خداحافظی تلخ عباس‌زاده؛ پایان بی‌سروصدای مهاجمی که با شادی گل‌هایش در یاد‌ها ماند

جام جم آنلاین – این خداحافظی تلخ بود. تلخی هم به این دلیل است که وداع از فوتبال برای محمد عباس زاده به دلیل بیماری بود.
محمد عباس‌زاده مهاجم خاطره‌انگیز فوتبال ایران درست در روزی که نساجی مازندران جشن بازگشت به لیگ برتر را برگزار می‌کرد با خبری غافلگیرکننده به سال‌ها حضورش در مستطیل سبز پایان داد. مشکلات جسمانی و به‌ویژه شرایط قلبی او را مجبور کرد تصمیمی بگیرد که شاید هیچ فوتبالیستی برای آن آماده نباشد؛ خداحافظی زودتر از آنچه خودش و هوادارانش تصور می‌کردند.
عباس‌زاده هرگز ستاره اول فوتبال ایران نبود. او هیچ‌وقت به جایگاه یک اسطوره ملی نرسید و در تیم ملی نیز نتوانست به مهره‌ای ثابت تبدیل شود. اما حضوری خاطره انگیز در فوتبال ایران از خود بر جای گذاشت. او از آن دسته بازیکنانی بود که بیشتر از تیتر‌های بزرگ در خاطرات هواداران زندگی می‌کنند، فوتبالیستی که هر جا بازی کرد، با تعصب، جنگندگی و تلاش بی‌وقفه شناخته شد.
نام عباس‌زاده برای بسیاری از هواداران پرسپولیس یادآور روز‌هایی است که با پیراهن سرخ، گل‌های حساسی به ثمر رساند و در لحظات دشوار به کمک تیم آمد. شاید آمار او در حد بزرگ‌ترین مهاجمان تاریخ پرسپولیس نباشد، اما کمتر هواداری است که شور و اشتیاق او را هنگام بازی فراموش کرده باشد. او همیشه با تمام وجود می‌دوید، برای هر توپ می‌جنگید و بعد از گلزنی احساساتش را بدون هیچ تظاهر و نمایشی بروز می‌داد.
شادی گل‌های محمد عباس‌زاده یکی از امضا‌های شخصی او بود. پشتک وارو زدنش هایش یکی دیگر از جنبه‌های جالب فوتبال اوست. شادی‌های او مصنوعی نبود، از دل می‌آمد و دقیقاً به همین دلیل در ذهن هواداران ماندگار شد.
اما شاید هیچ پیراهنی به اندازه نساجی با نام عباس‌زاده گره نخورده باشد. او یکی از چهره‌های محبوب فوتبال مازندران بود و بار‌ها با گل‌هایش هواداران قائمشهر را به وجد آورد. اینکه مراسم جشن صعود دوباره نساجی به لیگ برتر همزمان با خداحافظی او برگزار شد صحنه‌ای تلخ و احساسی خلق کرد، جایی که شادی بازگشت یک تیم با بغض خداحافظی یکی از محبوب‌ترین بازیکنانش در هم آمیخت.
فوتبال ایران بازیکنان بزرگی دیده است، ستاره‌هایی که توپ طلا برده‌اند، آقای گل شده‌اند یا سال‌ها پیراهن تیم ملی را بر تن کرده‌اند. اما در کنار آنها بازیکنانی هم بوده‌اند که شاید ویترین افتخاراتشان چندان پرزرق‌وبرق نباشد، اما با اخلاق، تعصب و صداقت‌شان در قلب هواداران جا باز کرده‌اند. محمد عباس‌زاده یکی از همین فوتبالیست‌ها بود.
او حالا به دلیل شرایط جسمانی و نگرانی‌های مربوط به سلامت قلب کفش‌هایش را آویخته است، تصمیمی که اگرچه منطقی و ضروری به نظر می‌رسد، اما برای دوستداران فوتبال به‌ویژه هواداران پرسپولیس و نساجی بسیار تلخ است. هیچ فوتبالیستی دوست ندارد پایان مسیرش نه با انتخاب خودش بلکه به اجبار شرایط جسمی رقم بخورد.
شاید عباس‌زاده هرگز اسطوره فوتبال ایران نشد و نامش در میان بزرگ‌ترین ستاره‌های تاریخ این ورزش قرار نگیرد، اما بدون تردید همیشه برای پیراهنی که بر تن داشت جنگید، با تمام وجود گل زد و با همان صداقت فوتبال را ترک کرد. بعضی خداحافظی‌ها با جام و افتخار همراه هستند و بعضی دیگر با اشک و حسرت. خداحافظی محمد عباس‌زاده، بی‌شک از تلخ‌ترین پایان‌های سال‌های اخیر فوتبال ایران بود.