشتند.
این تدابیر شدیدا امنیتی چنین حجم عظیم و گران قیمتی نبایستی به هواپیمای بویینگ اجازه می داد که به پنتاگون نزدیک شود.
کلنل وارزینکی سخنگوی پنتاگون در این باره می گوید: تا قبل از حادثه روز سه شنبه بعید می دانم کسی از این ضعف دفاعی پنتاگون خبر داشت ; ما اصلا متوجه نشدیم که هواپیما بطرف ما می آید.
به بیان دیگر ، وارزینکی چنین ادعا می کند که خلبان توانسته است از نقطه های کور رادار قویترین و پیشرفته ترین سیستم ضدهوایی جهان ، بدون هیچ آسیبی عبور کرده و خود را به پنتاگون برساند.
و حالا مشخصات هواپیمایی که توانسته از همه این موانع بگذرد ، چه بوده؛ یک بویینگ 757 ، ظرفیت مسافر: 239 نفر ، طول هواپیما: 52 متر ، طول بالها: 42 متر ، وزن هواپیما به علاوه بار و مسافر 104 تن و بالاخره سقف سرعت پرواز: 1000 کیلومتر در ساعت ! سقف وسیع پنتاگون (بزرگترین ساختمان اداری جهان که نامش از شکل معماری آن اقتباس شده و ترکیبی از 5 پنج ضلعی در دل هم است) راحت ترین هدف و آسیب پذیرترین موضع پنتاگون برای کوبیدن هواپیما بنظر می رسد ; هواپیمایی به وزن 104 تن با سرعت 900 کیلومتر در ساعت ، نیرویی برابر با 8 میلیارد و 500 میلیون نیوتن فشار بر نقطه اصابت وارد می کند ; اما در عمل ، خلبان بجای سقف 5/14 هکتاری پنتاگون ترجیح داده به سینه دیواری به ارتفاع 27 متر ضربه وارد کند! هواپیما در کسری از ثانیه ، به حالت شیرجه به زمین نزدیک شده در همان ارتفاع به حالت افقی ادامه مسیر می دهد و بعد ، پس از عبور از بزرگراه و از میان راهرویی که به پارکینگ پنتاگون ختم می شود عبور کرده تقریبا با زاویه 90 درجه به دیوار ساختمان می کوبد.
تمام چراغهای مسیر پارکینگ ، بجز یکی که بر اثر برخورد هواپیما سقوط کرده بود ، سالم می مانند.
همان طور که در تصویر مشاهده می شود ، ضربه اولیه به طبقه اول و تقریبا نزدیک به زمین وارد شده است.
بدون آن که به حیاط زیبا و باشکوه مقابل ساختمان و یا باند هلیکوپتر مقابل آن ، صدمه ای وارد شود.
در واقع 5/8 میلیارد نیوتن فشار وارد بر ساختمان فقط به قسمت کوچکی از حلقه اول صدمه وارد کرده و هواپیما در حلقه دوم متوقف شده است.
آیا آنچه به پنتاگون برخورد کرد یک هواپیما بود؛
گزارشی که NORAD منتشر کرد ، زمان دریافت هشدار هواپیماربایی ساعت 9 و 24 دقیقه صبح اعلام و تصریح شد که : بلافاصله جنگنده های اف 16 مستقر در پایگاه هوایی لانگ لی با دستور ره گیری هواپیمای بویینگ به پرواز درآمدند.
اما نیروی هوایی بدون اطلاع از موقعیت هدف (هواپیمای بویینگ) به تصور این که این هواپیما نیز به قصد وارد کردن ضربه سوم به برج ، به سمت نیویورک در پرواز است ، جنگنده های اعزامی را به سمت شمال (نیویورک) هدایت می کند.
در حالی که جنگنده ها در مسیر شمال (نیویورک) در جستجوی هدف بودند یک هواپیمای باری ارتش پس از برخاستن از باند فرودگاه ریاست جمهوری واقع در سنت آندرو بطور کاملا اتفاقی هواپیمای بویینگ را شناسایی می کند; اما زمان از دست رفته است و دیگر هیچ اقدامی ممکن نیست.
این که سیستم رادار ارتش امریکا از تعیین موقعیت هواپیمایی در شعاع چند ده کیلومتری مرکز رادار عاجز باشد و همین طور قضیه فرار و فریب دادن جنگنده های اف 16 توسط هواپیمای مسافربری چندان باورکردنی نیست .
به همین خاطر اطلاعیه NORAD را نمی توان معتبرتر از توضیحات دستپاچه رئیس ستاد مشترک (مه یر) در مقابل کمیته نیروهای مسلح مجلس دانست ; حتی اگر باور کنیم که هواپیمای مذکور توانسته موانعی نظیر جنگنده های اف 16 را پشت سر گذاشته باشد ، احتمالا می توانسته هنگام پرواز به سوی پنتاگون هدف قرار گرفته باشد.
موضوع محرمانه بودن ساختار دفاعی محل استقرار وزارت دفاع و سایر محلهای استراتژیک نظیر کاخ سفید بر کسی پوشیده نیست ... این سیستم ها در سال 1994 ، بازنگری و به سطح عالی ارتقا داده شدند.
دلیل این بازنگری ، فرود آن هواپیمای دو موتوره شخصی معروف به حیاط کاخ سفید در آن سال بود.
طبق اطلاعات منابع دولتی ، در طرح دفاعی جدید ، پنج توپ ضدهوایی بر بام پنتاگون مستقر شد که در طول 24 ساعت از مقر وزارت دفاع حراست می کرد.
دو اسکادران از جنگنده های اف 16 و اف ای 18 متعلق به پایگاه نظامی رئیس جمهور واقع در سنت آندرو و همین طور نیروهای پروازی 113 و نیروهای تهاجمی 321 مستقر در این پایگاه هم ، امنیت کاخ سفید و پنتاگون را بعهده داشتند.
این تدابیر شدیدا امنیتی چنین حجم عظیم و گران قیمتی نبایستی به هواپیمای بویینگ اجازه می داد که به پنتاگون نزدیک شود.
کلنل وارزینکی سخنگوی پنتاگون در این باره می گوید: تا قبل از حادثه روز سه شنبه بعید می دانم کسی از این ضعف دفاعی پنتاگون خبر داشت ; ما اصلا متوجه نشدیم که هواپیما بطرف ما می آید.
به بیان دیگر ، وارزینکی چنین ادعا می کند که خلبان توانسته است از نقطه های کور رادار قویترین و پیشرفته ترین سیستم ضدهوایی جهان ، بدون هیچ آسیبی عبور کرده و خود را به پنتاگون برساند.
و حالا مشخصات هواپیمایی که توانسته از همه این موانع بگذرد ، چه بوده؛ یک بویینگ 757 ، ظرفیت مسافر: 239 نفر ، طول هواپیما: 52 متر ، طول بالها: 42 متر ، وزن هواپیما به علاوه بار و مسافر 104 تن و بالاخره سقف سرعت پرواز: 1000 کیلومتر در ساعت ! سقف وسیع پنتاگون (بزرگترین ساختمان اداری جهان که نامش از شکل معماری آن اقتباس شده و ترکیبی از 5 پنج ضلعی در دل هم است) راحت ترین هدف و آسیب پذیرترین موضع پنتاگون برای کوبیدن هواپیما بنظر می رسد ; هواپیمایی به وزن 104 تن با سرعت 900 کیلومتر در ساعت ، نیرویی برابر با 8 میلیارد و 500 میلیون نیوتن فشار بر نقطه اصابت وارد می کند ; اما در عمل ، خلبان بجای سقف 5/14 هکتاری پنتاگون ترجیح داده به سینه دیواری به ارتفاع 27 متر ضربه وارد کند! هواپیما در کسری از ثانیه ، به حالت شیرجه به زمین نزدیک شده در همان ارتفاع به حالت افقی ادامه مسیر می دهد و بعد ، پس از عبور از بزرگراه و از میان راهرویی که به پارکینگ پنتاگون ختم می شود عبور کرده تقریبا با زاویه 90 درجه به دیوار ساختمان می کوبد.
تمام چراغهای مسیر پارکینگ ، بجز یکی که بر اثر برخورد هواپیما سقوط کرده بود ، سالم می مانند.
همان طور که در تصویر مشاهده می شود ، ضربه اولیه به طبقه اول و تقریبا نزدیک به زمین وارد شده است.
بدون آن که به حیاط زیبا و باشکوه مقابل ساختمان و یا باند هلیکوپتر مقابل آن ، صدمه ای وارد شود.
در واقع 5/8 میلیارد نیوتن فشار وارد بر ساختمان فقط به قسمت کوچکی از حلقه اول صدمه وارد کرده و هواپیما در حلقه دوم متوقف شده است.
کلیه پرسنل حاضر در مجموعه پنتاگون لرزه حاصل از برخورد هواپیما را زیر پای خود حس کردند.
سوخت هواپیما که در بالهای آن ذخیره می شود، بر اثر حرارت ناشی از ضربه آتش گرفت و این آتش به ساختمان های مجاور سرایت کرد.
با این وجود ، تعداد تلفات افراد مستقر در ساختمان 125 نفر و مسافران کشته شده 64 نفر گزارش شد.
خوشبختانه (اگر بتوان این عبارت را بر زبان راند) محل اصابت هواپیما به ساختمان ، قبلا جهت بازسازی و تغییر دکوراسیون داخلی تخلیه شده بود و قرار بود محل مزبور را برای مرکز فرماندهی جدید نیروی دریایی آماده کنند.
به این ترتیب ، اکثر اطاقهای طبقه ای که ویران شد ، خالی از پرسنل بود و فقط در برخی از اطاقها کارگرانی که مشغول بازسازی بودند ، حضور داشتند.
به همین دلیل بیشتر تلفات از غیرنظامیان بود تا نظامیان و در میان نظامیان کشته شده هم تنها یک افسر جان خود را از دست داد.
نیم ساعت بعد از برخورد هواپیما بود که طبقات بالای نقطه آسیب دیده نیز فروریخت .
داستان روایت شده از زبان مقامات رسمی درباره حادثه 11 سپتامبر ، پر از نقص است.
عبور هواپیما از مسیر بزرگراه و پارکینگ پنتاگون بدون هیچگونه تخریب را نمی توان ممکن دانست و با توجه به دلایلی که در ادامه ارائه می شود ، دخالت هواپیمای بویینگ در این ماجرا کاملا غیرممکن به نظر می رسد.
در تصویری که مشاهده می کنید با رعایت دقیق نسبتها ، تصویر ماهواره ای از پنتاگون پس از حادثه و تصویر گرافیکی بویینگ باهم ترکیب شده اند.
با توجه به اندازه های داده شده (عرض تخریب شده ساختمان و طول بالها) اگر هواپیمایی از مدل بویینگ 757 در این حادثه دخالت داشت ، فقط برخورد دماغه هواپیما همین قدر باعث خرابی می شد.
اگر بخواهیم روایت مقامات رسمی را بپذیریم ، باید قبول کنیم که هواپیما پس از برخورد دماغه اش ، درجا متوقف شده و در نتیجه بالها هیچگونه صدمه ای به ساختان وارد نکرده اند.
دماغه هواپیما، ترکیبی از مواد کربنی بسیار مقاوم ، بدنه آن از آلومینیم و فلزات بکار رفته در موتورهای هواپیما نیز ساخته شده از فولادی با قدرت تحمل دمای بسیار است.
ضربه حاصل از برخورد این مجموعه عظیم و محکم با سرعت چند صد کیلومتر در ساعت ، حتما توام با انفجار بوده ; مخصوصا با وجود سوخت ذخیره شده در بالها.
اما پس از فرونشاندن آتش هیچ اثری از بقایای هواپیما در تصویر مخابره شده آسوشیتدپرس دیده نمی شود.
در حالی که این تصویر در دقایق اولیه پس از خاموش کردن آتش گرفته شده است .
اد پلاگر مسوول آتش نشانی منطقه آرلینگون در کنفرانس خبری 12 سپتامبر به نکات درخور توجهی اشاره داشت .
پلاگر به صراحت گفت گروه او با هدف جلوگیری از گسترش آتش به پنتاگون اعزام شدند ، اما از نزدیک شدن آنها به نقطه اصلی آتش ، جلوگیری بعمل آمد و فقط گروه ویژه تجسس (FEMA'S) و گروه نجات اجازه پیدا کردند که به نقطه اصلی آتش و لاشه هواپیما نزدیک شوند.
در این کنفرانس مباحث و گفتگوهای جالب دیگری هم مطرح شد.
یکی از گزارشگران حاضر در کنفرانس از پلاکر سوال می کرد: هیچ چیزی از لاشه هواپیما باقی مانده بود؛
پلاگر: آنچه از هواپیما که در داخل محوطه به چشم می خورد و آنچه که ما در زمان فرونشاندن آتش دیدیم ، قطعاتی کوچک بود و نه چیزهایی نظیر پاره های بدنه اصلی هواپیما و...
گزارشگر: جناب رئیس ، قطعات کوچکی از هواپیما در اطراف محل حادثه در بزرگراه مشاهده شده ، می توانید بگویید که آن هواپیما منفجر شده؛ آیا به نظر می رسید که این انفجار ناشی از انفجار سوخت هواپیما بود؛
پلاگر: می دانید ، بهتر است که من وارد این موضوع نشوم ، خیلی از شاهدان عینی می توانند اطلاعات بهتری در رابطه با این موضوع و نحوه حرکت هواپیما بسوی پنتاگون و بقیه قضایا در اختیار شما بگذارند ، اطلاعی نداریم ، لااقل من اطلاعی ندارم .
گزارشگر: سوخت هواپیما کجا رفت؛ فقط...؛ پلاگر: ما یک گودال دیدیم ، فکر می کنم ، آنجا... فکر می کنم آنجا اثر برخورد دماغه هواپیما باشد.
هواپیمایی که فقط دماغه اش با ساختمان برخورد کرد!
سوخت هواپیما که در بالهای آن ذخیره می شود، بر اثر حرارت ناشی از ضربه آتش گرفت و این آتش به ساختمان های مجاور سرایت کرد.
با این وجود ، تعداد تلفات افراد مستقر در ساختمان 125 نفر و مسافران کشته شده 64 نفر گزارش شد.
خوشبختانه (اگر بتوان این عبارت را بر زبان راند) محل اصابت هواپیما به ساختمان ، قبلا جهت بازسازی و تغییر دکوراسیون داخلی تخلیه شده بود و قرار بود محل مزبور را برای مرکز فرماندهی جدید نیروی دریایی آماده کنند.
به این ترتیب ، اکثر اطاقهای طبقه ای که ویران شد ، خالی از پرسنل بود و فقط در برخی از اطاقها کارگرانی که مشغول بازسازی بودند ، حضور داشتند.
به همین دلیل بیشتر تلفات از غیرنظامیان بود تا نظامیان و در میان نظامیان کشته شده هم تنها یک افسر جان خود را از دست داد.
نیم ساعت بعد از برخورد هواپیما بود که طبقات بالای نقطه آسیب دیده نیز فروریخت .
داستان روایت شده از زبان مقامات رسمی درباره حادثه 11 سپتامبر ، پر از نقص است.
عبور هواپیما از مسیر بزرگراه و پارکینگ پنتاگون بدون هیچگونه تخریب را نمی توان ممکن دانست و با توجه به دلایلی که در ادامه ارائه می شود ، دخالت هواپیمای بویینگ در این ماجرا کاملا غیرممکن به نظر می رسد.
در تصویری که مشاهده می کنید با رعایت دقیق نسبتها ، تصویر ماهواره ای از پنتاگون پس از حادثه و تصویر گرافیکی بویینگ باهم ترکیب شده اند.
با توجه به اندازه های داده شده (عرض تخریب شده ساختمان و طول بالها) اگر هواپیمایی از مدل بویینگ 757 در این حادثه دخالت داشت ، فقط برخورد دماغه هواپیما همین قدر باعث خرابی می شد.
اگر بخواهیم روایت مقامات رسمی را بپذیریم ، باید قبول کنیم که هواپیما پس از برخورد دماغه اش ، درجا متوقف شده و در نتیجه بالها هیچگونه صدمه ای به ساختان وارد نکرده اند.
