یادداشتی بر مجموعه تلویزیونی «دریایی ها»

سیروس مقدم همیشه در انتخاب طرح برای ساختن مجموعه های تلویزیونی ، کارگردانی خوش سلیقه نشان داده است . برای مثال پرداختن به موضوع فوتبال در سریال «به سوی انتظار»

کد خبر: ۲۰۰۶۳

، بررسی مقوله پیچیده اعتیاد در «مسافر» و روایت مشکلات و زندگی خصوصی یک پلیس در «پلیس جوان» شاهدی بر این مدعاست . حالا هم «دریایی ها» که یکی از کاراکترهای اصلی اش یک افسر نیروی دریایی است . به نظر می رسد طرح این داستان ها (بجز یک مورد مسافر) از جانب کارگردان های دیگر کمتر مورد استفاده قرار گرفته است . با این حال ، تعدادی از همین آثار به دلیل پرداخت کمتر، به نظر کلیشه ای و نخ نما می رسند و این درمورد طرحهای بکر بسیار باعث تاسف است چیزی که در مجموعه «دریایی ها» نیز به چشم می خورد، کلیشه ای بودن مناسبات داستان است و تقریبا همان نقاط ضعفی که ساخته های پیشین مقدم در زمینه پرداخت داستان داشتند، دریایی ها نیز از آن بی بهره نمانده است . انتخاب سوژه این سریال مناسب است و لااقل در تلویزیون کمتر شاهد آن بوده ایم ، اما هنگامی که محتوای کار را تحلیل می کنیم ، چیز تازه ای مشاهده نمی شود. شخصیت پردازی داستان چندان قدرتمند نیست و همچنان ساکن است که سعی شده این نقیصه با استفاده از فاکتور طنز رفع شود و البته چندان موفق نبوده است . برخی از شخصیت ها نیز در پیشبرد داستان نقش چندان مهمی ندارند و توجیه حضور آنها را در سریال کمی دشوار می کند؛ از آن جمله می توان به مهدی فتحی در نقش کارآگاه بازنشسته و مرجان شیرمحمدی در نقش فروغ اشاره کرد. اتفاقات این مجموعه بسیار ساده انگارانه رخ می دهد. 2جوان در یک برخورد اتفاقی در راه بازگشت به خانه یکدیگر را می بینند و اتفاقا همسایه هم می شوند و پس از آن ، ارتباطات عاطفی بین آنها و کم و بیش خانواده هایشان به وجود می آید. اما پردازش ناقص این صحنه ها فضایی رمانتیک و عبوری به سریال می دهد و این نزدیکی به دنیای رمانتیک در دیالوگ کاراکترها به اوج خود می رسد. افسر نیروی دریایی (امید) مانند یونس بهگر یک نظامی شاعرگونه است . فرمولی که از جانب سیروس مقدم بسیار زیاد مورد استفاده قرار گرفته است . آنچه مسلم است ، با نگاهی به کارنامه سیروس مقدم می توان دریافت که او در گزینش مخاطب عام موضع و موقعیت خود را مشخص کرده است و برای طلب رضایت بیننده تمام تلاش خود را به کار می گیرد.