از آنجا که بیشتر مردم بخش عمدهای از وقت خود را داخل ساختمانها سپری میکنند، بررسی کیفیت هوای درون ساختمان نیز اهمیت پیدا میکند و زمانی به اهمیت فوقالعاده آن پی میبریم که متوجه میشویم در اکثر مواقع کیفیت هوای درون ساختمان بدتر از کیفیت هوای بیرون است.
کد خبر: ۲۱۰۰۷۷
برخی از آلایندههای هوای درون ساختمان همان ترکیباتی هستند که در بررسی کیفیت هوای محیط باز با آنها آشنا هستیم؛ برای مثال عمل احتراق در داخل ساختمانها به منظور پخت غذا.
سیستمهای گرمایشی مقدار زیادی مونواکسید کربن و اکسیدهای ازت را در فضای درونی ساختمان آزاد میکند.
علاوه بر آن در ساختمانهای اداری دستگاههای فتوکپی با پراکنده کردن مقادیر قابل توجهی ازن در هوا در هر چه آلودهتر شدن آن کمک میکنند. از دیگر آلایندههایی که فقط در فضای درونی ساختمان آزاد میشوند، میتوان به فرمالدئید متصاعد شده از پشم شیشه و تختههای سه لایه، اوره فرمالدئید از فیومهای عایقبندی، چسبهای مختلف و مواد ساختمانی مانند آزبست اشاره کرد.
مواد آلاینده دیگر مانند دود سیگار و گاز ازن اگر بیرون از ساختمان وجود داشته باشند به اندازه کافی رقیق میشوند، به طوری که سلامت انسان را به خطر میاندازند؛ ولی همین آلایندهها در صورت ورود به هوای درون ساختمان به علت تراکم و افزایش غلظت از حد آستانه خطرآفرینی خود بالاتر میروند و صدمات جدی بر افراد ساکن در ساختمان وارد میکنند و به همین سبب است که باید کشیدن سیگار، قلیان و... را در تمامی رستورانها و مراکزی که فضای بسته دارند، ممنوع اعلام کرد.
دود توتون نسبت به دیگر آلایندههای هوای ساختمان، بسیار پر خطرتر است و عوامل سرطانزای شناخته شده و ناشناختهای دارد. برای مثال دود سیگار حاوی بنزن، هیدرازین، آلفابنزوپیرن و فلزات سنگین است. علاوه بر این ذرات دود سیگار به دلیل قطر بسیار کمی که دارند تا اعماق ریهها نفوذ میکنند.
یک نخ سیگار به تنهایی 10 به توان 12 ذره معلق را وارد ریهها میکند. افراد سیگاری با استعمال سیگار، خود و دیگران را در معرض غلظتهای بسیار زیاد دود قرار میدهند. از جمله موادی که هنگام دود کردن سیگار وارد هوا میشود، میتوان به مونواکسیدکربن، نیکوتین، نیتروزآمین، آکرولین و دیگر مواد خطرآفرین قابل استنشاق اشاره کرد.