دماغه هواپیما، ترکیبی از مواد کربنی بسیار مقاوم ، بدنه آن از آلومینیم و فلزات بکار رفته در موتورهای هواپیما نیز ساخته شده از فولادی با قدرت تحمل دمای بسیار است.
ضربه حاصل از برخورد این مجموعه عظیم و محکم با سرعت چند صد کیلومتر در ساعت ، حتما توام با انفجار بوده ; مخصوصا با وجود سوخت ذخیره شده در بالها.
اما پس از فرونشاندن آتش هیچ اثری از بقایای هواپیما در تصویر مخابره شده آسوشیتدپرس دیده نمی شود.
در حالی که این تصویر در دقایق اولیه پس از خاموش کردن آتش گرفته شده است .
اد پلاگر مسوول آتش نشانی منطقه آرلینگون در کنفرانس خبری 12 سپتامبر به نکات درخور توجهی اشاره داشت .
پلاگر به صراحت گفت گروه او با هدف جلوگیری از گسترش آتش به پنتاگون اعزام شدند ، اما از نزدیک شدن آنها به نقطه اصلی آتش ، جلوگیری بعمل آمد و فقط گروه ویژه تجسس (FEMA'S) و گروه نجات اجازه پیدا کردند که به نقطه اصلی آتش و لاشه هواپیما نزدیک شوند.
در این کنفرانس مباحث و گفتگوهای جالب دیگری هم مطرح شد.
یکی از گزارشگران حاضر در کنفرانس از پلاکر سوال می کرد: هیچ چیزی از لاشه هواپیما باقی مانده بود؛
پلاگر: آنچه از هواپیما که در داخل محوطه به چشم می خورد و آنچه که ما در زمان فرونشاندن آتش دیدیم ، قطعاتی کوچک بود و نه چیزهایی نظیر پاره های بدنه اصلی هواپیما و...
گزارشگر: جناب رئیس ، قطعات کوچکی از هواپیما در اطراف محل حادثه در بزرگراه مشاهده شده ، می توانید بگویید که آن هواپیما منفجر شده؛ آیا به نظر می رسید که این انفجار ناشی از انفجار سوخت هواپیما بود؛
پلاگر: می دانید ، بهتر است که من وارد این موضوع نشوم ، خیلی از شاهدان عینی می توانند اطلاعات بهتری در رابطه با این موضوع و نحوه حرکت هواپیما بسوی پنتاگون و بقیه قضایا در اختیار شما بگذارند ، اطلاعی نداریم ، لااقل من اطلاعی ندارم .
گزارشگر: سوخت هواپیما کجا رفت؛ فقط...؛ پلاگر: ما یک گودال دیدیم ، فکر می کنم ، آنجا... فکر می کنم آنجا اثر برخورد دماغه هواپیما باشد.
اگرچه ، مقامات رسمی نظیر نماینده ای از کنگره و یک عضو ارشد ارتش امریکا ادعا کرده اند که هواپیما را دیده اند اما هیچ کس دیگری ، بجز قطعات غیرقابل تشخیص ، هیچ قطعه ای از هواپیما را حتی قطعه ای از چرخهای آن را ندیده است .
دوربین مداربسته مستقر در زوایای پنتاگون از جمله در منطقه فرضی ورود هواپیما نیز گفته های مقامات یاد شده را تایید نمی کنند.
دوربین ها در تمام زوایای تحت پوشش و در تمام لحظه های حادثه هیچ تصویری از ورود هیچ هواپیمایی ثبت نکرده اند.
یک بار دیگر گزارش مقامات رسمی را بطور اختصار مرور می کنیم : خلبان هواپیمای بوئینگ ربوده شده با معرفی خود بجای یکی از جنگنده های F-16 که ماموریت تعقیب بوئینگ را داشتند، مرکز فرماندهی را فریب داده ، سیستم دفاعی واشنگتن را خنثی کرده و از جنگ جنگنده های F-16 می گریزد به همین سادگی.
هواپیما در حالت افقی به پنتاگون نزدیک می شده که ، به یکباره به حالت عمودی تغییر وضعیت داده به دیواره طبقه اول ساختمان اصابت می کند.
دماغه ، کابین و بدنه هواپیما به داخل ساختمان فرو می رود، یک یا هر دو بال هواپیما خارج از ساختمان کاملا می سوزند و از آنجا که بدنه اصلی هواپیما به داخل ساختمان فرورفته و از هم پاشیده شده ، سوخت ذخیره شده در بالها برای مدتی شعله ور می شود و آتش به داخل ساختمان ها سرایت می کند.
این داستان ها واقعا ابلهانه و ساختگی به نظر می رسد.
همانطور که در ابتدا هم اشاره شد، در اولین اطلاعیه پنتاگون هیچ نشانی از هواپیمای بوئینگ یافت نمی شد ; نظریه هواپیمای انتحاری (Kamikaze) هم نیم ساعت پس از اطلاعیه اول ارائه شد.
همچنین در جلسه کمیته نیروهای مسلح مجلس سنا و رئیس ستاد مشترک ، هیچ سوالی پیرامون تعقیب هواپیمای خیالی توسط جنگنده ها به میان نیامد و داستان جنگنده های سرگردان دو روز بعد از جلسه کمیته نیروهای مسلح ، توسط سازمان دفاع هوایی امریکا ساخته و پرداخته شد.
با همه این اوصاف ، اگرچه روایت رسمی مقامات امریکایی بیشتر، عوامفریبی به نظر می رسد، اما ناپدیدشدن 64 سرنشین هواپیمای و کشته شدن 125 تن در حادثه پنتاگون واقعیتی است که نمی توان به فراموشی سپرد.
آیا مسافران هواپیما کشته شدند؛ اگر چنین است چه کسی آنها را کشته و به چه دلیل؛ و اگر کشته نشدند ، کجا هستند؛ این سوال هایی است که دولت امریکا بایستی به آنها پاسخ گوید.
افزون بر این سوال ها، ما باید از خود نیز بپرسیم ، مقامات دولتی امریکا با این داستان سرایی ها درصدد پنهان کردن چه چیزی بودند؛ژنرال وسلی کلارت فرمانده عالی نیروهای ناتو در جنگ کوزوو در پاسخ به سوال شبکه CNN می گوید: ما از قبل از نقشه های برخی از گروهها (برای حمله به پنتاگون) باخبر بودیم ، ولی واضح است که ما نتوانستیم خود را برای این حملات آماده کنیم .
این اعتراف معماگونه اشاره ای به تهاجم خارجی ندارد، بلکه انگشت اتهام را به سوی نقطه ای در داخل امریکا نشانه رفته است .
نگاهی به کینه جویی های کهنه در میان گروههای طبقه حاکم بر امریکا این نکته را روشن تر می کند.
شبکه خبری CNN در آن زمان (پانزدهم سپتامبر) با حسنی مبارک رئیس جمهوری مصر درباره این ماجرا یک گفتگوی تلویزیونی پخش کرد.
بطور یقین اطلاعاتی که ما الان در اختیار داریم ، در آن زمان در اختیار رئیس جمهور مصر نبود و اطلاعاتی که ما از میان تحلیل ها به دست آورده ایم او در اختیار نداشت .
اما از سوی دیگر او با دریافت اطلاعات موثق و محرمانه ، هفته ها قبل از حادثه مقامات امریکایی را در جریان وقوع چنین حادثه ای قرار داده بود.
حسنی مبارک در این مصاحبه می گفت : هیچ ساختار اطلاعاتی در جهان وجود ندارد که بتواند بگوید، عده ای با هواپیمای مسافربری همراه با مسافرانش به برجها حمله می کنند و پنتاگون را هدف قرار می دهند.
کسانی که چنین عملی را مرتکب شدند، بایستی این برنامه ها را مکرر از قبل تمرین کرده باشند.
مثلا، ساختمان پنتاگون برای یک خلبان ارتفاع زیادی ندارد، برای هدایت یک هواپیمای مسافربری بسوی هدف نه چندان مرتفعی نظیر پنتاگون ، آن هم با پروازی در ارتفاع پایین ، بایستی بارها و بارها این مسیر بصورت تمرین طی شود تا خلبان با موانع متعدد در مسیر پرواز کاملا آشنا شود.
بطور یقین این برنامه بطور ماهرانه ای طراحی شده و کسانی این مسیر و موانع بر سر راه آن را بدقت شناسایی و بررسی کرده اند.
CNN : شما بر این باورید که این یک حادثه از پیش طراحی شده و داخلی بوده؛ اگر این طور است ، فکر می کنید چه کسی در پشت ماجراست؛ مبارک : حقیقت این است که من قصد ورود به این مباحث را ندارم .
شما امریکایی ها اگر کسی را به جرمی دستگیر کنید بلافاصله به نتیجه گیری می پردازید که : این کار مصری ها نیست ، کار عربستان سعودی است ، کار امارات است و... همه این ماجراها زیر سر عربهاست ، به نظر من ، کسی قادر به پیش بینی نیست پس باید صبر کنیم تا ماجرا روشن شود.
اگر ماجرا اوکلاهما را به یاد داشته باشید، بلافاصله بازار شایعه بر علیه عربها داغ شد، ولی بعدا معلوم شد که عربها در آن نقشی نداشتند.
کسی چه می داند؛ بگذارید صبر کنیم و ببینیم که تحقیقات چه چیزی را روشن خواهد کرد.
من فکر می کنم چنین حرکتی در امریکا نمی تواند کار خلبانی باشد که با تمرینات خلبانی در آموزشگاه خصوصی در فلوریدا ، خلبان شده باشد.
این همه خلبان برای آموزش خلبانی و گرفتن گواهینامه پرواز دوره می بینند ; آیا می شود گفت که این همه تروریست بالقوه در امریکا وجود دارد؛ من خود سابقه خلبانی دارم و خیلی خوب این موضوع را درک می کنم.
من هم با هواپیمای سنگین پرواز کرده ام و هم با جنگنده های سبک .
آنچه برایم کاملا روشن است ، این است که این حرکت کار ساده و آسانی نبوده ، پس بگذارید فعلا وارد نتیجه گیری نشویم.
هواپیمای خیالی پنتاگون
دوربین مداربسته مستقر در زوایای پنتاگون از جمله در منطقه فرضی ورود هواپیما نیز گفته های مقامات یاد شده را تایید نمی کنند.
دوربین ها در تمام زوایای تحت پوشش و در تمام لحظه های حادثه هیچ تصویری از ورود هیچ هواپیمایی ثبت نکرده اند.
یک بار دیگر گزارش مقامات رسمی را بطور اختصار مرور می کنیم : خلبان هواپیمای بوئینگ ربوده شده با معرفی خود بجای یکی از جنگنده های F-16 که ماموریت تعقیب بوئینگ را داشتند، مرکز فرماندهی را فریب داده ، سیستم دفاعی واشنگتن را خنثی کرده و از جنگ جنگنده های F-16 می گریزد به همین سادگی.
هواپیما در حالت افقی به پنتاگون نزدیک می شده که ، به یکباره به حالت عمودی تغییر وضعیت داده به دیواره طبقه اول ساختمان اصابت می کند.
دماغه ، کابین و بدنه هواپیما به داخل ساختمان فرو می رود، یک یا هر دو بال هواپیما خارج از ساختمان کاملا می سوزند و از آنجا که بدنه اصلی هواپیما به داخل ساختمان فرورفته و از هم پاشیده شده ، سوخت ذخیره شده در بالها برای مدتی شعله ور می شود و آتش به داخل ساختمان ها سرایت می کند.
این داستان ها واقعا ابلهانه و ساختگی به نظر می رسد.
همانطور که در ابتدا هم اشاره شد، در اولین اطلاعیه پنتاگون هیچ نشانی از هواپیمای بوئینگ یافت نمی شد ; نظریه هواپیمای انتحاری (Kamikaze) هم نیم ساعت پس از اطلاعیه اول ارائه شد.
همچنین در جلسه کمیته نیروهای مسلح مجلس سنا و رئیس ستاد مشترک ، هیچ سوالی پیرامون تعقیب هواپیمای خیالی توسط جنگنده ها به میان نیامد و داستان جنگنده های سرگردان دو روز بعد از جلسه کمیته نیروهای مسلح ، توسط سازمان دفاع هوایی امریکا ساخته و پرداخته شد.
با همه این اوصاف ، اگرچه روایت رسمی مقامات امریکایی بیشتر، عوامفریبی به نظر می رسد، اما ناپدیدشدن 64 سرنشین هواپیمای و کشته شدن 125 تن در حادثه پنتاگون واقعیتی است که نمی توان به فراموشی سپرد.
آیا مسافران هواپیما کشته شدند؛ اگر چنین است چه کسی آنها را کشته و به چه دلیل؛ و اگر کشته نشدند ، کجا هستند؛ این سوال هایی است که دولت امریکا بایستی به آنها پاسخ گوید.
افزون بر این سوال ها، ما باید از خود نیز بپرسیم ، مقامات دولتی امریکا با این داستان سرایی ها درصدد پنهان کردن چه چیزی بودند؛ژنرال وسلی کلارت فرمانده عالی نیروهای ناتو در جنگ کوزوو در پاسخ به سوال شبکه CNN می گوید: ما از قبل از نقشه های برخی از گروهها (برای حمله به پنتاگون) باخبر بودیم ، ولی واضح است که ما نتوانستیم خود را برای این حملات آماده کنیم .
این اعتراف معماگونه اشاره ای به تهاجم خارجی ندارد، بلکه انگشت اتهام را به سوی نقطه ای در داخل امریکا نشانه رفته است .
نگاهی به کینه جویی های کهنه در میان گروههای طبقه حاکم بر امریکا این نکته را روشن تر می کند.
شبکه خبری CNN در آن زمان (پانزدهم سپتامبر) با حسنی مبارک رئیس جمهوری مصر درباره این ماجرا یک گفتگوی تلویزیونی پخش کرد.
بطور یقین اطلاعاتی که ما الان در اختیار داریم ، در آن زمان در اختیار رئیس جمهور مصر نبود و اطلاعاتی که ما از میان تحلیل ها به دست آورده ایم او در اختیار نداشت .
اما از سوی دیگر او با دریافت اطلاعات موثق و محرمانه ، هفته ها قبل از حادثه مقامات امریکایی را در جریان وقوع چنین حادثه ای قرار داده بود.
حسنی مبارک در این مصاحبه می گفت : هیچ ساختار اطلاعاتی در جهان وجود ندارد که بتواند بگوید، عده ای با هواپیمای مسافربری همراه با مسافرانش به برجها حمله می کنند و پنتاگون را هدف قرار می دهند.
کسانی که چنین عملی را مرتکب شدند، بایستی این برنامه ها را مکرر از قبل تمرین کرده باشند.
مثلا، ساختمان پنتاگون برای یک خلبان ارتفاع زیادی ندارد، برای هدایت یک هواپیمای مسافربری بسوی هدف نه چندان مرتفعی نظیر پنتاگون ، آن هم با پروازی در ارتفاع پایین ، بایستی بارها و بارها این مسیر بصورت تمرین طی شود تا خلبان با موانع متعدد در مسیر پرواز کاملا آشنا شود.
بطور یقین این برنامه بطور ماهرانه ای طراحی شده و کسانی این مسیر و موانع بر سر راه آن را بدقت شناسایی و بررسی کرده اند.
CNN : شما بر این باورید که این یک حادثه از پیش طراحی شده و داخلی بوده؛ اگر این طور است ، فکر می کنید چه کسی در پشت ماجراست؛ مبارک : حقیقت این است که من قصد ورود به این مباحث را ندارم .
شما امریکایی ها اگر کسی را به جرمی دستگیر کنید بلافاصله به نتیجه گیری می پردازید که : این کار مصری ها نیست ، کار عربستان سعودی است ، کار امارات است و... همه این ماجراها زیر سر عربهاست ، به نظر من ، کسی قادر به پیش بینی نیست پس باید صبر کنیم تا ماجرا روشن شود.
اگر ماجرا اوکلاهما را به یاد داشته باشید، بلافاصله بازار شایعه بر علیه عربها داغ شد، ولی بعدا معلوم شد که عربها در آن نقشی نداشتند.
کسی چه می داند؛ بگذارید صبر کنیم و ببینیم که تحقیقات چه چیزی را روشن خواهد کرد.
