درخشش ستاره ها در«ورزش تنها»

به لحاظ فردی و فنی ، این یک توفیق ناب و نادر برای مظاهری نیست . او 14ماه پیش در بازی های آسیایی دوحه نیز در حالی که هیچ کس به وی چشم نداشت و امیدی را برنینگیخته بود، توانست مدعیان را یکی پس از دیگری از پیش رو بردارد و در فینال حریف قدرتمند ازبکستانی خود را نیز تسلیم کند و مدال طلا را بر سینه بیاویزد. شاید کسب فقط یک طلا در ورزش بوکس در بازی های آسیایی 2006در ظاهر دستاوردی معمولی به حساب آید، اما وقتی به یاد بیاوریم که کل طلاهای ما در آن دوره به عدد 11می رسید، به روشن بودن کارنامه بوکس بیش از پیش پی می بریم و به ارزش های اغلب پنهان مانده آن فزون تر واقف می شویم.

دریغ از حمایت

در این حدفاصل مظاهری یک بار هم عنوان قهرمانی آسیا را تصاحب کرده است و اگر در پیکارهای بوکس قهرمانی جهان 2007راه به جایی نبرد و بسرعت حذف شد، به سبب کلاس بالای رقابت ها و بداقبالی وی بود که در همان دور نخست به رقیبی قدر برخورد کرد. شاید در صورت آوردن قرعه ای بهتر صعود او تا مراحل بسیار بالاتر نیز متصور می بود. مهم تر از شانس ها یا ناکامی های یک فرد، بحث توان ذاتی و سقف پرواز مشتزنان ما مطرح می شود که باید پذیرفت در سال های اخیر و بواقع در 2دهه گذشته کمتر مورد توجه شایسته قرار گرفته و انگار نوعی انکار نیز در قبال آن به کار گرفته شده است.

در این سال های طولانی ، اگر بوکس از حمایت رئیس دیرپای فدراسیون خود (ناطق نوری) و ادامه حضور چند مقام و مسوول و همراه ویژه وی برخوردار نمی شد، سال ها بود که در کشور ما به تعطیلی کشیده شده بود. نه تنها بودجه بوکس در تمامی این سال ها به حد نیاز نمی رسیده و فدراسیون مجبور بوده است از طرق جنبی کسب درآمد و تامین بودجه کند، بلکه حمایت های دیگر نیز پیوسته به نحوی از انحائ از این ورزش دریغ شده است و ورزشکاران این رشته تنها و کم یاور مجبور بوده اند در خلوت و بدون این که بر کارشان ارج لازم نهاده شود، تمرین و کار کنند و جانانه بکوشند.

بوکس ، نیازمند توجه

دستاوردهای مظاهری و سپه وند و دیگران دقیقا به همین دلیل ارزشی بس بیشتر می یابد؛ زیرا اگر رسانه ها آماده اند که حتی جریان آمدن فلان فوتبالیست معمولی را به تمرینات تیم باشگاهی اش به بهترین شکل و وسیع ترین روال پوشش دهند، اشتیاقی ولو کمتر از سوی آنها برای انعکاس رسیدن بوکسورهای ما به پیروزی های مهم قاره ای و بین المللی و حتی طلای آسیا و مجوز حضور در المپیک رویت نمی شود. لابد تایید می کنید که این روند باعث دلسردی بیش از پیش ورزشکاران این رشته و حتی نزول فنی شان می شود و در دنیایی که روحیه حرف اول را می زند، چنان روالی می تواند بسیار مضر باشد، زیرا آمادگی فکری و روانی بوکسورهای ما را به حداقل خواهد رساند.

پیروزی علی مظاهری در مسابقات اخیر انتخابی بوکس المپیک پکن که در تایلند و در قالب تورنمنت جام پادشاهی آن کشور حاصل آمد، به همین سبب و به دلیل نکاتی که شرح دادیم ، از نهایت اهمیت برخوردار بوده و بر سازمان تربیت بدنی است که در این خصوص فکری کند و برای بوکس بالنده ، اما کم امکانات ما وسایل و کمک های بیشتری را فراهم آورد.

درست است که سازمان از تمامی فدراسیون ها خواسته است که برنامه های خود را به دقت ارائه کنند و در صورت احراز و اثبات صحت آنها بودجه لازم را در اختیارشان خواهد گذاشت (و این شامل بوکس هم می شود) اما مشتزنی به عنوان ورزشی که معمولا به کمتر از حق خود دسترسی یافته و به چیزی کوچک تر از استحقاق خود نایل شده ، شایسته توجهی فزون تر و بودجه ای بیشتر از دیگران است و باید به آن بیش از دیگران پرداخت.

توانایی های بالقوه

حسن اصلی پیروزی جالب اخیر مظاهری در تایلند، نشان دادن و اثبات مساله فوق و عمده تر کردن آن است . توفیقی که یک بار دیگر ثابت کرد بوکس ایران از توانایی های بالقوه فراوانی سود می جوید؛ اما به همان میزان مورد حمایت و همراهی و یاری رسانی قرار نداشته است.

وصال روحانی