درگذشت هنرمندی که موسیقی «پلنگ صورتی» را به بچههای جهان هدیه داد
پلاس جانسون، نوازنده برجسته ساکسوفون جاز که تکنوازی ماندگار او در موسیقی فیلم «پلنگ صورتی» به یکی از شناختهشدهترین قطعات تاریخ سینما تبدیل شد، در ۹۴سالگی در لسآنجلس درگذشت.
به گزارش جام جم آنلاین؛ پلاس جانسون بیش از هر اثر دیگری با تکنوازی ساکسوفون تنور در قطعه «تم پلنگ صورتی» شناخته میشود؛ اثری که هنری مانچینی، آهنگساز برجسته آمریکایی، آن را برای فیلم «پلنگ صورتی» ساخت و در سال ۱۹۶۳ ضبط کرد.
اجرای چابک، ظریف و مرموز جانسون در این قطعه، بهسرعت به یکی از مشهورترین تکنوازیهای ساکسوفون در تاریخ موسیقی فیلم تبدیل شد. این اجرا چنان با فضای کمدی، پلیسی و سرقتمحور فیلم هماهنگ بود که در گذر زمان به نمادی فرهنگی برای نوعی شوخطبعی زیرکانه، تعلیق بازیگوشانه و ظرافت موسیقی جاز بدل شد. جانسون درباره روند ضبط این قطعه گفته بود: «فکر میکنم فقط دو برداشت ضبط کردیم. وقتی کارمان تمام شد، همه تشویق کردند؛ حتی نوازندگان سازهای زهی.» او سپس با لحنی شوخطبعانه افزوده بود: «و این خودش معنای زیادی دارد؛ آنها هیچوقت برای چیزی دست نمیزنند.»
موفقیتهای جهانی موسیقی متن «پلنگ صورتی»
موسیقی متن فیلم «پلنگ صورتی» پس از انتشار با استقبال گسترده منتقدان و مخاطبان مواجه شد. این اثر سه جایزه گرمی به دست آورد و در سیوهفتمین دوره جوایز اسکار، نامزد دریافت جایزه بهترین موسیقی متن شد.
بنیاد فیلم آمریکا نیز موسیقی «پلنگ صورتی» را در رتبه بیستم فهرست برترین موسیقیهای متن تاریخ سینما قرار داد. تکنوازی پلاس جانسون یکی از مهمترین عناصر هویتی این قطعه به شمار میرفت و نقش تعیینکنندهای در ماندگاری آن داشت.
تم «پلنگ صورتی» طی چند دهه در فیلمها، مجموعههای تلویزیونی، تبلیغات و اجراهای گوناگون بازآفرینی شد؛ بااینحال، اجرای اصلی جانسون همچنان شناختهشدهترین نسخه آن باقی مانده است.
آغاز فعالیت موسیقایی پلاس جانسون در لوئیزیانا
پلاس جانسون فعالیت موسیقایی خود را با آوازخواندن در کنار اعضای خانوادهاش آغاز کرد. پدر او نوازنده بانجو و ساکسوفون بود و نخستین آموزههای مربوط به نواختن ساکسوفون را به فرزندش منتقل کرد.
پدر جانسون برای او یک ساکسوفون سوپرانو خرید و به این ترتیب، مسیر حرفهای یکی از تأثیرگذارترین نوازندگان استودیویی موسیقی آمریکا آغاز شد. جانسون بعدها از ساکسوفون سوپرانو به ساکسوفونهای آلتو و تنور روی آورد؛ سازهایی که صدای او با آنها در بسیاری از آثار مشهور موسیقی آمریکا ثبت شد.
جانسون نخستین اثر حرفهای خود را در سال ۱۹۵۰ همراه با برادرش، ری جانسون، برای شرکت DeLuxe Records ضبط کرد. او پس از آن به گروه چارلز براون، خواننده و نوازنده پیانو، پیوست و همراه با او در تورهای موسیقی شرکت کرد.