من فکر می کنم چنین حرکتی در امریکا نمی تواند کار خلبانی باشد که با تمرینات خلبانی در آموزشگاه خصوصی در فلوریدا ، خلبان شده باشد.
این همه خلبان برای آموزش خلبانی و گرفتن گواهینامه پرواز دوره می بینند ; آیا می شود گفت که این همه تروریست بالقوه در امریکا وجود دارد؛ من خود سابقه خلبانی دارم و خیلی خوب این موضوع را درک می کنم.
من هم با هواپیمای سنگین پرواز کرده ام و هم با جنگنده های سبک .
آنچه برایم کاملا روشن است ، این است که این حرکت کار ساده و آسانی نبوده ، پس بگذارید فعلا وارد نتیجه گیری نشویم.
کسانی که در بزرگراه نزدیک پنتاگون رانندگی می کردند ، صدایی شبیه سوت موتور جت هواپیما را از بالای سر خود شنیده بودند.
صدایی شبیه صدای هواپیماهای جنگنده و نه صدای هواپیماهای مسافربری .
آنهایی که هواپیما را دیده بودند گفتند هواپیمای کوچکی بود; مثلا هواپیمایی با ظرفیت هشت تا دوازده مسافر.
قطعا هواپیمای بویینگ 757 نبود.
مامور برج کنترل فرودگاه دالاس ، دانیل اوبراین ، وضعیت پرواز هواپیما بر روی صفحه رادار برج را برای شبکه ABC چنین توصیف می کند: هواپیما با سرعتی حدود 800 کیلومتر در ساعت بطرف منطقه حفاظت شده اطراف کاخ سفید در پرواز بود، اما ناگهان با یک گردش خیلی سریع مسیر خود را بطرف پنتاگون تغییر داد.
برای اوبراین همکارانش کاملا روشن بود که چنین تغییر مسیر و گردش سریعی از عهده هواپیمای مسافربری برنخواهد آمد و هواپیما قطعا از انواع جنگنده است .
گفته می شود که هواپیما با کمترین صدمه به نمای بنا در دل ساختمان فرو نشسته و با عبور از هر لایه از ساختمان تودرتوی پنتاگون ، حفره هایی به ترتیب بزرگ و بزرگتر ایجاد کرده و سرانجام در دهانه ای گرد به قطر 5/2 متر از حرکت بازایستاده.
هواپیما در برخورد با اولین حلقه از دیوارهای پنتاگون آتش می گیرد ، دامنه وسیعی از آتش از داخل به ساختمان بیرون سرایت می کند و آتش با چنان سرعتی گسترش می یابد که از تجهیزات ایمنی آتش نشانی ساختمان هم کاری ساخته نیست .
این شکل آتش سوزی و حالت تخریب و همچنین صورت وقوع حادثه فقط می تواند از عهده آخرین نسل از موشکهای AGM بربیاید ، موشکی با کلاهکی از مواد انفجاری هسته ای BLU و با هدایت سیستم های GPS اگرچه ظاهر این سلاح شبیه هواپیماهای مسافربری کوچک است ، اما مسلما هواپیما نیست .
صدای این سلاح در حال پرواز شباهت زیادی به صدای هواپیماهای جنگنده دارد، و دقت هدف گیری این سلاح به کمک GPS به حدی است که می تواند از طریق پنجره وارد ساختمان شود.
درهم شکستن قوی ترین لایه های بتون تمام زره ها و سپرهای دفاعی از مشخصات برجسته این سلاح به شمار می آید.
حرارت حاصل از برخورد این سلاح به هدف ، از مرز دو هزار درجه سانتی گراد می گذرد و گسترش سریع آتش سوزی را باعث می شود.
قبلا به ساختار دفاع ضد هوایی پیشرفته پنتاگون که همزمان منطقه کاخ سفید را هم پوشش می دهد اشاره کردیم .
ساختاری که به قول مقامات ارشد امریکا، در هنگام حمله به پنتاگون هیچ نوع عکس العمل دفاعی از خود نشان نداده بود.
اما این نکته را نیز نباید فراموش کرد که رادارهای دفاع هوایی منطقه پنتاگون ، با دریافت رمز عبور ، فقط به هواپیماها و سلاحهای دولتی اجازه ورود به حریم هوایی منطقه را می دهند.
به عبارت دیگر هیچ هواپیمایی بدون ارسال کد رمز به پایگاه ضد هوایی نمی تواند از دیوار آتش ضد هوایی ها بگذرد.
پس می توان گفت که این حمله احتمالا از سوی گروهی از ماموران ارتش امریکا بر علیه گروهی دیگر از ارتشیان تدارک و اجرا شده است .
و حالا آیا سرپوش گذاشتن بر حقایق پشت پرده حادثه پنتاگون ، به قصد پنهان نگهداشتن اختلافات داخلی ، محدود به حادثه پنتاگون است یا این که بوش و دولت او حقایق و موارد دیگری در رابطه با حوادث امروز 11 سپتامبر را همچنان پنهان نگاه داشته اند؛
موشک یا هواپیما؛
صدایی شبیه صدای هواپیماهای جنگنده و نه صدای هواپیماهای مسافربری .
آنهایی که هواپیما را دیده بودند گفتند هواپیمای کوچکی بود; مثلا هواپیمایی با ظرفیت هشت تا دوازده مسافر.
قطعا هواپیمای بویینگ 757 نبود.
مامور برج کنترل فرودگاه دالاس ، دانیل اوبراین ، وضعیت پرواز هواپیما بر روی صفحه رادار برج را برای شبکه ABC چنین توصیف می کند: هواپیما با سرعتی حدود 800 کیلومتر در ساعت بطرف منطقه حفاظت شده اطراف کاخ سفید در پرواز بود، اما ناگهان با یک گردش خیلی سریع مسیر خود را بطرف پنتاگون تغییر داد.
برای اوبراین همکارانش کاملا روشن بود که چنین تغییر مسیر و گردش سریعی از عهده هواپیمای مسافربری برنخواهد آمد و هواپیما قطعا از انواع جنگنده است .
گفته می شود که هواپیما با کمترین صدمه به نمای بنا در دل ساختمان فرو نشسته و با عبور از هر لایه از ساختمان تودرتوی پنتاگون ، حفره هایی به ترتیب بزرگ و بزرگتر ایجاد کرده و سرانجام در دهانه ای گرد به قطر 5/2 متر از حرکت بازایستاده.
هواپیما در برخورد با اولین حلقه از دیوارهای پنتاگون آتش می گیرد ، دامنه وسیعی از آتش از داخل به ساختمان بیرون سرایت می کند و آتش با چنان سرعتی گسترش می یابد که از تجهیزات ایمنی آتش نشانی ساختمان هم کاری ساخته نیست .
این شکل آتش سوزی و حالت تخریب و همچنین صورت وقوع حادثه فقط می تواند از عهده آخرین نسل از موشکهای AGM بربیاید ، موشکی با کلاهکی از مواد انفجاری هسته ای BLU و با هدایت سیستم های GPS اگرچه ظاهر این سلاح شبیه هواپیماهای مسافربری کوچک است ، اما مسلما هواپیما نیست .
صدای این سلاح در حال پرواز شباهت زیادی به صدای هواپیماهای جنگنده دارد، و دقت هدف گیری این سلاح به کمک GPS به حدی است که می تواند از طریق پنجره وارد ساختمان شود.
درهم شکستن قوی ترین لایه های بتون تمام زره ها و سپرهای دفاعی از مشخصات برجسته این سلاح به شمار می آید.
حرارت حاصل از برخورد این سلاح به هدف ، از مرز دو هزار درجه سانتی گراد می گذرد و گسترش سریع آتش سوزی را باعث می شود.
قبلا به ساختار دفاع ضد هوایی پیشرفته پنتاگون که همزمان منطقه کاخ سفید را هم پوشش می دهد اشاره کردیم .
ساختاری که به قول مقامات ارشد امریکا، در هنگام حمله به پنتاگون هیچ نوع عکس العمل دفاعی از خود نشان نداده بود.
اما این نکته را نیز نباید فراموش کرد که رادارهای دفاع هوایی منطقه پنتاگون ، با دریافت رمز عبور ، فقط به هواپیماها و سلاحهای دولتی اجازه ورود به حریم هوایی منطقه را می دهند.
به عبارت دیگر هیچ هواپیمایی بدون ارسال کد رمز به پایگاه ضد هوایی نمی تواند از دیوار آتش ضد هوایی ها بگذرد.
پس می توان گفت که این حمله احتمالا از سوی گروهی از ماموران ارتش امریکا بر علیه گروهی دیگر از ارتشیان تدارک و اجرا شده است .
و حالا آیا سرپوش گذاشتن بر حقایق پشت پرده حادثه پنتاگون ، به قصد پنهان نگهداشتن اختلافات داخلی ، محدود به حادثه پنتاگون است یا این که بوش و دولت او حقایق و موارد دیگری در رابطه با حوادث امروز 11 سپتامبر را همچنان پنهان نگاه داشته اند؛
بد نیست یکبار دیگر گزارش های خبری حمله به نیویورک را مرور کنیم .
روز یازدهم سپتامبر 2001 ، ساعت 50/8 دقیقه صبح ، شبکه خبری CNN، با قطع برنامه عادی خود، گزارش داد که یک هواپیمای مسافربری با برج شمالی تجارت جهانی برخورد کرده است.
از آنجا که هنوز فیلمی از محل حادثه گزارش نشده بود، تصویر ثابتی از برج منهتن در حالی که دود از آن بیرون می زد نشان داده شد.
سال 2001 را شاید بتوان بدترین دوران تاریخ خطوط هوایی امریکا دانست.
قبل از یازدهم سپتامبر شرکتهای هواپیمایی ورشکستگی را در چند قدمی خود احساس می کردند.
خدمات فنی هواپیماها در ارزان ترین و سطحی ترین صورت رفع و رجوع می شدن و برجهای مراقبت فرودگاه ها خدمات مطمئنی ارائه نمی کردند و تراکم هوایی بیش از حدی که در اطراف فرودگاه و شهر نیویورک وجود داشت ، باعث بی نظمی گسترده ای شده بود.
لذا پس از اولین گزارش CNN، آنچه ذهن مخاطب را به خود مشغول می کرد، تاسف بر این شاهکار خطوط هواپیمایی امریکا بود.
اگرچه امکان هر حادثه ای غیر از تصادف هوایی وجود داشت ، اما CNN در خبر بعدی گزارش داد که : این حادثه می تواند حمله ای تروریستی باشد.
در گذشته ای نه چندان دور، یعنی در 26 فوریه 1993، یکبار برج تجارت جهانی مورد حمله قرار گرفته بود.
در آن زمان با انفجار یک وانت استیشن پر از مواد منفجره در پارکینگ زیرزمین ساختمان ، شش نفر کشته و هزاران تن دیگر زخمی شدند.
حمله سال 1993 به گروههای مسلح اسلامی نیویورک به رهبری شیخ عمر عبدالرحمان نسبت داده شد.
مفسر خبری CNN معتقد بود در صورت عمدی بودن حادثه کار، احتمالا کار گروههای بنیادگرای اسلامی به رهبری اسامه بن لادن ، میلیونر سعودی است.
بن لادن که از او به عنوان پشتیبانی کننده مالی این عملیات یاد می کنند، در تاریخ 23 اوت 1996 از پناهگاهش در افغانستان ، فتوایی مبنی بر یک جهاد مقدس علیه امریکا و اسرائیل صادر کرده بود.
حملاتی که در هفتم اوت 1998 بر علیه سفارتخانه های امریکا در نایروبی (کنیا) و دارالسلام (تانزانیا) تدارک شده بود را هم به وی و گروه او نسبت می دهند.
لذا، درچند سال اخیر، بن لادن به دشمن شماره یک امریکا شهرت یافت و پلیس فدرال امریکا برای کله او پنج میلیون دلار جایزه تعیین کرد و شورای امنیت سازمان ملل از دولت طالبان خواست او را جهت محاکمه تسلیم کند.
دولت امریکا نیز همواره در پی محاکمه غیابی بن لادن در دادگاه نیویورک بوده و هست .
بعد از حادثه ، شبکه های تلویزیونی امریکا، یکی بعد از دیگری پخش زنده و مستقیم از حادثه نیویورک را آغاز کردند و بینندگان تلویزیون برخورد دومین هواپیما به برج جنوبی مرکز تجارت بین المللی را به طور زنده از شبکه های تلویزیونی امریکا مشاهده کردند.
تصویربرداران شبکه های تلویزیونی که تا لحظاتی قبل از 9و 3و دقیقه صبح ، مشغول تهیه گویاترین تصویر از آتش سوزی برج شمالی بودند، به یکباره دوربین ها را به طرف هواپیمایی متمرکز کردند که با سرعت زیاد به برج جنوبی نزدیک شد.
لحظه اصابت این هواپیما به برج دوم را میلیون ها نفر به طور زنده از گیرنده های خود دیدند.
در آن لحظه هیچ کس تردید نکرد که امریکا در خاک خود مورد حمله تروریست ها قرار گرفته است.
پس از دو حمله هوایی نزدیک به هم ، وحشت از حملات تکمیلی زمینی و کماندویی تروریست ها باعث شد که تمام بندرها، پلها و تونلها بسته اعلام شود.
پلیس نیویورک در ساعت 9 و 40 دقیقه طی اطلاعیه ای ، حمله هوایی به سایر برجها را هم محتمل دانست و بیست دقیقه بعد یعنی راس ساعت 10 صبح ، همزمان با اعلام خبر حمله به پنتاگون ، مردم دنیا مستقیما شاهد فروریختن برج جنوبی بر صفحه تلویزیون ها بودند.
ساعت 10 و 29 دقیقه نوبت به سقوط دومین برج (برج شمالی) رسید و منهتن در زیر چادری از دود و غبار پنهان شد.
احتمال آن می رفت که دهها هزار نفر در این حادثه کشته و زخمی شده باشند.
بعدها معلوم شد که حرارت حاصل از برخورد و انفجار بسیار شدید هواپیماها، سازه های فلزی ساختمان را ذوب کرده و ستونها تحمل بار فوقانی را از دست دادند.
جرج پاتاکی فرماندار نیویورک ، با بسیج تمامی دفاتر ایالتی از گارد ملی خواست که به نجات مصدومان حادثه بشتابند.
او گفت : من هیچ فکری جز نجات کسانی که در آن دو برج گرفتار شده اند ندارم .
انگار همه آنها دوستان و بستگان من هستند برای نجات آنها از هیچ کوششی فروگذار نکنیم .
ساعت 11و2 دقیقه صبح رادیو نیویورک وان خطاب به اهالی نیویورک ، اطلاعیه ای را پخش کرد.
مفاد این اطلاعیه که رودولف گیلیانی ، شهردار وقت نیویورک در یک تماس تلفنی آن را برای شنوندگان رادیو خواند، از این قرار بود: از تمام کسانی که خارج منطقه منهتن قرار دارند درخواست می کنم که از منزل و محل کار خود خارج نشوند.
اگر در منطقه تجاری شهر قرار دارید، برای تسهیل در عملیات نجات از منطقه حادثه دیده گرفته به آرامی به سمت شمال شهر حرکت کنید، تا ما بتوانیم عملیات نجات را هرچه سریعتر و بهتر انجام دهیم.
پس از پخش این اطلاعیه ، جمعیتی بالغ بر دهها هزار نفر، با پای پیاده از روی پلها، به خارج از منهتن گریختند (پلها قبلا به روی اتومبیل ها بسته شده بود) ساعت 20/5 عصر، برج شماره هفت مرکز تجارت بین المللی هم ، بی آن که هواپیمایی به آن برخورد کند، فرو ریخت.
این برج قبل از حادثه کاملا تخلیه شده بود مرکز خدمات امدادی نیویورک ، علت ریزش برج هفتم را ناشی از اثر جانبی فروریختن دو برج شمالی و جنوبی تشخیص داد.
از آنجا که فروریختن سایر برجها نیز محتمل به نظر می رسید و امکان داشت تلفات ، لحظه به لحظه بیشتر و بیشتر شود، این مرکز سفارش حمل سی هزار کیسه ملحفه پلاستیکی برای حمل اجساد احتمالی را داد.
