مادرها خودتان را فراموش نکنید

 ما در ناخودآگاه ذهنمان توقع خواهیم داشت؛ همانطور که ما آنچه را دوست داشته‌ایم کنار گذاشته‌ایم و به او و فقط به او پرداخته او هم آنچه را دوست دارد، کنار بگذارد و فقط به آنچه ما می‌خواهیم توجه کند و این یک توقع نابجاست که روابط صحیح مادر و فرزندی را خدشه‌دار می‌کند.می‌دانم با مادر شدن وقت کافی برای رسیدگی و حفظ دوستی‌های خود، ورزش کردن یا سایر اهداف شخصی ندارید.وقتی شما مادر می‌شوید، وقتتان کمتر می‌شود و خیلی راحت ممکن است آنقدر درگیر کارهای روزانه‌تان شوید که دیگر هدف‌ها و زندگی شخصی خودتان را فراموش کرده و کنار بگذارید. اما رعایت حد تعادل در اینجا مهم است. لازم نیست که خود را کاملا قربانی کنید، گرچه سازش یکی از مهمترین شرایط پدر یا مادر بودن است. درست است، ممکن است نتوانید همان برنامه ورزشی که قبل از مادرشدن انجام می‌دادید را پیش گیرید، اما با پایین آوردن انتظاراتتان و واقع‌بین بودن می‌توانید هنوز هم ورزش کنید.

این‌که دیگر نمی‌توانید برنامه‌های سابقتان را انجام دهید نباید شما را وادار و مجبور کند که خودتان را کنار بگذارید و فراموش کنید. علاوه بر رسیدگی و توجه به کودکانتان، باید به خودتان هم برسید و توجه کنید و هرچه سن فرزندانتان بالاتر می‌رود، وقت بیشتری برای رسیدگی و توجه به علایق و هدف‌های خودتان خواهید داشت.

در این صورت توقعات‌تان نیز متعادل می‌شود و پیوسته از این‌که نقش یک قربانی را بازی کرده‌اید ولی هیچکس چنین کاری برای شما نمی‌کند، رنج نمی‌برید.شما با کمی دقت می‌توانید یک مادر خوب و دلسوز را پیدا کنید که یک روز در هفته برای انجام کاری نیاز دارد که از فرزندش مراقبت شود. خوب شما هم همین نیاز را دارید. کافی است روزهایی را که می‌توانید تمام وقت در منزل باشید، با هم هماهنگ کنید و یک روز در هفته را شما از فرزند دوستتان مراقبت کنید و یک روز در هفته هم او این کار را برای شما انجام دهد.

بدین ترتیب به راحتی می‌توانید اهداف شخصی خود را نیز حتی‌یک روز در هفته دنبال کنید.