این یافته جدید اشاره دارد که انسانها نیز ممکن است از چنین قابلیتی برای چشیدن و مزه کردن مواد مغذی اصلی (عنصری) برخوردار باشند. این شیمیدانان 40 نوع مختلف از موشها را با اندازهگیری اولویت برای کلسیم در هر یک مورد آزمایش قرار دادند و تنها یک نوع موش را که تمایل شدیدی برای این ماده مغذی اصلی داشت، یافتند. دانشمندان با مقایسه خصوصیت نژادی موشی که میل به کلسیم داشت با موشهایی که این کشش را نداشتند، توانستند 2 ژن چشایی کلسیم را جداسازی نمایند.
با بروز آن، 2 گیرنده روی زبان این مزه کلسیم را پیدا میکنند. گیرنده نخست به نام CaSR ، توسط سایر پژوهشگران در غدد پاراتیروئید، کلیوی، مغز و مجرای معدی رودهای مشخص شده بود؛ اما این گیرنده دوم به نام3 T1R پیشبینی نشده و غیرمترقبه بود، چون که به عنوان جزئی از گیرنده چشایی مزه شیرینی زبان در نظر گرفته میشد که میتوانست دری را برای امکان بهبود بخشیدن چگونگی چشایی کلسیم برای ما بگشاید.
هرچند این دانشمندان هنوز مشخص نکردهاند که انسانها دقیقا همان گیرندههایی را که موشها برای چشیدن کلسیم به کار میبرند، دارند، شواهد امر حاکی از آن است که در مورد ما نیز صدق میکند. در صورتی که چنین باشد، این سلیقه چشایی و مزه میتواند برای تشویق مصرف غذاهای غنی از کلسیم در جمعیتهایی که از نظر مواد مغذی ضروری بدن ناکارا و دارای کمبود هستند، افزوده و تقویت شود. افزایش مصرف کلسیم میتواند منافع و مزایای تندرستی از قبیل نرخهای کاهش یافته پوکی استخوان، بیماریهای قلبی و فشار خون بالا را به همراه داشته باشد. بزودی شاید در عوض بیمهری و نه گفتن به غذاهای غنی از کلسیم مثل سوپ کلم و سبزیجات برگی، خواهیم گفت بهبه چه کلسیمهای لذیذی!
مترجم: مهریار میرنیا / منبع: ScienceDaily