پس از گذشت یک شبانه روز بود که ویرایش دوم داستان 11 سپتامبر این گونه تنظیم شد: گروههای نظامی اسلامگرای وابسته به شبکه بن لادن ، در گروههای پنج نفره و مسلح به تیغهای موکت بری ، هواپیماها را در اختیار گرفته بودند.
آنها با قربانی کردن خود هواپیماها را به سبک خلبانان انتحاری ژاپنی (Kamikaze) به برجها کوبیدند.
در نگاه اول همه چیز کاملا روشن و انکارناپذیر می نمود، اما هرچه در شرح وقایع منتشره عمیق تر می شدیم ، تناقض های بیشتری آشکار می شد.
اف . بی . آی ، 2 هواپیمای یاد شده را از نوع بوئینگ 767 شناسایی کرد. یکی از آنها پرواز شماره 11 شرکت هواپیمای امریکن ایرلاین بود که در مسیر بوستن - لوس آنجلس پرواز می کرد و دیگری پرواز شماره 175 شرکت یونایتد ایرلاین بود که او هم در همان مسیر بوستن - لوس آنجلس در پرواز بود.
هر دو شرکت هوایی هم گم شدن هواپیماهای خود را تایید کردند.
برخی از مسافران هواپیما توانستند لحظه هایی از ماجرای عملیات را برای بستگان و دوستان خود به وسیله تلفنهای همراه گزارش کنند.
از میان گفته های مسافران معلوم شده که همه را در انتهای هواپیما جمع کرده بودند.
به عبارت دیگر، همه را از محل اصلی عملیات که کابین خلبان باشد دور نگاه داشتند.
تعداد مسافران به عمد و یا سهو بسیار کمتر از ظرفیت اصلی هواپیما بود.
در پرواز شماره 11 امریکن ایرلاین ، 81 نفر و در پرواز 175 یونایتد ایرلاین 56 نفر بودند در حالی که ظرفیت هریک از هواپیماها 239 نفر است .
بنا به اطلاعاتی که از مسافران به دست آمده ، هواپیماربایان به سلاح سرد مسلح بودند.
زمانی که تمام فرودگاه ها بسته اعلام شده و تمام هواپیماهای در حال پرواز، جهت کنترل ، مجبور به فرود در نزدیک ترین فرودگاه شدند، در بازرسی FBI از داخل 2 هواپیما، دو عدد تیغ کاتر در زیر تشک صندلی ها کشف شد.
این هواپیما، پروازهای شماره 43 (نیویورک - لوس آنجلس) و1729 (نیویورک - سانفرانسیسکو) اعلام شدند.
بعدها سازمان CIA، چندین کیسه تیغ کاتر در محل اقامت بن لادن در افغانستان پیدا کرد.
سازمان سیا، تیغهای کشف شده در منزل بن لادن را، شاهدی بر تمرین و آمادگی چریکهای اسلامی در به کار گرفتن این سلاحها دانست و حالا جالب اینجاست که عبور دادن سلاحهای گرم از جنس کامپیوزیت (سلاح های گرمی که از آلیاژ مخصوص ساخته شده و دستگاه های کنترل هواپیما قادر به شناسایی آن نیست).
به داخل هواپیماکاری به مراتب راحتتر از عبور دادن تیغهای فولادی است .
نمی توان باور کرد که بن لادن ، مرتکب چنین بی احتیاطی بزرگی شده باشد.
اما واقعا چرا پای سلاح سرد و تیغ کاتر به میان کشیده شد؛ پاسخ روشن است : افکار عمومی مردم امریکا، چنین شکل گرفته که عربها و چریکهای اسلامی ، اغلب قربانیان خود را با سلاح سرد می کشند.
آن هم به سبک بریدن گلوی قربانی ! پیش کشیدن موضوع کاتر، عرب بودن تمام هواپیمارباها را القا می کند.
موضوعی که در افکار قالبی جامعه امریکا نسبت به عربها، نیازی به اثبات ندارد.
هواپیما برای این که برج و هدف را به خوبی ببینید و نشانه رود، بایستی ارتفاع خود را به مقدار قابل توجهی کاهش می داد تا درست رودرروی هدف قرار بگیرد.
نمای شهر از ارتفاع بالا چیزی شبیه نقشه راهنمای شهری است .
علایم و نشانه ها ناپیداست و برج از نمای فوقانی ، اصلا مناسب هدفگیری نیست .
برای اصابت به نقطه موثر، هواپیما بایستی در ارتفاع بسیار پایین ، هر لحظه تغییر موقعیت دهد و مانور بسیار ظریفی را به نمایش گذارد.
تنظیم ارتفاع هواپیما از زمین و ساختمان های اطراف و همچنین هدایت مستقیم به طرف نقطه موثر برج ، کاری بسیار دقیق و حرفه ای را می طلبید.
عرض برج حدود 75 متر و طول بالهای بوئینگ 767، حدود 55 متر است و فیلمهای ویدئویی از حادثه نشان می دهد که هواپیما درست در وسط برج فرو می رود.
در حالی که اگر در هدایت هواپیما فقط 65 متر (در محل هدف و نه از لحظات اول هدفگیری) خطا پیش می آمد، هواپیما با همان سرعت ، بدون برخورد با هدف ، از کنار برج می گذشت .
دشواری هدف گیری زمانی ملموس تر می شود که بدانیم .
این فاصله (65 متر) در سرعت 460 کیلومتر بر ساعت در زمانی حدود 3/0 ثانیه طی می شود.
با توجه به قدرت مانور اندک بوئینگ 767، این هدف گیری برای خلبانان پرتجربه هم باورنکردنی است ; چه رسد به خلبان های آماتور و در مرحله آموزش ! برای هواپیمای اول باد در جهت موافق می وزید و این حالت حفظ تعادل هواپیما را برای خلبان آسان می کرد.
اما باد مخالف ، با فشارهای چرخشی خود از روبه رو، هدایت دومین هواپیما را برای خلبان ، پیچیده و مشکل کرده بود.
با این حال این خلبان هم هواپیما را به نقطه ای حساس تر از پیش و در ارتفاع پایین تر و در وسط برج دوم کوبید.
در نظرخواهی از خلبانان پرتجربه در مورد کیفیت و دقت عمل هواپیماربایان در این ماجرا، اغلب معتقد بودند در این حرفه کمتر کسی پیدا می شود که بتواند مدعی چنین پرواز دقیقی باشد; چه رسد به خلبانهای تازه کار و آماتور.
البته برای انجام چنین پرواز دقیقی ، روش مطمئنی وجود دارد: استفاده از امواج رادیویی هدایت گر هواپیما.
امواجی که از محل هدف منتشر شده و هواپیما را بصورت خودکار به سمت خود هدایت می کند.
به منظور جلوگیری از کشف محل استقرار فرستنده هدایتگر امواج ، این امکان وجود دارد که فرستنده ها فقط در لحظه مورد نیاز روشن و فعال شده باشند. به هر حال از گروه هواپیماربایان ، بایستی کسی یا کسانی هم از روی زمین ، بخشی از عملیات را هدایت می کردند.
اگر چنین باشد و بخشی از هدایت ، از طریق فرستنده های رادیویی انجام شده باشد، دیگر چه نیازی است به افراد متعددی از خلبانان کارآموز در داخل هواپیما؛ فقط کافی است که ، 1 الی 2 نفر از هواپیماربایان پس از در دست گرفتن کنترل هواپیما، هواپیما را بحالت پرواز اتوماتیک درآوردند.
در واقع برای هدایت چنین پرواز دقیقی ، در اصل ، هیچ نیازی به ربودن هواپیما و گروگانگیری نیست .
کافی است ، قبل از پرواز، با دستکاری سیستم کامپیوتری هواپیما، قصد طراحان عملیات عملی شود و حتی با تکنولوژی جدید گلوبال هاوس نیازی به عملیات نامطمئن دستکاری کامپیوتری هواپیما در روی زمین هم نیست ! این سلاح جدید وزارت دفاع امریکا قادر است که هواپیمای در حال پرواز را تحت کنترل مرکز هدایتگر زمینی یا هوایی خود درآورد.
هواپیمای بوئینگ نیز احتمالا تحت چنین شرایطی بصورت کنترل از راه دور و شبیه هواپیماهای بدون خلبان ، به سمت هدف هدایت شده است .
شاهکار خطوط هوایی آمریکا
روز یازدهم سپتامبر 2001 ، ساعت 50/8 دقیقه صبح ، شبکه خبری CNN، با قطع برنامه عادی خود، گزارش داد که یک هواپیمای مسافربری با برج شمالی تجارت جهانی برخورد کرده است.
از آنجا که هنوز فیلمی از محل حادثه گزارش نشده بود، تصویر ثابتی از برج منهتن در حالی که دود از آن بیرون می زد نشان داده شد.
سال 2001 را شاید بتوان بدترین دوران تاریخ خطوط هوایی امریکا دانست.
قبل از یازدهم سپتامبر شرکتهای هواپیمایی ورشکستگی را در چند قدمی خود احساس می کردند.
خدمات فنی هواپیماها در ارزان ترین و سطحی ترین صورت رفع و رجوع می شدن و برجهای مراقبت فرودگاه ها خدمات مطمئنی ارائه نمی کردند و تراکم هوایی بیش از حدی که در اطراف فرودگاه و شهر نیویورک وجود داشت ، باعث بی نظمی گسترده ای شده بود.
لذا پس از اولین گزارش CNN، آنچه ذهن مخاطب را به خود مشغول می کرد، تاسف بر این شاهکار خطوط هواپیمایی امریکا بود.
اگرچه امکان هر حادثه ای غیر از تصادف هوایی وجود داشت ، اما CNN در خبر بعدی گزارش داد که : این حادثه می تواند حمله ای تروریستی باشد.
در گذشته ای نه چندان دور، یعنی در 26 فوریه 1993، یکبار برج تجارت جهانی مورد حمله قرار گرفته بود.
در آن زمان با انفجار یک وانت استیشن پر از مواد منفجره در پارکینگ زیرزمین ساختمان ، شش نفر کشته و هزاران تن دیگر زخمی شدند.
حمله سال 1993 به گروههای مسلح اسلامی نیویورک به رهبری شیخ عمر عبدالرحمان نسبت داده شد.
مفسر خبری CNN معتقد بود در صورت عمدی بودن حادثه کار، احتمالا کار گروههای بنیادگرای اسلامی به رهبری اسامه بن لادن ، میلیونر سعودی است.
بن لادن که از او به عنوان پشتیبانی کننده مالی این عملیات یاد می کنند، در تاریخ 23 اوت 1996 از پناهگاهش در افغانستان ، فتوایی مبنی بر یک جهاد مقدس علیه امریکا و اسرائیل صادر کرده بود.
حملاتی که در هفتم اوت 1998 بر علیه سفارتخانه های امریکا در نایروبی (کنیا) و دارالسلام (تانزانیا) تدارک شده بود را هم به وی و گروه او نسبت می دهند.
لذا، درچند سال اخیر، بن لادن به دشمن شماره یک امریکا شهرت یافت و پلیس فدرال امریکا برای کله او پنج میلیون دلار جایزه تعیین کرد و شورای امنیت سازمان ملل از دولت طالبان خواست او را جهت محاکمه تسلیم کند.
دولت امریکا نیز همواره در پی محاکمه غیابی بن لادن در دادگاه نیویورک بوده و هست .
بعد از حادثه ، شبکه های تلویزیونی امریکا، یکی بعد از دیگری پخش زنده و مستقیم از حادثه نیویورک را آغاز کردند و بینندگان تلویزیون برخورد دومین هواپیما به برج جنوبی مرکز تجارت بین المللی را به طور زنده از شبکه های تلویزیونی امریکا مشاهده کردند.
تصویربرداران شبکه های تلویزیونی که تا لحظاتی قبل از 9و 3و دقیقه صبح ، مشغول تهیه گویاترین تصویر از آتش سوزی برج شمالی بودند، به یکباره دوربین ها را به طرف هواپیمایی متمرکز کردند که با سرعت زیاد به برج جنوبی نزدیک شد.
لحظه اصابت این هواپیما به برج دوم را میلیون ها نفر به طور زنده از گیرنده های خود دیدند.
در آن لحظه هیچ کس تردید نکرد که امریکا در خاک خود مورد حمله تروریست ها قرار گرفته است.
پس از دو حمله هوایی نزدیک به هم ، وحشت از حملات تکمیلی زمینی و کماندویی تروریست ها باعث شد که تمام بندرها، پلها و تونلها بسته اعلام شود.
پلیس نیویورک در ساعت 9 و 40 دقیقه طی اطلاعیه ای ، حمله هوایی به سایر برجها را هم محتمل دانست و بیست دقیقه بعد یعنی راس ساعت 10 صبح ، همزمان با اعلام خبر حمله به پنتاگون ، مردم دنیا مستقیما شاهد فروریختن برج جنوبی بر صفحه تلویزیون ها بودند.
ساعت 10 و 29 دقیقه نوبت به سقوط دومین برج (برج شمالی) رسید و منهتن در زیر چادری از دود و غبار پنهان شد.
احتمال آن می رفت که دهها هزار نفر در این حادثه کشته و زخمی شده باشند.
بعدها معلوم شد که حرارت حاصل از برخورد و انفجار بسیار شدید هواپیماها، سازه های فلزی ساختمان را ذوب کرده و ستونها تحمل بار فوقانی را از دست دادند.
جرج پاتاکی فرماندار نیویورک ، با بسیج تمامی دفاتر ایالتی از گارد ملی خواست که به نجات مصدومان حادثه بشتابند.
او گفت : من هیچ فکری جز نجات کسانی که در آن دو برج گرفتار شده اند ندارم .
انگار همه آنها دوستان و بستگان من هستند برای نجات آنها از هیچ کوششی فروگذار نکنیم .
ساعت 11و2 دقیقه صبح رادیو نیویورک وان خطاب به اهالی نیویورک ، اطلاعیه ای را پخش کرد.
مفاد این اطلاعیه که رودولف گیلیانی ، شهردار وقت نیویورک در یک تماس تلفنی آن را برای شنوندگان رادیو خواند، از این قرار بود: از تمام کسانی که خارج منطقه منهتن قرار دارند درخواست می کنم که از منزل و محل کار خود خارج نشوند.
اگر در منطقه تجاری شهر قرار دارید، برای تسهیل در عملیات نجات از منطقه حادثه دیده گرفته به آرامی به سمت شمال شهر حرکت کنید، تا ما بتوانیم عملیات نجات را هرچه سریعتر و بهتر انجام دهیم.
پس از پخش این اطلاعیه ، جمعیتی بالغ بر دهها هزار نفر، با پای پیاده از روی پلها، به خارج از منهتن گریختند (پلها قبلا به روی اتومبیل ها بسته شده بود) ساعت 20/5 عصر، برج شماره هفت مرکز تجارت بین المللی هم ، بی آن که هواپیمایی به آن برخورد کند، فرو ریخت.
این برج قبل از حادثه کاملا تخلیه شده بود مرکز خدمات امدادی نیویورک ، علت ریزش برج هفتم را ناشی از اثر جانبی فروریختن دو برج شمالی و جنوبی تشخیص داد.
از آنجا که فروریختن سایر برجها نیز محتمل به نظر می رسید و امکان داشت تلفات ، لحظه به لحظه بیشتر و بیشتر شود، این مرکز سفارش حمل سی هزار کیسه ملحفه پلاستیکی برای حمل اجساد احتمالی را داد.
پس از گذشت یک شبانه روز بود که ویرایش دوم داستان 11 سپتامبر این گونه تنظیم شد: گروههای نظامی اسلامگرای وابسته به شبکه بن لادن ، در گروههای پنج نفره و مسلح به تیغهای موکت بری ، هواپیماها را در اختیار گرفته بودند.
آنها با قربانی کردن خود هواپیماها را به سبک خلبانان انتحاری ژاپنی (Kamikaze) به برجها کوبیدند.
در نگاه اول همه چیز کاملا روشن و انکارناپذیر می نمود، اما هرچه در شرح وقایع منتشره عمیق تر می شدیم ، تناقض های بیشتری آشکار می شد.
