رضا پورعالی: اگر تا دیروز افشین قطبی، کریم باقری را کلیدیترین مهره خود در تیم پرسپولیس میدانست، از امروز علی دایی هم به این بازیکن تمام نشدنی، به چشم یکی از موثرترین نفراتش در تیم ملی مینگرد.
بازی چهارشنبه شب تیم ملی مقابل امارات، مهر تایید دیگری بود بر ارزشهای فنی این بازیکن باتجربه و خستگی ناپذیر. باقری که پس از 8 سال به خاطر بازیهای خوبش مجبور شده بود به تیم ملی برگردد (!)، با گلی که وارد دروازه امارات کرد، شکوهی وصفناپذیر به این بازگشت داد و ضمن نجات دادن تیم ملی از یک شکست حتمی، ثابت کرد از بقیه نفرات دایی یک سروگردن بالاتر است.
تیم ملی در مقابل امارات، اگرچه موقعیتهای گلزنی کمی به دست آورد، اما در همان معدود صحنهها هم یکی از بازیکنان موثر، کریم باقری بود. انگیزههای بالای کاپیتان، در نهایت هم به تک گل ایران در ورزشگاه آلمکتوم ختم شد تا علی دایی بیشتر از هر ایرانی دیگر، بابت وجود بازیکنی با کیفیتهای کریم باقری خوشحال باشد.
کد خبر: ۲۱۸۶۷۲
خود کریم میگوید؛ این انگیزه بالا را به خاطر سالها دوری از تیم ملی به دست آورده بود، اما اگر واقعا اینگونه باشد، چه توجیهی برای بازیهای درخشان این بازیکن در پرسپولیس وجود دارد؟
باقری با وجود سالها حضور مداوم در لیگ برتر، نه تنها سال گذشته نقش اساسی را در قهرمانی پرسپولیس بازی کرد که امسال هم تا اینجای کار، یکی از بهترین بازیکنان بوده است. وابستگی تیم پرستاره پرسپولیس به کریم باقری پا به سن گذاشته، در رقابتهای فصل جاری به حدی بوده که قرمزها هرگاه کریم را در ترکیب خود نداشتند، بازنده از زمین خارج شدند و هرگاه او آماده بوده، بدون کمترین نگرانی بازی را بردهاند. در این میان، باید گفت بیچاره کریم. او که یک ماه دیگر باید 35 شمع کوچک را روی کیک تولدش فوت کند، در آخرین روزهای فوتبالش مسوولیتی را به دوش میکشد که در اوج دوران بازیگریاش، حتی نیمی از آن را هم تحمل نکرده بود؛ بستن بازوبند کاپیتانی در پرسپولیس و تیم ملی و ایفا کردن کلیدیترین نقش در این 2 تیم پرطرفدار و بزرگ.