بهزیستی از کمبود نیروی متخصص رنج می‌برد

دکتر مصطفی اقلیما، دبیر انجمن مددکاری اجتماعی ایران در گفتگو با «جام‌جم» با اشاره به این که براساس مصوبه دولت سازمان‌های دولتی حق دارند به ازای نیمی از تعداد بازنشستگان در سال، کارمند استخدام کنند، می‌گوید: سازمان بهزیستی در 5 سال گذشته 3 هزار بازنشسته داشته در حالی که تعداد کارمندان استخدامی آن بسیار ناچیز بوده است.
به گفته اقلیما، تعداد کارمندان استخدامی بهزیستی حدود یک پنجم بازنشستگان این سازمان بوده که همین امر سبب به وجود آمدن بحران کمبود کارمند در این سازمان شده است.

این پژوهشگر و مددکار اجتماعی می‌افزاید: سازمان بهزیستی کشور سال گذشته تنها 180  نیروی استخدامی داشته که به این ترتیب سهم هر یک از 30 استان کشور از تعداد نیروهای استخدامی فقط 6  بوده است.

این در حالی است که همین استخدام محدود نیز باقیمانده سهمیه استخدامی بهزیستی از حوزه‌ای است که تحت پوشش وزارت بهداشت قرار داشته و وزارت رفاه هنوز هیچ مجوزی برای استخدام نیرو در بهزیستی صادر نکرده است.

استخدام فقط 6 نفر نیروی تازه‌نفس در سال 1386 برای هر استان در شرایطی است که براساس آمارهای منتشر شده از سوی سازمان بهزیستی وظایف این نهاد حمایتی نسبت به 15 سال قبل 400  درصد افزایش یافته است، چرا که در آن زمان بهزیستی تنها مسوولیت حمایت و نگهداری از کودکان بی‌سرپرست و بدسرپرست را به عهده داشت و حالا صدها گروه از اقشار نیازمند حمایت تحت پوشش آن قرار دارند و علاوه‌ بر مستمری ماهانه از دیگر خدمات بهزیستی نیز استفاده می‌کنند.

نکته غم‌انگیزتر درباره بهزیستی این است که تعداد شیرخوارگاه‌های این سازمان از 15 سال پیش تا کنون افزایش نیافته است.

هر 50 کودک یک مادریار

رئیس انجمن مددکاری اجتماعی کشور با تاکید بر این‌که از کار برکنار کردن مدیران صرفا پاک کردن صورت مساله است، می‌گوید: براساس استانداردهای واقعی هر 15 کودک زیر 5 سال به 3 مربی نیاز دارند، اما در حال حاضر به دلیل ناتوانی بهزیستی در استخدام نیرو، به ازای هر 50 کودک یک مادریار وجود دارد که بسیاری از این نیروها غیرمتخصص و کم‌سواد هستند.

بنا به اظهارات وی، سهم ناچیز بهزیستی‌ از استخدام باعث شده است، بسیاری از شیرخوارگاه‌ها، به شیوه هیات امنایی اداره شوند و هیات امناها برای تامین هزینه به‌کارگیری نیرو به جمع‌آوری کمک‌های مردمی بپردازند. با این حال نیروهایی که از طرف هیات امناها به کار گرفته می‌شوند، در زمینه نگهداری و پرورش کودک تخصص ندارند و اغلب سطح سوادشان پایین است.

پشت دوربین کیست؟!

اقلیما با یادآوری ماجراهای کودکان زنجانی تاکید می‌کند: بر اساس اظهارات مربی شیرخوارگاه، وی گروهی از کودکان را برای شیردهی به عده‌ای دیگر، ترک کرده و به دلیل نبود کمک مربی متخصص، ناچار شده است آنان را به یکی از خدمه‌ها بسپارد که حاصلش را در روزنامه‌ها خواندیم!

اقلیما به دستور رئیس سازمان بهزیستی مبنی بر لزوم نصب دوربین مداربسته در شیرخوارگاه‌ها اشاره می‌کند و می‌پرسد: وقتی بهزیستی کمبود کارمند دارد، چه کسی قرار است پشت دوربین مداربسته به نظاره کودکان بنشیند و آیا بهتر نیست مسوولان این سازمان به‌جای نصب دوربین، کارشناسان مجرب استخدام کنند؟

مریم یوشی‌زاده