اف . بی . آی ، 2 هواپیمای یاد شده را از نوع بوئینگ 767 شناسایی کرد. یکی از آنها پرواز شماره 11 شرکت هواپیمای امریکن ایرلاین بود که در مسیر بوستن - لوس آنجلس پرواز می کرد و دیگری پرواز شماره 175 شرکت یونایتد ایرلاین بود که او هم در همان مسیر بوستن - لوس آنجلس در پرواز بود.
هر دو شرکت هوایی هم گم شدن هواپیماهای خود را تایید کردند.
برخی از مسافران هواپیما توانستند لحظه هایی از ماجرای عملیات را برای بستگان و دوستان خود به وسیله تلفنهای همراه گزارش کنند.
از میان گفته های مسافران معلوم شده که همه را در انتهای هواپیما جمع کرده بودند.
به عبارت دیگر، همه را از محل اصلی عملیات که کابین خلبان باشد دور نگاه داشتند.
تعداد مسافران به عمد و یا سهو بسیار کمتر از ظرفیت اصلی هواپیما بود.
در پرواز شماره 11 امریکن ایرلاین ، 81 نفر و در پرواز 175 یونایتد ایرلاین 56 نفر بودند در حالی که ظرفیت هریک از هواپیماها 239 نفر است .
بنا به اطلاعاتی که از مسافران به دست آمده ، هواپیماربایان به سلاح سرد مسلح بودند.
زمانی که تمام فرودگاه ها بسته اعلام شده و تمام هواپیماهای در حال پرواز، جهت کنترل ، مجبور به فرود در نزدیک ترین فرودگاه شدند، در بازرسی FBI از داخل 2 هواپیما، دو عدد تیغ کاتر در زیر تشک صندلی ها کشف شد.
این هواپیما، پروازهای شماره 43 (نیویورک - لوس آنجلس) و1729 (نیویورک - سانفرانسیسکو) اعلام شدند.
بعدها سازمان CIA، چندین کیسه تیغ کاتر در محل اقامت بن لادن در افغانستان پیدا کرد.
سازمان سیا، تیغهای کشف شده در منزل بن لادن را، شاهدی بر تمرین و آمادگی چریکهای اسلامی در به کار گرفتن این سلاحها دانست و حالا جالب اینجاست که عبور دادن سلاحهای گرم از جنس کامپیوزیت (سلاح های گرمی که از آلیاژ مخصوص ساخته شده و دستگاه های کنترل هواپیما قادر به شناسایی آن نیست).
به داخل هواپیماکاری به مراتب راحتتر از عبور دادن تیغهای فولادی است .
نمی توان باور کرد که بن لادن ، مرتکب چنین بی احتیاطی بزرگی شده باشد.
اما واقعا چرا پای سلاح سرد و تیغ کاتر به میان کشیده شد؛ پاسخ روشن است : افکار عمومی مردم امریکا، چنین شکل گرفته که عربها و چریکهای اسلامی ، اغلب قربانیان خود را با سلاح سرد می کشند.
آن هم به سبک بریدن گلوی قربانی ! پیش کشیدن موضوع کاتر، عرب بودن تمام هواپیمارباها را القا می کند.
موضوعی که در افکار قالبی جامعه امریکا نسبت به عربها، نیازی به اثبات ندارد.
هواپیما برای این که برج و هدف را به خوبی ببینید و نشانه رود، بایستی ارتفاع خود را به مقدار قابل توجهی کاهش می داد تا درست رودرروی هدف قرار بگیرد.
نمای شهر از ارتفاع بالا چیزی شبیه نقشه راهنمای شهری است .
علایم و نشانه ها ناپیداست و برج از نمای فوقانی ، اصلا مناسب هدفگیری نیست .
برای اصابت به نقطه موثر، هواپیما بایستی در ارتفاع بسیار پایین ، هر لحظه تغییر موقعیت دهد و مانور بسیار ظریفی را به نمایش گذارد.
تنظیم ارتفاع هواپیما از زمین و ساختمان های اطراف و همچنین هدایت مستقیم به طرف نقطه موثر برج ، کاری بسیار دقیق و حرفه ای را می طلبید.
عرض برج حدود 75 متر و طول بالهای بوئینگ 767، حدود 55 متر است و فیلمهای ویدئویی از حادثه نشان می دهد که هواپیما درست در وسط برج فرو می رود.
در حالی که اگر در هدایت هواپیما فقط 65 متر (در محل هدف و نه از لحظات اول هدفگیری) خطا پیش می آمد، هواپیما با همان سرعت ، بدون برخورد با هدف ، از کنار برج می گذشت .
دشواری هدف گیری زمانی ملموس تر می شود که بدانیم .
این فاصله (65 متر) در سرعت 460 کیلومتر بر ساعت در زمانی حدود 3/0 ثانیه طی می شود.
با توجه به قدرت مانور اندک بوئینگ 767، این هدف گیری برای خلبانان پرتجربه هم باورنکردنی است ; چه رسد به خلبان های آماتور و در مرحله آموزش ! برای هواپیمای اول باد در جهت موافق می وزید و این حالت حفظ تعادل هواپیما را برای خلبان آسان می کرد.
اما باد مخالف ، با فشارهای چرخشی خود از روبه رو، هدایت دومین هواپیما را برای خلبان ، پیچیده و مشکل کرده بود.
با این حال این خلبان هم هواپیما را به نقطه ای حساس تر از پیش و در ارتفاع پایین تر و در وسط برج دوم کوبید.
در نظرخواهی از خلبانان پرتجربه در مورد کیفیت و دقت عمل هواپیماربایان در این ماجرا، اغلب معتقد بودند در این حرفه کمتر کسی پیدا می شود که بتواند مدعی چنین پرواز دقیقی باشد; چه رسد به خلبانهای تازه کار و آماتور.
البته برای انجام چنین پرواز دقیقی ، روش مطمئنی وجود دارد: استفاده از امواج رادیویی هدایت گر هواپیما.
امواجی که از محل هدف منتشر شده و هواپیما را بصورت خودکار به سمت خود هدایت می کند.
به منظور جلوگیری از کشف محل استقرار فرستنده هدایتگر امواج ، این امکان وجود دارد که فرستنده ها فقط در لحظه مورد نیاز روشن و فعال شده باشند. به هر حال از گروه هواپیماربایان ، بایستی کسی یا کسانی هم از روی زمین ، بخشی از عملیات را هدایت می کردند.
اگر چنین باشد و بخشی از هدایت ، از طریق فرستنده های رادیویی انجام شده باشد، دیگر چه نیازی است به افراد متعددی از خلبانان کارآموز در داخل هواپیما؛ فقط کافی است که ، 1 الی 2 نفر از هواپیماربایان پس از در دست گرفتن کنترل هواپیما، هواپیما را بحالت پرواز اتوماتیک درآوردند.
در واقع برای هدایت چنین پرواز دقیقی ، در اصل ، هیچ نیازی به ربودن هواپیما و گروگانگیری نیست .
کافی است ، قبل از پرواز، با دستکاری سیستم کامپیوتری هواپیما، قصد طراحان عملیات عملی شود و حتی با تکنولوژی جدید گلوبال هاوس نیازی به عملیات نامطمئن دستکاری کامپیوتری هواپیما در روی زمین هم نیست ! این سلاح جدید وزارت دفاع امریکا قادر است که هواپیمای در حال پرواز را تحت کنترل مرکز هدایتگر زمینی یا هوایی خود درآورد.
هواپیمای بوئینگ نیز احتمالا تحت چنین شرایطی بصورت کنترل از راه دور و شبیه هواپیماهای بدون خلبان ، به سمت هدف هدایت شده است .
پس از فروریختن برجها، آژانس مدیریت حوادث امروز غیرمترقبه امریکا (FEMA) هیاتی مرکب از اعضای انجمن مهندسان عمران امریکا را مامور تحقیق تفحص پیرامون حادثه کرد.
در گزارش اولیه این انجمن ، چنین آمده بود که : حرارت بسیار شدید حاصل از انفجار سوخت هواپیما، ساختار فلزی مرکز ساختمان را تا جایی تضعیف کرد که قادر به تحمل بار فوقانی طبقات بالا نبود.
اما این فرضیه ، از طرف انجمن آتش نشانان نیویورک ، به شدت مورد انتقاد قرار گرفت و نشریه Fire Engineeing با ارائه جداول و محاسبات نشان داد که ستونهای مرکزی برج پس از آن حرارت هنوز مقاوم بوده و قادر بودند مدتهای طولانی دوام بیاورند.
ماموران آتش نشانی که زودتر از بقیه در محل حاضر شده بودند، کاملا مطمئن بودند که لحظاتی قبل از فروریختن برج ، صدای انفجاری از طبقات زیرین ساختمان شنیده اند.
آنها حتی خواستار بررسی این موضوع توسط مراکز تحقیقاتی مستقل شدند.
سازمان آتش نشانی نیویورک در صدد بود که نوع ماده انفجاری در انفجار زیرزمین را بیابد، اما هیچ جوابی بدست نیامد.
همچنین در رابطه با انفجاری که منجر به کشته شدن گروهی از ماموران نجات ، در طبقه همکف برج شد هم ، سوال ها بی پاسخ ماند.
وان رومرو ، چهره سرشناس موسسه تحقیقات و فن آوری معدن واقع در نیومکزیکو هم معتقد بود که این کار فقط در قالب انفجار می توانست صورت گرفته باشد.
مرکز تجارت جهانی که ظاهرا کاربری غیرنظامی داشته ، جایگاهی نظامی را هم در دل خود پنهان داشته بود و به این ترتیب از هزاران نفر قربانیان این حادثه ، بدون آن که بدانند، به عنوان دیوار دفاعی استفاده می شده است .
مخفیگاه های CIA نه تنها در برج شماره هفت که در سایر ساختمان ها و در طبقات زیرین گسترده بود.
پایگاه اطلاعاتی CIA در برج شماره هفت ، از سال 1950 ماموریت داشت تا تردد هیات های خارجی در سازمان ملل را زیرنظر بگیرد.
اما در زمان ریاست جمهوری کلینتون به طور غیرقانونی ، دامنه فعالیت هایش را به جاسوسی الکترونیکی در سطح منطقه منهتن گسترش داد و در عمل ، تمامی ساز و برگها و مکانیزم های ضدشوروی در زمان جنگ سرد، یکجا در خدمت جاسوسی اقتصادی قرار گرفت .
با این ترتیب ، پایگاه اطلاعاتی CIA واقع در نیویورک به مهمترین پایگاه اطلاعات جاسوسی اقتصادی تبدیل شد.
این تجدید ساختار غیرقانونی و خودسرانه ، زمینه ساز درگیری های شدیدی بین این مرکز و سایر شاخه های ساختار سنتی CIA شد.
اگر به گذشته ای نه چندان دور برگردیم ، بعید نیست حمله 26 فوریه سال 1993 به برج تجارت جهانی که 6 کشته و هزاران زخمی بر جای گذاشت هم در اصل ، با هدف تخریب این مرکز سری CIA طراحی و اجرا شده بود.
اگرچه این مرکز در آن زمان به توسعه یافتگی سال 2001 نبود.
با توجه به این نکته که در زمان فعالیت برجهای دوقلو، به طور معمول 30 تا 40 هزار نفر در آن تردد داشته و به کار مشغول بودند، از آنجا که هر یک از برجها شامل یکصد و دوطبقه بود، به طور متوسط هر طبقه یکصد و سی و شش نفر را در خود جای می داد.
در حادثه برج شمالی ، هواپیمای بوئینگ ، طبقات بین طبقه 85 و طبقه 80 را مورد اصابت قرار داد.
ساکنان این طبقات را بایستی در ردیف کسانی قرار داد که در همان لحظات اول با اثر ضربه شدید و حرارت حاصل از انفجار، نابود شدند.
اما با بالا گرفتن شعله های آتش ، افرادی که در طبقات بالاتر از هشتادمین بودند هم بدون هیچ راه فراری خود را گرفتار آتش دیدند.
برخی بین تسلیم در برابر آتش و پریدن از پنجره ، راه دوم را انتخاب کردند.
اندکی بعد، زمان فرو ریختن ساختمان فرا رسید و تمامی کسانی که در سی طبقه فوقانی ساختمان گرفتار بودند نیز تسلیم مرگ شدند.
با محاسبات ما از معدل ساکنان هر طبقه ، تعداد کشته شدگان نبایستی کمتر از 4080 نفر می شد، اما گزارش رسمی نهم فوریه 2002، مجموعه تلفات دو حادثه را 2843 نفر اعلام کرد.
تازه این تعداد ، شامل مسافران و خدمه هواپیما اعضای گروه ، پلیس و گروه نجات که هنگام فرو ریختن برجها درزیر آوار ماندند هم می شد.
در رابطه با حادثه مرکز تجارت جهانی ، افاضات رئیس جمهور جرج بوش شنیدنی است ، این گفتگو در جریان ملاقات رئیس جمهور با شهروندان اورلاندو در فلوریدا بتاریخ چهارم دسامبر انجام شد.
سوال : جناب رئیس جمهور، اولا این که ، شاید شما نیز نتوانید تصور کنید چه تلاشهایی برای این آب و خاک انجام داده اید، ثانیا، علاقه مندیم بدانیم پس از شنیدن خبر حمله تروریست ها (به مرکز تجارت جهانی) چه احساسی داشتید؛ (تشویق و کف زدن حضار) رئیس جمهور جرج بوش : از شما متشکرم ، جردن (مجری مراسم) خوب ، جردن ، نمی توانی تصور کنی که پس از شنیدن حمله تروریست ها، در چه شرایطی قرار گرفتم .
من در فلوریدا بودم و Andy card رئیس ستادم همراه من بود.
قرار بود در کلاس درس برای بچه ها راجع به برنامه مطالعاتی و کارهای آنها صحبت کنم .
تا زمان رفتن به کلاس در فضای بیرون منتظر نشسته بودم ، آنجا بودن که برخورد هواپیما با برج را دیدم ، البته تلویزیون روشن بود، من خودم زمانی پرواز می کردم ، با خودم گفتم ، خوب ، این هم یک خلبان ناشی ، گفتم این باید، حادثه وحشتناکی باشد یکباره خشکم زد، فرصت فکر کردن به این موضوع نبود، من توی کلاس نشسته بوم و Andy رئیس ستادم هم آنجا نشسته بود، بطرف من آمد و گفت ، هواپیمای دوم هم به برج خورد، به امریکا حمله شده .
جردن ، در لحظات اول ، نمی دانستم چه تصمیمی بگیرم.
تو میدانی من در دوره ای بزرگ شدم که حمله به امریکا مفهومی نداشت و هیچ وقت چنین تصوری هم در ذهنم شکل نگرفته بود، شاید پدر و مادر شما هم هرگز چنین تصوری را نداشتند و من در آن لحظه کوتاه با خودم فکر کردم ، حمله به امریکا چه مفهومی ممکن است داشته باشد، من می دانستم کسی قدرت پرداخت تاوان حمله به امریکا را ندارد.
خوب ، از قرار معلوم ، رئیس جمهور امریکا، طبق گفته خودش ،چند ثانیه پس از برخورد اولین هواپیما به برج ، تصویر این حادثه را دیده است.
به طور یقین ، این تصاویر، از میان تصاویری که مستندسازان فرانسوی julesو Gedeon Navdetو به طور اتفاقی از حادثه گرفتند انتخاب نشده بوده چون این مجموعه اولین بار، سیزده ساعت بعد توسط موسسه Gamma پخش و منتشر شد.
تصاویری که جرج بوش چند لحظه بعد از برخورد هواپیما به برج اول (شمالی ) مشاهده کرد، یقینا تصاویر موسسه Gamma نبوده و بایستی تصاویر سری دیگری بوده ، که بدون درنگ به محل استقرار رئیس جمهور ارسال شده باشد، به طور یقین تجهیزات مخابراتی محرمانه ای از قبل در اطاقی که برای رئیس جمهور در محل دبستان اختصاص داده شده ، تدارک دیده بودند و اگر سازمان اطلاعات امریکا، فیلم برخورد اول را تهیه کرده باشد، به این معنی است که آنها از قبل آماده چنین حادثه ای بوده اند و در این صورت باید پرسید چرا اقدامی در جهت نجات دوستان و هموطنان خود انجام ندادند؛.
