حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
«جامجم» گزارش میدهد
هزینههای سنگین رواندرمانی
گروه جامعه: اگر 15 دقیقه برای مشاورهای ساده، روبهروی روانشناس نشستی و متوجه شدی که او تمام مدت به ساعت کوچک روی میزش خیره شده است، اگر وقت بیرون رفتن منشی مطب قیمت گپ یکطرفهات را 20 هزار تومان اعلام کرد، اگر دفترچه بیمهات را به روانشناس نشان دادی و او لبخند زد که خدمات مشاورهای تحت پوشش سازمانهای بیمهگر قرار نمیگیرند، اگر پول کم آوردی، اگر خجالت کشیدی، اگر از رفتن به مرکز مشاوره پشیمان شدی، آن وقت میفهمی چرا منیژه، 38 ساله که پنجشنبه گذشته خودش را با روسری خفه کرد یا وحید که همان روز در خانه پدریاش از طناب دار آویزان شد و 3 سوژه دیگر که همگی 3 روز پیش راهی گورستان شدند، سراغ مشاور نرفتند؛ در حالی که تمام آنها سابقه بیماری روانی داشتند.
خودکشی 5 بیمار روانی در فاصله 11 ساعت آمار غمانگیزی است. بخصوص اگر آن روز، پنجشنبهای دلگیر از اسفند باشد و بدانی هر 5 نفر خود را حلقآویز کردهاند که این شیوه خودکشی نشان میدهد هیچ یک از آنها ذرهای در تصمیمشان برای مردن، شک نداشتهاند.
اما ماجرا وقتی غمانگیزتر میشود که آمار روشن، بازپرس شعبه سوم دادسرای امور جنایی تهران را در گفتگو با رسانههای گروهی بشنوید که اعلام کرده است، بیش از 80 درصد موارد وقوع خودکشی با جلسات متعدد رواندرمانی قابل پیشگیری است.
روشن با ابراز تاسف از وقوع این حوادث، ضمن تایید این که هر 5 نفر بیمار روانی بودهاند، گفت: بارها با مسوولان بیمه کشور صحبت شده است، اما هنوز هم این افراد تصمیمی در خصوص تحت پوشش قرار دادن مشاورههای روانی نگرفتهاند.
وی افزود: متاسفانه بیشتر شهروندان مبتلا به بیماریهای روانی به دلیل هزینههای بالای این نوع درمان، قادر نیستند به مشاور مراجعه کنند.
بنا به گفته مسوولان وزارت بهداشت، بیش از یکپنجم مردم ایران نیازمند خدمات مشاورهای هستند و از انواع اختلالات خفیف و شدید رنج میبرند اما تنها تعداد معدودی از آنها که توانایی مالی دارند، به مشاور مراجعه میکنند.
به عبارتی دیگر، استفاده از خدمات مشاورهای به امری وابسته به طبقه اجتماعی تبدیل شده است و تنها اقشار مرفه که اتفاقا شیوع بیماریهای روانی در آنها کمتر است، قادر به مراجعه به روانشناس و روانپزشک هستند.
معادله فقر، بیماری، پول
سیمین ف، یکی از شهروندان تهرانی که هفته گذشته به دلیل اقدام به خودکشی به اورژانس بیمارستان لقمان مراجعه کرده است، در این باره توضیح میدهد: فقر، افسردگی میآورد و برای درمان افسردگی باید پول خرج کنی و این معادله با هیچ منطقی جور در نمیآید.
وی میافزاید: وقتی کسی به نان شب محتاج باشد، حاضر نیست بابت یک ربع یا نیم ساعت مشاوره، این همه پول خرج کند!
کدام تعهد؟!
واضح است که اصلیترین تعهد سازمانهای بیمهگر در حوزه درمان، جبران تمام هزینههای پزشکی، دارویی، اعمال جراحی و مخارج بیمارستان بیمهشدگان است؛ اما هزینههای پزشکی مربوط به بیماریهای روانی از موارد خارج از تعهد سازمان های بیمهگر در کشورمان محسوب میشود و این در حالی است که توجه بیش از اندازه سیاستگذاران حوزه درمان به بیماریهای عفونی و واگیردار در دهههای گذشته، سبب افزایش نرخ بیماریهای روانی شده است.
اما گرچه بسیاری از سازمانهای بیمهگر 20 تا 40 میلیون نفر بیمه شده،دارند، فقط و فقط خدمات درمانی بیمهشدگان را به صورت مشروط پوشش میدهند و هیچ توجهی به خدمات پیشگیرانه ای مانند مشاورههای روانشناسی و ... ندارند و این در حالی است که سلامت روانی افراد جامعه یکی از شاخصههای مهم توسعهیافتگی در کشورهای پیشرفته محسوب میشود و کنترل بیماری های عفونی و واگیردار، از شاخصههای توسعه بهداشت در جوامع سوم یا در حال توسعه به حساب میآید.
در همین زمینه دکتر امیدوار رضایی، رئیس کمیسیون بهداشت و درمان مجلس نیز با انتقاد از عملکرد سازمانهای بیمهای و وزارت رفاه در حوزه سلامت میگوید: این سازمانها به وظیفه خود در پیشگیری از بیماریها و سالم نگهداشتن جامعه عمل نمیکنند.کسی نمیداند چند بیمار روانی در هفتههای آینده اقدام به خودکشی با شیوههای غیرقابل بازگشت میکنند و یا چند حادثه در پی مراجعه نکردن این بیماران به مشاور، گزارش خواهد شد؛ تا مسوولان سازمانهای بیمهگر برای جدی گرفتن بیماریهای روانی و نیاز بیمهشدگان به خدمات مشاورهای به یقین برسند.
گفت و گو