تحصیل موسیقی و مهاجرت به لسآنجلس
پلاس جانسون پس از پایان خدمت در ارتش در سال ۱۹۵۱، تحصیلات موسیقایی خود را در مدرسه موسیقی وستلیک لسآنجلس ادامه داد. او در سال ۱۹۵۴ به لسآنجلس نقل مکان کرد و بهتدریج جایگاه خود را بهعنوان یکی از نوازندگان حرفهای و پرتقاضای اجراهای زنده و جلسات ضبط تثبیت کرد.
توانایی جانسون در بداههنوازی، شناخت عمیق او از جاز و بلوز و مهارتش در ساختن جملههای کوتاه، اما تأثیرگذار، باعث شد بسیاری از آهنگسازان، تهیهکنندگان و خوانندگان مطرح برای ضبط آثار خود از او دعوت کنند.
همکاری با فرانک سیناترا، نت کینگ کول و ماروین گی
پلاس جانسون در دوران فعالیت حرفهای خود با شماری از بزرگترین چهرههای موسیقی قرن بیستم همکاری کرد. فرانک سیناترا، نت کینگ کول، ماروین گی، بیبی کینگ و جانی اوتیس از جمله هنرمندانی بودند که جانسون بهعنوان نوازنده استودیویی در ضبط آثارشان مشارکت داشت.
او همچنین در دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ یکی از نوازندگان ثابت ارکستر هنری مانچینی بود. همکاری مستمر این دو هنرمند در نهایت به شکلگیری مشهورترین اجرای کارنامه جانسون، یعنی تکنوازی ساکسوفون تنور در تم «پلنگ صورتی»، انجامید.
جانسون از سال ۱۹۷۰ نیز به گروه استودیویی مرو گریفین پیوست و فعالیت خود را در صنعت موسیقی و تلویزیون آمریکا ادامه داد. مهارت فنی، سرعت در اجرای ایدههای موسیقایی و توانایی سازگار شدن با سبکهای مختلف، او را به یکی از نوازندگان شاخص نسل طلایی موسیقی استودیویی لسآنجلس تبدیل کرده بود.
حضور پلاس جانسون در مستند «گروه ورِکینگ کرو»
پلاس جانسون در مستند «گروه ورِکینگ کرو» یا The Wrecking Crew نیز حضور داشت. این مستند به تاریخچه و نقش نوازندگان استودیویی لسآنجلس در شکلگیری شماری از مهمترین آثار موسیقی دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میپردازد.
جانسون در این مستند درباره فضای حرفهای، رقابتطلبانه و پرتحرک جلسات ضبط در لسآنجلس و نقش نوازندگان استودیویی در تولید آثار ماندگار آن دوران صحبت کرد. حضور او در این فیلم، بخشی از تاریخ شفاهی موسیقی آمریکا و تجربه نسل مهمی از نوازندگانی را ثبت کرده است که صدای بسیاری از آثار مشهور را شکل دادند، اما نامشان کمتر از خوانندگان و آهنگسازان شناخته شد.
میراث پلاس جانسون در موسیقی جاز و سینما
اگرچه پلاس جانسون در صدها اجرای استودیویی و اثر موسیقایی مشارکت داشت، تکنوازی او در «تم پلنگ صورتی» به مهمترین بخش میراث هنریاش تبدیل شد. صدای ساکسوفون تنور او نهفقط مکمل موسیقی هنری مانچینی، بلکه یکی از عوامل اصلی شکلگیری شخصیت صوتی «پلنگ صورتی» بود.
این اجرا نمونهای برجسته از نقش نوازندگان استودیویی در تاریخ موسیقی فیلم محسوب میشود؛ نوازندگانی که گاهی تنها با چند میزان بداههنوازی، هویت یک اثر سینمایی را برای چند نسل ماندگار میکنند.
درگذشت پلاس جانسون به معنای فقدان یکی از آخرین چهرههای نسل طلایی نوازندگان استودیویی لسآنجلس است؛ هنرمندی که تکنوازی کوتاه، اما فراموشنشدنیاش، نام او را برای همیشه در تاریخ موسیقی جاز و سینمای جهان ثبت کرد.
گفت و گو