نتایج مطالعات ما، به طور خلاصه از این قرار است که : تروریست ها با تدارک تجهیزات و همکارانی در بخش زمینی ، عملیات را به انجام رساندند.
بخش زمینی عملیات ماموریت داشت که دو منبع رادیویی هدایتگر هواپیما را در زمان مشخص فعال کرده و همچنین قبل از وقوع حادثه ، با هشدار و تهدیدات تلفنی به افراد مستقر در برجها، تلفات را به حداقل رسانده و در نهایت به تخریب انفجاری طبقات زیرین هر سه برج شمالی ، جنوبی و شماره 7، اقدام کنند، تمام این مراحل در مقابل چشمان سازمان اطلاعاتی امریکا صورت گرفت ، بی آن که قدمی در توقف آن بردارند.
آیا می توان پذیرفت که عملیاتی تا این حد دقیق و عظیم ، از ذهن و فکر مردانی در دل غارهای افغانستان تراوش کرده و یا توسط تعداد انگشت شماری از شبه نظامیان اسلامی صورت پذیرفته باشد؛.
کاخ سفید و موش کورها
در گزارش اولیه این انجمن ، چنین آمده بود که : حرارت بسیار شدید حاصل از انفجار سوخت هواپیما، ساختار فلزی مرکز ساختمان را تا جایی تضعیف کرد که قادر به تحمل بار فوقانی طبقات بالا نبود.
اما این فرضیه ، از طرف انجمن آتش نشانان نیویورک ، به شدت مورد انتقاد قرار گرفت و نشریه Fire Engineeing با ارائه جداول و محاسبات نشان داد که ستونهای مرکزی برج پس از آن حرارت هنوز مقاوم بوده و قادر بودند مدتهای طولانی دوام بیاورند.
ماموران آتش نشانی که زودتر از بقیه در محل حاضر شده بودند، کاملا مطمئن بودند که لحظاتی قبل از فروریختن برج ، صدای انفجاری از طبقات زیرین ساختمان شنیده اند.
آنها حتی خواستار بررسی این موضوع توسط مراکز تحقیقاتی مستقل شدند.
سازمان آتش نشانی نیویورک در صدد بود که نوع ماده انفجاری در انفجار زیرزمین را بیابد، اما هیچ جوابی بدست نیامد.
همچنین در رابطه با انفجاری که منجر به کشته شدن گروهی از ماموران نجات ، در طبقه همکف برج شد هم ، سوال ها بی پاسخ ماند.
وان رومرو ، چهره سرشناس موسسه تحقیقات و فن آوری معدن واقع در نیومکزیکو هم معتقد بود که این کار فقط در قالب انفجار می توانست صورت گرفته باشد.
مرکز تجارت جهانی که ظاهرا کاربری غیرنظامی داشته ، جایگاهی نظامی را هم در دل خود پنهان داشته بود و به این ترتیب از هزاران نفر قربانیان این حادثه ، بدون آن که بدانند، به عنوان دیوار دفاعی استفاده می شده است .
مخفیگاه های CIA نه تنها در برج شماره هفت که در سایر ساختمان ها و در طبقات زیرین گسترده بود.
پایگاه اطلاعاتی CIA در برج شماره هفت ، از سال 1950 ماموریت داشت تا تردد هیات های خارجی در سازمان ملل را زیرنظر بگیرد.
اما در زمان ریاست جمهوری کلینتون به طور غیرقانونی ، دامنه فعالیت هایش را به جاسوسی الکترونیکی در سطح منطقه منهتن گسترش داد و در عمل ، تمامی ساز و برگها و مکانیزم های ضدشوروی در زمان جنگ سرد، یکجا در خدمت جاسوسی اقتصادی قرار گرفت .
با این ترتیب ، پایگاه اطلاعاتی CIA واقع در نیویورک به مهمترین پایگاه اطلاعات جاسوسی اقتصادی تبدیل شد.
این تجدید ساختار غیرقانونی و خودسرانه ، زمینه ساز درگیری های شدیدی بین این مرکز و سایر شاخه های ساختار سنتی CIA شد.
اگر به گذشته ای نه چندان دور برگردیم ، بعید نیست حمله 26 فوریه سال 1993 به برج تجارت جهانی که 6 کشته و هزاران زخمی بر جای گذاشت هم در اصل ، با هدف تخریب این مرکز سری CIA طراحی و اجرا شده بود.
اگرچه این مرکز در آن زمان به توسعه یافتگی سال 2001 نبود.
با توجه به این نکته که در زمان فعالیت برجهای دوقلو، به طور معمول 30 تا 40 هزار نفر در آن تردد داشته و به کار مشغول بودند، از آنجا که هر یک از برجها شامل یکصد و دوطبقه بود، به طور متوسط هر طبقه یکصد و سی و شش نفر را در خود جای می داد.
در حادثه برج شمالی ، هواپیمای بوئینگ ، طبقات بین طبقه 85 و طبقه 80 را مورد اصابت قرار داد.
ساکنان این طبقات را بایستی در ردیف کسانی قرار داد که در همان لحظات اول با اثر ضربه شدید و حرارت حاصل از انفجار، نابود شدند.
اما با بالا گرفتن شعله های آتش ، افرادی که در طبقات بالاتر از هشتادمین بودند هم بدون هیچ راه فراری خود را گرفتار آتش دیدند.
برخی بین تسلیم در برابر آتش و پریدن از پنجره ، راه دوم را انتخاب کردند.
اندکی بعد، زمان فرو ریختن ساختمان فرا رسید و تمامی کسانی که در سی طبقه فوقانی ساختمان گرفتار بودند نیز تسلیم مرگ شدند.
با محاسبات ما از معدل ساکنان هر طبقه ، تعداد کشته شدگان نبایستی کمتر از 4080 نفر می شد، اما گزارش رسمی نهم فوریه 2002، مجموعه تلفات دو حادثه را 2843 نفر اعلام کرد.
تازه این تعداد ، شامل مسافران و خدمه هواپیما اعضای گروه ، پلیس و گروه نجات که هنگام فرو ریختن برجها درزیر آوار ماندند هم می شد.
در رابطه با حادثه مرکز تجارت جهانی ، افاضات رئیس جمهور جرج بوش شنیدنی است ، این گفتگو در جریان ملاقات رئیس جمهور با شهروندان اورلاندو در فلوریدا بتاریخ چهارم دسامبر انجام شد.
سوال : جناب رئیس جمهور، اولا این که ، شاید شما نیز نتوانید تصور کنید چه تلاشهایی برای این آب و خاک انجام داده اید، ثانیا، علاقه مندیم بدانیم پس از شنیدن خبر حمله تروریست ها (به مرکز تجارت جهانی) چه احساسی داشتید؛ (تشویق و کف زدن حضار) رئیس جمهور جرج بوش : از شما متشکرم ، جردن (مجری مراسم) خوب ، جردن ، نمی توانی تصور کنی که پس از شنیدن حمله تروریست ها، در چه شرایطی قرار گرفتم .
من در فلوریدا بودم و Andy card رئیس ستادم همراه من بود.
قرار بود در کلاس درس برای بچه ها راجع به برنامه مطالعاتی و کارهای آنها صحبت کنم .
تا زمان رفتن به کلاس در فضای بیرون منتظر نشسته بودم ، آنجا بودن که برخورد هواپیما با برج را دیدم ، البته تلویزیون روشن بود، من خودم زمانی پرواز می کردم ، با خودم گفتم ، خوب ، این هم یک خلبان ناشی ، گفتم این باید، حادثه وحشتناکی باشد یکباره خشکم زد، فرصت فکر کردن به این موضوع نبود، من توی کلاس نشسته بوم و Andy رئیس ستادم هم آنجا نشسته بود، بطرف من آمد و گفت ، هواپیمای دوم هم به برج خورد، به امریکا حمله شده .
جردن ، در لحظات اول ، نمی دانستم چه تصمیمی بگیرم.
تو میدانی من در دوره ای بزرگ شدم که حمله به امریکا مفهومی نداشت و هیچ وقت چنین تصوری هم در ذهنم شکل نگرفته بود، شاید پدر و مادر شما هم هرگز چنین تصوری را نداشتند و من در آن لحظه کوتاه با خودم فکر کردم ، حمله به امریکا چه مفهومی ممکن است داشته باشد، من می دانستم کسی قدرت پرداخت تاوان حمله به امریکا را ندارد.
خوب ، از قرار معلوم ، رئیس جمهور امریکا، طبق گفته خودش ،چند ثانیه پس از برخورد اولین هواپیما به برج ، تصویر این حادثه را دیده است.
به طور یقین ، این تصاویر، از میان تصاویری که مستندسازان فرانسوی julesو Gedeon Navdetو به طور اتفاقی از حادثه گرفتند انتخاب نشده بوده چون این مجموعه اولین بار، سیزده ساعت بعد توسط موسسه Gamma پخش و منتشر شد.
تصاویری که جرج بوش چند لحظه بعد از برخورد هواپیما به برج اول (شمالی ) مشاهده کرد، یقینا تصاویر موسسه Gamma نبوده و بایستی تصاویر سری دیگری بوده ، که بدون درنگ به محل استقرار رئیس جمهور ارسال شده باشد، به طور یقین تجهیزات مخابراتی محرمانه ای از قبل در اطاقی که برای رئیس جمهور در محل دبستان اختصاص داده شده ، تدارک دیده بودند و اگر سازمان اطلاعات امریکا، فیلم برخورد اول را تهیه کرده باشد، به این معنی است که آنها از قبل آماده چنین حادثه ای بوده اند و در این صورت باید پرسید چرا اقدامی در جهت نجات دوستان و هموطنان خود انجام ندادند؛.
نتایج مطالعات ما، به طور خلاصه از این قرار است که : تروریست ها با تدارک تجهیزات و همکارانی در بخش زمینی ، عملیات را به انجام رساندند.
بخش زمینی عملیات ماموریت داشت که دو منبع رادیویی هدایتگر هواپیما را در زمان مشخص فعال کرده و همچنین قبل از وقوع حادثه ، با هشدار و تهدیدات تلفنی به افراد مستقر در برجها، تلفات را به حداقل رسانده و در نهایت به تخریب انفجاری طبقات زیرین هر سه برج شمالی ، جنوبی و شماره 7، اقدام کنند، تمام این مراحل در مقابل چشمان سازمان اطلاعاتی امریکا صورت گرفت ، بی آن که قدمی در توقف آن بردارند.
آیا می توان پذیرفت که عملیاتی تا این حد دقیق و عظیم ، از ذهن و فکر مردانی در دل غارهای افغانستان تراوش کرده و یا توسط تعداد انگشت شماری از شبه نظامیان اسلامی صورت پذیرفته باشد؛.
از آن روز ناخوشایند روایتی رسمی به جای مانده است ، از این قرار: Robert Mueler رئیس سازمان FBI پس از دومین حمله بلافاصله ، شرایط اضطراری موسوم به 3 Conplan را اعلام فعال کرد.
در این شرایط، تمام موسسات دولتی پس از آگاهی از نوع حادثه ، با تمام امکانات تحت امر مرکز اطلاعات و عملیات FBI موسوم به SICO و همچنین ستاد مقابله با حوادث امروز غیرمترقبه CDRG قرار می گیرند.
با اعلان وضعیت Conpaln تمام مراکز تجمع خصوصی و دولتی ، از مراکز آسیب پذیر و در معرض حملات تروریستی شناخته شده و بلافاصله پس از خارج کردن افراد از محل ، بسته می شوند.
ساعت ده صبح ناگهان ، سرویس امنیتی مسوول حفاظت از مقامات ارشد، با اعلان شرایط اضطراری ، اطلاعیه جدیدی صادر می کند: کاخ سفید و هواپیمای اختصاصی رئیس جمهور هر دو در معرض هجوم قرار دارند.
در غیاب رئیس جمهور، جانشین و معاون وی ، دیک چینی ، به مرکز عملیات در شرایط اضطراری این مرکز فرماندهی زیرزمینی ، درست زیر یال غربی ساختمان کاخ سفید حفر شده است .
پس از استقرار چینی ، طرح تثبیت و استمرار حکومت جهت اجرا، ابلاغ می شود.
بنا به دستورالعمل این طرح ، مقامات ارشد سیاسی کشور، مقامات اجرایی و همچنین اعضای کنگره امریکا به محل امنی هدایت و از این طریق توسط هلی کوپترهای نیروی دریایی به دو پناهگاه ضداتمی منتقل می شوند.
این پناهگاه عبارتند از (Mount Weather) در ویرجینیا و دیگری "Raven Rock MMountain" در نزدیکی کمپ دیوید نباشد و به پایگاه "R" شهرت یافته به پایگاه اول که به فناوری های پیشرفته مجهز شده پایگاه اصلی و پایگاه R، نقش جایگزینی دارد، این پایگاه های پیشرفته بجای مانده از دوران جنگ سرد می تواند پذیرای هزاران میهمان ناخوانده باشد، اما جناب رئیس جمهور به چه مشغول اند؛ جرج بوش در حال هزیمت به واشنگتن بود که مسیر خود را به سمت پایگاه "Barksdale" واقع در لویزیانا تغییر داد، هواپیمای رئیس جمهور بدون توقف در این پایگاه ، عزم پرواز به پایگاه هوایی (offutt) در نبراسکا فرمودند.
پایگاه اخیر (offutt) مرکز فرماندهی استراتژیک امریکا است و فرمانهای مراحل آماده سازی ، تعین اهداف و حملات اتمی از این مرکز صادر می شود.
هواپیمای رئیس برای در امان ماندن از حملات ، فاصله دو پایگاه نظامی را در ارتفاع کم و در پناه جنگنده های محافظ، بطور زیگ زاگ ، پرواز کرده بود.
برای محافظت از رئیس جمهور در مقابل حمله احتمالی تک تیراندازان از باند فرود و محل توقف هواپیما تا آستانه ساختمان پایگاه ، راهرویی فولادی از اتومبیل های نظامی شکل گرفت .
عملیات حفاظت از مقامات بلندپایه کشور تا ساعت شش بعدازظهر یعنی زمان خروج جرج بوش از پایگاه و پرواز به سمت واشنگتن ادامه داشت .
برنامه "Meet the Press" شبکه NBC در شانزدهم سپتامبر میزبان دیک چینی ، معاون ریاست جمهوری بود، شرایط و چگونگی اعلام شرایط اضطراری توسط سازمان اطلاعات ، در این مصاحبه شرح داده شده است ،6 این گفتگوها توسط Tim.Russert مجری برنامه meetthepress صورت پذیرفته .
چینی : چند دقیقه ای در دفترم [یال شمالی کاخ سفید] مشغول تماشای شکل گیری حوادث امروز بودم و تازه می خواستم فکر کنم که چه باید بکنم که مامور سازمان امنیتی ، داخل اطاق شد، بدون این که مرا "Sir" خطاب کند و یا رسمی و مودبانه برخورد کند گفت ما باید فورا از اطاق خارج شویم و بدون درنگ مرا گرفت و...
راسرت : یعنی عملا شما را بلند کرد و برد؛
چینی : آره ، می دونید، اونها از من درشت تر و بلندترند، و همین طور که منو با خودشون می بردند پاهام زمین می خورد، بالاخره منو کاملا بلند کردند و رفتند داخل راهرو، از اونجا هم از پله ها پایین رفتند.
از پله ها و راهروها و... تا به زیرزمین کاخ سفید که برای شرایط اضطراری از خیل تدارک شده ، علت این اقدام آنها گزارشی بود مبنی بر تغییر مسیر تروریست ها بسمت کاخ سفید.
راسرت : این همان پرواز شماره 77 بود که از دالاس بلند شده بود؛
چینی : از قرار معلوم همان پرواز شماره 77 بود که دالاس را به مقصد اوهایو ترک کرده بود.
او در این مسیر تروریست ها هواپیما را ربودند، اونها فرستنده هواپیما را خاموش کرده بودند، بعدا گزارش شد که هواپیما در اوهایو سقوط کرده ، ولی این طور نبود، البته آنها مسیر رو دور زدند و یکسره بطرف واشنگتن آمدند، یا بهتر بگیم که اونها در اصل بقصد کاخ سفید و... راسرت : در حقیقت هواپیما کاخ سفید را دور زد؛
چینی : کاخ سفید رو دور نزد، ولی بسمت کاخ سفید در حرکت بود، سازمان امنیتی با سازمان هواپیمایی کشوری (FAA) بطور دایم در تماس بودند، این هماهنگی بعد از حادثه برج تجارت جهانی بوجود آمد.
راسرت : از طریق رادار.
چینی : فرمانی که هواپیما وارد منطقه خطر شد و معلوم شد که قصد حمله به کاخ سفید رو داره ، آن وقت بود که منو برداشتند و با خودشون به زیرزمین کاخ بردند، این که هواپیما به کاخ برخورد نکرد، کاملا معلومه ، اما، آنچه که سایت رادار ثبت کرده ، نشان می ده هواپیما دوری زد و از کاخ دور شد و دوباره برگشت و بعد به پنتاگون خورد.
چینی : ما از طریق سازمان اطلاعات کشور، متوجه شدیم که هواپیمای رئیس جمهور در معرض خطره ، رئیس جمهور هم در هواپیما بود.
راسرت : واقعا قصد داشتند به هواپیمای رئیس جمهور حمله کنند؛ شما کاملا مطمئن بودید؛
چینی : من مطمئن بودم ، حالا، شما می دونید، ممکنه یک آدم نامتعادل این تلفن رو زده باشه ، اما وسط او جریانات امکان بررسی این که کی اون تلفن رو زده نبود.
من فکر می کنم اون تهدید، چیزی نبود که بشه بسادگی ازش گذشت ، برای همین هم بود که سازمان اطلاعات منو در جریان گذاشت ، همین که منو به پناهگاه کاخ بردند، در تماس تلفنی و بعد از شرح ماجرا برای رئیس جمهور، به او گفتم فعلا از مراکز تهدید خودشو دور نگه داره ، خوب من هم به مرکز عملیات در بحران یا "PEOC" رفتم ، اونجا از طریق معاون راه و ترابری کشور NormMineta یا هواپیمایی کشوری (FAA) در تماس بودم معاون رئیس جمهور اقرار می کند که بطور غیرمنتظره توسط مامور حفاظت اش از احتمال حمله به کاخ سفید مطلع و به اجبار به پناهگاه کاخ منتقل شد و معلوم شده هواپیمای ربوده شده از نوع بوئینگ 77، ناتوان از یافتن کاخ سفید بر فراز واشنگتن در حال گشت زنی بوده و سرانجام بر پنتاگون سقوط می کند.
دومین اخطار حمله به هواپیمای رئیس جمهور زمانی به سازمان اطلاعات کشوری می رسد که ماموران این سازمان در حال جابجایی و انتقال مقامات ارشد و اعضای کنگره به محل امن بودند.
ظاهرا یک هواپیمای ربوده شده دیگر قصد کوبیدن هواپیما به هواپیمای رئیس جمهور را داشته است .
یک بار دیگر و تناقضی دیگر در روایت مقامات رسمی از حادثه .
ریک چینی رئیس جمهور یک بار هدف هواپیمای ربوده شده را کاخ سفید و هواپیمای رئیس جمهوری اعلام می کند و بار دیگر پرواز شماره 77 ساخته ذهن اش را بر پنتاگون فرود می آورد.
تصور گشت زنی هواپیما بر فراز کاخ سفید با هدف یافتن هدف نیز از فرآورده های ذهن خلاق ! جناب معاون است .
بنا به روایت ریک چینی بایستی چنین تصور کنیم که ماموران امنیتی مستقر در کاخ سفید، بجای فعال کردن سیستم ضدهوایی کاخ ، فقط دستور داشته اند مقامات ارشد را به پناهگاه هدایت کنند.
طرفه این که ذهن خلاق جناب معاون با دست ودل بازی هواپیمای دیگری خلق می کند که در جستجوی هواپیمای رئیس جمهور بر فراز واشنگتن در جولان است ، در حالی که هواپیمای رئیس جمهوری با چندین جنگنده نیروی هوایی اسکورت می شود، یافتن منبع این الهامات هنری کار دشواری نیست ، کافی است که شیرین کاری های اسب سواران در فیلم های وسترن را بخاطر بیاورید.
حتما اگر بخواهیم این داستان را با همه تناقضات آن یک جا بپذیریم هنوز جوابی برای برخی از حرکتها و اقدامات بظاهر امنیتی ، رئیس جمهور نمی توانیم پیدا کنیم.
بعنوان نمونه ، چرا مقامات امنیتی حتی در پایگاه نظامی استراتژیک و محل فرود هواپیمای رئیس جمهور نگران حمله تک تیراندازان به رئیس جمهور بودند؛ آیا مقامات امنیتی واقعا نگران نفوذ چریک های اسلامی به این پایگاه نفوذناپذیر نظامی بودند؛! داستان های سرگرم کننده دیک چنی باعث شد تا از سخنان سخنگوی کاخ سفید Ari fleischer و همچنین Karl Rove مشاور ارشد کاخ سفید غافل شدیم ، صحبتهای این دو مقام ارشد کاخ سفید سرنخ هایی ترفندهای درون حزبی بدست می داد، آماده سازی و هدایت افکار عمومی به مقابله با دشمنان خارجی و لزوم ورود به جنگ محور اصلی سخنان این دو مقام ارشد امریکایی است.
روزنامه های 12 و 13 سپتامبر به نقل از سخنگوی کاخ سفید "A.fleischers" عنوان کردند که : سرویس امنیتی قبل از حوادث امروز ، پیامهایی از علاملان حمله دریافت کرده بودند، دراین پیامها، کاخ سفید و هواپیمای رئیس جمهور در فهرست اهداف حمله قرار داشت.
در این روز خبر بسیار عجیب و بی سابقه بهره برداری و استفاده عاملان حمله از رمز مخابراتی سری رئیس جمهور، برجسته ترین عنوان خبری روزنامه نیویورک تایمز را بخود اختصاص داد.
در چنین اوضاع و احوالی دیگر خبر نشدید "Wofld Net Daily" برای خوانندگان غیرمنتظره نبود.
ورلدنت دیلی عنوان کرد که تروریست ها به رمز عبور اکثر مقامات ارشد اطلاعاتی دست یافته بودند، ازجمله : آژانس مبارزه با موادمخدر، (Drug EEnforement Agency) اداره تجسس کشوری (National Reconnaissance offic)، اداره اطلاعات نیروی هوایی Air Force) (intelligence، اداره اطلاعات ارتش (Army intelligence) اداره اطلاعات نیروی دریایی (Naval Intelligencence)، اطلاعات منطقه ای نیروی دریایی The Marine) (corpslligencel، مرکز خدمات اطلاعات وزارت کشور The intelligence Services of) (state Department و درنهایت وزارت انرژی ، شمار مقاماتی که فقط یکی از رمزهای فوق را دراختیار دارند بسیار اندک است ، و هیچ مقام ارشدی غیر از رئیس جمهور مجاز به دانستن بیش از یک رمز نیست ، این که عاملان حمله چگونه به مجموعه ای از رمزها دست یافته اند دو احتمال بذهن می رسد، یکی این که آنها با استفاده از نرم افزارهای پیچیده کشف رمز، از ساختار حفاظت اطلاعات رئیس جمهوری عبور کرده باشند، و دیگری نیروی نفوذی که در میانه بدنه بالاترین رده اطلاعاتی قرار داشته باشد.
با توجه به این نکته که الگوریتم نرم افزار رمزهای گفته شده یکبار به سرقت رفته نه تنها نفوذ به داخل آن حتی بازنویسی اش کاری دشوار نیست ، سارق نرم افزار از افسران FBI بنام RobertHansen است که درفوریه 2001 شناسایی و دستگیر شد.
اتهام Hansen جاسوسی و گردآوری اطلاعات محرمانه از پرونده های FBI بود، Hansen این اطلاعات را به سفارش یکی از مدیران اسبق CIA بنام James Woolsey تهیه کرده بود و از این طریق رمزهای مخابراتی به خارج از بدنه دولتی انتقال یافت ، Woolsay امروز در حلقه مخالفان صدام حسین قرار دارد و از طرفداران حمله نظامی به خاک عراق است و عملیات سرقت رمزهای مخابراتی را به گردن گروههای سری و خطرناک عراقی می اندازد.
لذا، سومین احتمال می تواند چنین باشد که : ساختار اطلاعاتی ، بطور پنهان ، شاهد پروژه سرقت اطلاعات بوده و از روی عمد مانع نشده است.
بهرحال عاملان حمله یازدهم سپتامبر هر گروهی که می خواهد باشد، هیچگونه دسترسی به رمزهای مخابراتی نمی توانستند داشته باشند مگر ازطریق نفوذهایی نظیر Hansenدر FBI Woolsey و در CIA ، و اگر تابحال کوچکترین شکی در دروغ بزرگ یازدهم سپتامبر وجود داشت ، عملیات داخلی سرقت رمزهای مخابراتی آن را برطرف کرد، از این رو بایستی از روشنگری عاملان و آمران این عملیات تشکر کرد.
جدای از اهداف و نیات طراحان عملیات سرقت رمزهای مخابراتی ، اطلاعات عادی و مورد تائید مقامات امریکا، وجود دو عنصر خیانتکار در بالاترین رده دستگاه اطلاعاتی و امنیتی کشور را انکار نمی کند، آیا تنها توفیق گروه Woolsey سرقت رمزهای مخابراتی بوده؛ آیا قدرت نمایی ها و ضرب شست های دیگری به رقیب ها نشان دادند؛ ولی باید به محافظان رئیس جمهور حق داد که از ترس حمله های تک تیراندازان ماهر در امن ترین پایگاه هوایی امریکا، شدیدترین مراقبت ها را بعمل آورند.
در آن روز بحرانی ، از محل فرود هواپیمای رئیس جمهور تا راهرو ساختمان فرودگاه Offutt دو صف طولانی از خودروهای زرهی بطور متراکم چیده شد، تا رئیس جمهور محافظان وی از میان آنها عبور کنند.
عاملان حمله در تماس تلفنی با استفاده از رمزهای مخابراتی محرمانه چه گفتند؛ و چه شنیدند؛ مقامات امریکایی ترجیح می دهند محتوای این مکالمه یا بهتر بگوییم مذاکره ! سکوت کنند، و حتی از دو طرف مذاکره فقط یک طرف آن که عاملان احمله باشند آشکار شده و هنوز ازطرف دیگر مذاکره اطلاعاتی منتشر نشده است .
استفاده عاملان حمله از رمز مخابراتی رئیس جمهوری جهت تماس با سرویس مخفی امریکا بمنظور مذاکره ای خطیر و در سطوح بالای مقامات دولتی صورت گرفته و دراین مذاکره عاملان حمله تقاضایی مشخص و از پیش تعیین شده داشته اند، تقاضاهایی توام با تهدید و ضرب الاجل .
مرحله بحرانی یازدهم سپتامبر چند ساعتی بیشتر طول نکشید، و در همان روز کم کم تهدیدها برطرف شد و نمایندگان مجلس و مقامات ارشد با بازگشت رئیس جمهور به کاخ سفید از پناهگاه ها بیرون آمدند، بعد از عادی شدن اوضاع و برقراری آرامش ، تماس تلفنی دیگری از سوی عاملان حمله گزارش نشد.
ظاهرا مذاکرات عاملان حمله با بالاترین مقام دولتی یعنی رئیس جمهور با تسلیم جورج بوش درمقابل درخواست های آنان به پایان می رسد.
عاملان حمله با دراختیار داشتن رمزهای مخابراتی و خطوط تلنی کاخ سفید و هواپیمای رئیس جمهور، توانستند برای مدت معینی تمام اختیارات رئیس جمهور را در دست بگیرند، آنها هر دستوری که به نیروهای مسلح می دادند بایستی فی الفور اجرا می شد، حتی شلیک موشکهای حامل کلاهک هسته ای نیز کاملا دراختیار آنها بود.
اگرچه مذاکرات بین عاملان حمله و رئیس جمهور به نتیجه دلخواه عاملان حمله رسیده بود لیکن تا رسیدن رئیس جمهور به مقر فرماندهی واقع در پایگاه نظامی Offutt، همه چیز در هاله ای از ابهام می نمود، با فرود هواپیمای مخصوص ریاست جمهوری موسوم به Air Force One بر باند فرودگاه نظامی Offutt اندکی از التهاب رئیس جمهور و همراهان او کاسته شد، همانطورکه گفته شد، Airforce one مجبور شده بود تمام طول مسیر را در ارتفاع پایین و بصورت زیگ زاگ پرواز کند تا از حملات موشکی عاملان حمله در امان بماند، در پایگاه نظامی نیز احتمال ترور رئیس جمهور توسط تک تیراندازان وجود داشت ولی با استفاده از رئیس جمهور در مقر فرماندهی و حدود دستورات جدید وی بار دیگر کنترل نیروهای نظامی و انتظامی را بدست گرفت .
طبق قوانین و دستورالعمل های نظامی ، فرمانها و دستورهای صادره از مقر فرماندهی استراتژیک درصورتی معتبر خواهد بود که ، رئیس جمهور شخصا و بصورت فیزیکی در مقر حضور داشته و دستورات توسط وی صادر شود.
از یک سو، هواپیمای رئیس جمهور برای پرواز مستقیم از فلوریدا به پایگاه Offutt کافی نبود، و شرایط پرواز در ارتفاع پایین مصرف سوخت را از میزان معمول بالاتر می برد.
در این شرایط، تمام موسسات دولتی پس از آگاهی از نوع حادثه ، با تمام امکانات تحت امر مرکز اطلاعات و عملیات FBI موسوم به SICO و همچنین ستاد مقابله با حوادث امروز غیرمترقبه CDRG قرار می گیرند.
با اعلان وضعیت Conpaln تمام مراکز تجمع خصوصی و دولتی ، از مراکز آسیب پذیر و در معرض حملات تروریستی شناخته شده و بلافاصله پس از خارج کردن افراد از محل ، بسته می شوند.
ساعت ده صبح ناگهان ، سرویس امنیتی مسوول حفاظت از مقامات ارشد، با اعلان شرایط اضطراری ، اطلاعیه جدیدی صادر می کند: کاخ سفید و هواپیمای اختصاصی رئیس جمهور هر دو در معرض هجوم قرار دارند.
در غیاب رئیس جمهور، جانشین و معاون وی ، دیک چینی ، به مرکز عملیات در شرایط اضطراری این مرکز فرماندهی زیرزمینی ، درست زیر یال غربی ساختمان کاخ سفید حفر شده است .
پس از استقرار چینی ، طرح تثبیت و استمرار حکومت جهت اجرا، ابلاغ می شود.
بنا به دستورالعمل این طرح ، مقامات ارشد سیاسی کشور، مقامات اجرایی و همچنین اعضای کنگره امریکا به محل امنی هدایت و از این طریق توسط هلی کوپترهای نیروی دریایی به دو پناهگاه ضداتمی منتقل می شوند.
این پناهگاه عبارتند از (Mount Weather) در ویرجینیا و دیگری "Raven Rock MMountain" در نزدیکی کمپ دیوید نباشد و به پایگاه "R" شهرت یافته به پایگاه اول که به فناوری های پیشرفته مجهز شده پایگاه اصلی و پایگاه R، نقش جایگزینی دارد، این پایگاه های پیشرفته بجای مانده از دوران جنگ سرد می تواند پذیرای هزاران میهمان ناخوانده باشد، اما جناب رئیس جمهور به چه مشغول اند؛ جرج بوش در حال هزیمت به واشنگتن بود که مسیر خود را به سمت پایگاه "Barksdale" واقع در لویزیانا تغییر داد، هواپیمای رئیس جمهور بدون توقف در این پایگاه ، عزم پرواز به پایگاه هوایی (offutt) در نبراسکا فرمودند.
پایگاه اخیر (offutt) مرکز فرماندهی استراتژیک امریکا است و فرمانهای مراحل آماده سازی ، تعین اهداف و حملات اتمی از این مرکز صادر می شود.
هواپیمای رئیس برای در امان ماندن از حملات ، فاصله دو پایگاه نظامی را در ارتفاع کم و در پناه جنگنده های محافظ، بطور زیگ زاگ ، پرواز کرده بود.
برای محافظت از رئیس جمهور در مقابل حمله احتمالی تک تیراندازان از باند فرود و محل توقف هواپیما تا آستانه ساختمان پایگاه ، راهرویی فولادی از اتومبیل های نظامی شکل گرفت .
عملیات حفاظت از مقامات بلندپایه کشور تا ساعت شش بعدازظهر یعنی زمان خروج جرج بوش از پایگاه و پرواز به سمت واشنگتن ادامه داشت .
برنامه "Meet the Press" شبکه NBC در شانزدهم سپتامبر میزبان دیک چینی ، معاون ریاست جمهوری بود، شرایط و چگونگی اعلام شرایط اضطراری توسط سازمان اطلاعات ، در این مصاحبه شرح داده شده است ،6 این گفتگوها توسط Tim.Russert مجری برنامه meetthepress صورت پذیرفته .
چینی : چند دقیقه ای در دفترم [یال شمالی کاخ سفید] مشغول تماشای شکل گیری حوادث امروز بودم و تازه می خواستم فکر کنم که چه باید بکنم که مامور سازمان امنیتی ، داخل اطاق شد، بدون این که مرا "Sir" خطاب کند و یا رسمی و مودبانه برخورد کند گفت ما باید فورا از اطاق خارج شویم و بدون درنگ مرا گرفت و...
راسرت : یعنی عملا شما را بلند کرد و برد؛
چینی : آره ، می دونید، اونها از من درشت تر و بلندترند، و همین طور که منو با خودشون می بردند پاهام زمین می خورد، بالاخره منو کاملا بلند کردند و رفتند داخل راهرو، از اونجا هم از پله ها پایین رفتند.
از پله ها و راهروها و... تا به زیرزمین کاخ سفید که برای شرایط اضطراری از خیل تدارک شده ، علت این اقدام آنها گزارشی بود مبنی بر تغییر مسیر تروریست ها بسمت کاخ سفید.
راسرت : این همان پرواز شماره 77 بود که از دالاس بلند شده بود؛
چینی : از قرار معلوم همان پرواز شماره 77 بود که دالاس را به مقصد اوهایو ترک کرده بود.
او در این مسیر تروریست ها هواپیما را ربودند، اونها فرستنده هواپیما را خاموش کرده بودند، بعدا گزارش شد که هواپیما در اوهایو سقوط کرده ، ولی این طور نبود، البته آنها مسیر رو دور زدند و یکسره بطرف واشنگتن آمدند، یا بهتر بگیم که اونها در اصل بقصد کاخ سفید و... راسرت : در حقیقت هواپیما کاخ سفید را دور زد؛
چینی : کاخ سفید رو دور نزد، ولی بسمت کاخ سفید در حرکت بود، سازمان امنیتی با سازمان هواپیمایی کشوری (FAA) بطور دایم در تماس بودند، این هماهنگی بعد از حادثه برج تجارت جهانی بوجود آمد.
راسرت : از طریق رادار.
چینی : فرمانی که هواپیما وارد منطقه خطر شد و معلوم شد که قصد حمله به کاخ سفید رو داره ، آن وقت بود که منو برداشتند و با خودشون به زیرزمین کاخ بردند، این که هواپیما به کاخ برخورد نکرد، کاملا معلومه ، اما، آنچه که سایت رادار ثبت کرده ، نشان می ده هواپیما دوری زد و از کاخ دور شد و دوباره برگشت و بعد به پنتاگون خورد.
چینی : ما از طریق سازمان اطلاعات کشور، متوجه شدیم که هواپیمای رئیس جمهور در معرض خطره ، رئیس جمهور هم در هواپیما بود.
راسرت : واقعا قصد داشتند به هواپیمای رئیس جمهور حمله کنند؛ شما کاملا مطمئن بودید؛
چینی : من مطمئن بودم ، حالا، شما می دونید، ممکنه یک آدم نامتعادل این تلفن رو زده باشه ، اما وسط او جریانات امکان بررسی این که کی اون تلفن رو زده نبود.
من فکر می کنم اون تهدید، چیزی نبود که بشه بسادگی ازش گذشت ، برای همین هم بود که سازمان اطلاعات منو در جریان گذاشت ، همین که منو به پناهگاه کاخ بردند، در تماس تلفنی و بعد از شرح ماجرا برای رئیس جمهور، به او گفتم فعلا از مراکز تهدید خودشو دور نگه داره ، خوب من هم به مرکز عملیات در بحران یا "PEOC" رفتم ، اونجا از طریق معاون راه و ترابری کشور NormMineta یا هواپیمایی کشوری (FAA) در تماس بودم معاون رئیس جمهور اقرار می کند که بطور غیرمنتظره توسط مامور حفاظت اش از احتمال حمله به کاخ سفید مطلع و به اجبار به پناهگاه کاخ منتقل شد و معلوم شده هواپیمای ربوده شده از نوع بوئینگ 77، ناتوان از یافتن کاخ سفید بر فراز واشنگتن در حال گشت زنی بوده و سرانجام بر پنتاگون سقوط می کند.
دومین اخطار حمله به هواپیمای رئیس جمهور زمانی به سازمان اطلاعات کشوری می رسد که ماموران این سازمان در حال جابجایی و انتقال مقامات ارشد و اعضای کنگره به محل امن بودند.
ظاهرا یک هواپیمای ربوده شده دیگر قصد کوبیدن هواپیما به هواپیمای رئیس جمهور را داشته است .
یک بار دیگر و تناقضی دیگر در روایت مقامات رسمی از حادثه .
ریک چینی رئیس جمهور یک بار هدف هواپیمای ربوده شده را کاخ سفید و هواپیمای رئیس جمهوری اعلام می کند و بار دیگر پرواز شماره 77 ساخته ذهن اش را بر پنتاگون فرود می آورد.
تصور گشت زنی هواپیما بر فراز کاخ سفید با هدف یافتن هدف نیز از فرآورده های ذهن خلاق ! جناب معاون است .
بنا به روایت ریک چینی بایستی چنین تصور کنیم که ماموران امنیتی مستقر در کاخ سفید، بجای فعال کردن سیستم ضدهوایی کاخ ، فقط دستور داشته اند مقامات ارشد را به پناهگاه هدایت کنند.
طرفه این که ذهن خلاق جناب معاون با دست ودل بازی هواپیمای دیگری خلق می کند که در جستجوی هواپیمای رئیس جمهور بر فراز واشنگتن در جولان است ، در حالی که هواپیمای رئیس جمهوری با چندین جنگنده نیروی هوایی اسکورت می شود، یافتن منبع این الهامات هنری کار دشواری نیست ، کافی است که شیرین کاری های اسب سواران در فیلم های وسترن را بخاطر بیاورید.
حتما اگر بخواهیم این داستان را با همه تناقضات آن یک جا بپذیریم هنوز جوابی برای برخی از حرکتها و اقدامات بظاهر امنیتی ، رئیس جمهور نمی توانیم پیدا کنیم.
بعنوان نمونه ، چرا مقامات امنیتی حتی در پایگاه نظامی استراتژیک و محل فرود هواپیمای رئیس جمهور نگران حمله تک تیراندازان به رئیس جمهور بودند؛ آیا مقامات امنیتی واقعا نگران نفوذ چریک های اسلامی به این پایگاه نفوذناپذیر نظامی بودند؛! داستان های سرگرم کننده دیک چنی باعث شد تا از سخنان سخنگوی کاخ سفید Ari fleischer و همچنین Karl Rove مشاور ارشد کاخ سفید غافل شدیم ، صحبتهای این دو مقام ارشد کاخ سفید سرنخ هایی ترفندهای درون حزبی بدست می داد، آماده سازی و هدایت افکار عمومی به مقابله با دشمنان خارجی و لزوم ورود به جنگ محور اصلی سخنان این دو مقام ارشد امریکایی است.
روزنامه های 12 و 13 سپتامبر به نقل از سخنگوی کاخ سفید "A.fleischers" عنوان کردند که : سرویس امنیتی قبل از حوادث امروز ، پیامهایی از علاملان حمله دریافت کرده بودند، دراین پیامها، کاخ سفید و هواپیمای رئیس جمهور در فهرست اهداف حمله قرار داشت.
در این روز خبر بسیار عجیب و بی سابقه بهره برداری و استفاده عاملان حمله از رمز مخابراتی سری رئیس جمهور، برجسته ترین عنوان خبری روزنامه نیویورک تایمز را بخود اختصاص داد.
در چنین اوضاع و احوالی دیگر خبر نشدید "Wofld Net Daily" برای خوانندگان غیرمنتظره نبود.
ورلدنت دیلی عنوان کرد که تروریست ها به رمز عبور اکثر مقامات ارشد اطلاعاتی دست یافته بودند، ازجمله : آژانس مبارزه با موادمخدر، (Drug EEnforement Agency) اداره تجسس کشوری (National Reconnaissance offic)، اداره اطلاعات نیروی هوایی Air Force) (intelligence، اداره اطلاعات ارتش (Army intelligence) اداره اطلاعات نیروی دریایی (Naval Intelligencence)، اطلاعات منطقه ای نیروی دریایی The Marine) (corpslligencel، مرکز خدمات اطلاعات وزارت کشور The intelligence Services of) (state Department و درنهایت وزارت انرژی ، شمار مقاماتی که فقط یکی از رمزهای فوق را دراختیار دارند بسیار اندک است ، و هیچ مقام ارشدی غیر از رئیس جمهور مجاز به دانستن بیش از یک رمز نیست ، این که عاملان حمله چگونه به مجموعه ای از رمزها دست یافته اند دو احتمال بذهن می رسد، یکی این که آنها با استفاده از نرم افزارهای پیچیده کشف رمز، از ساختار حفاظت اطلاعات رئیس جمهوری عبور کرده باشند، و دیگری نیروی نفوذی که در میانه بدنه بالاترین رده اطلاعاتی قرار داشته باشد.
با توجه به این نکته که الگوریتم نرم افزار رمزهای گفته شده یکبار به سرقت رفته نه تنها نفوذ به داخل آن حتی بازنویسی اش کاری دشوار نیست ، سارق نرم افزار از افسران FBI بنام RobertHansen است که درفوریه 2001 شناسایی و دستگیر شد.
اتهام Hansen جاسوسی و گردآوری اطلاعات محرمانه از پرونده های FBI بود، Hansen این اطلاعات را به سفارش یکی از مدیران اسبق CIA بنام James Woolsey تهیه کرده بود و از این طریق رمزهای مخابراتی به خارج از بدنه دولتی انتقال یافت ، Woolsay امروز در حلقه مخالفان صدام حسین قرار دارد و از طرفداران حمله نظامی به خاک عراق است و عملیات سرقت رمزهای مخابراتی را به گردن گروههای سری و خطرناک عراقی می اندازد.
لذا، سومین احتمال می تواند چنین باشد که : ساختار اطلاعاتی ، بطور پنهان ، شاهد پروژه سرقت اطلاعات بوده و از روی عمد مانع نشده است.
بهرحال عاملان حمله یازدهم سپتامبر هر گروهی که می خواهد باشد، هیچگونه دسترسی به رمزهای مخابراتی نمی توانستند داشته باشند مگر ازطریق نفوذهایی نظیر Hansenدر FBI Woolsey و در CIA ، و اگر تابحال کوچکترین شکی در دروغ بزرگ یازدهم سپتامبر وجود داشت ، عملیات داخلی سرقت رمزهای مخابراتی آن را برطرف کرد، از این رو بایستی از روشنگری عاملان و آمران این عملیات تشکر کرد.
جدای از اهداف و نیات طراحان عملیات سرقت رمزهای مخابراتی ، اطلاعات عادی و مورد تائید مقامات امریکا، وجود دو عنصر خیانتکار در بالاترین رده دستگاه اطلاعاتی و امنیتی کشور را انکار نمی کند، آیا تنها توفیق گروه Woolsey سرقت رمزهای مخابراتی بوده؛ آیا قدرت نمایی ها و ضرب شست های دیگری به رقیب ها نشان دادند؛ ولی باید به محافظان رئیس جمهور حق داد که از ترس حمله های تک تیراندازان ماهر در امن ترین پایگاه هوایی امریکا، شدیدترین مراقبت ها را بعمل آورند.
در آن روز بحرانی ، از محل فرود هواپیمای رئیس جمهور تا راهرو ساختمان فرودگاه Offutt دو صف طولانی از خودروهای زرهی بطور متراکم چیده شد، تا رئیس جمهور محافظان وی از میان آنها عبور کنند.
عاملان حمله در تماس تلفنی با استفاده از رمزهای مخابراتی محرمانه چه گفتند؛ و چه شنیدند؛ مقامات امریکایی ترجیح می دهند محتوای این مکالمه یا بهتر بگوییم مذاکره ! سکوت کنند، و حتی از دو طرف مذاکره فقط یک طرف آن که عاملان احمله باشند آشکار شده و هنوز ازطرف دیگر مذاکره اطلاعاتی منتشر نشده است .
استفاده عاملان حمله از رمز مخابراتی رئیس جمهوری جهت تماس با سرویس مخفی امریکا بمنظور مذاکره ای خطیر و در سطوح بالای مقامات دولتی صورت گرفته و دراین مذاکره عاملان حمله تقاضایی مشخص و از پیش تعیین شده داشته اند، تقاضاهایی توام با تهدید و ضرب الاجل .
مرحله بحرانی یازدهم سپتامبر چند ساعتی بیشتر طول نکشید، و در همان روز کم کم تهدیدها برطرف شد و نمایندگان مجلس و مقامات ارشد با بازگشت رئیس جمهور به کاخ سفید از پناهگاه ها بیرون آمدند، بعد از عادی شدن اوضاع و برقراری آرامش ، تماس تلفنی دیگری از سوی عاملان حمله گزارش نشد.
ظاهرا مذاکرات عاملان حمله با بالاترین مقام دولتی یعنی رئیس جمهور با تسلیم جورج بوش درمقابل درخواست های آنان به پایان می رسد.
عاملان حمله با دراختیار داشتن رمزهای مخابراتی و خطوط تلنی کاخ سفید و هواپیمای رئیس جمهور، توانستند برای مدت معینی تمام اختیارات رئیس جمهور را در دست بگیرند، آنها هر دستوری که به نیروهای مسلح می دادند بایستی فی الفور اجرا می شد، حتی شلیک موشکهای حامل کلاهک هسته ای نیز کاملا دراختیار آنها بود.
اگرچه مذاکرات بین عاملان حمله و رئیس جمهور به نتیجه دلخواه عاملان حمله رسیده بود لیکن تا رسیدن رئیس جمهور به مقر فرماندهی واقع در پایگاه نظامی Offutt، همه چیز در هاله ای از ابهام می نمود، با فرود هواپیمای مخصوص ریاست جمهوری موسوم به Air Force One بر باند فرودگاه نظامی Offutt اندکی از التهاب رئیس جمهور و همراهان او کاسته شد، همانطورکه گفته شد، Airforce one مجبور شده بود تمام طول مسیر را در ارتفاع پایین و بصورت زیگ زاگ پرواز کند تا از حملات موشکی عاملان حمله در امان بماند، در پایگاه نظامی نیز احتمال ترور رئیس جمهور توسط تک تیراندازان وجود داشت ولی با استفاده از رئیس جمهور در مقر فرماندهی و حدود دستورات جدید وی بار دیگر کنترل نیروهای نظامی و انتظامی را بدست گرفت .
طبق قوانین و دستورالعمل های نظامی ، فرمانها و دستورهای صادره از مقر فرماندهی استراتژیک درصورتی معتبر خواهد بود که ، رئیس جمهور شخصا و بصورت فیزیکی در مقر حضور داشته و دستورات توسط وی صادر شود.
از یک سو، هواپیمای رئیس جمهور برای پرواز مستقیم از فلوریدا به پایگاه Offutt کافی نبود، و شرایط پرواز در ارتفاع پایین مصرف سوخت را از میزان معمول بالاتر می برد.
نویسنده : تیری می سان
مترجم : سید محمد تقی یاسینی
مترجم : سید محمد تقی یاسینی
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
