موج خشم در فضای مجازی عراق؛ قیام حافظه تاریخی مردم علیه توصیف ترامپ از «فرماندهان پیروزی» به عنوان «اشرار»

 ترامپ با توصیف دو فرمانده شهید (قاسم سلیمانی و ابومهدی المهندس) به‌عنوان افرادی «نابغه و باهوش اما شرور» موجی از خشم گسترده را در شبکه‌های اجتماعی عراق برانگیخت. این اظهارات تحریک‌آمیز بار دیگر نقش تاریخی این دو مرد را در حافظه میلیون‌ها عراقی زنده کرد آن هم در روزگاری که پایتخت‌های بزرگ جهان، عراق را در مواجهه با وحشی‌ترین سازمان تروریستی تاریخ معاصر (داعش) به حال خود رها کرده بودند. 
طی ساعات گذشته، پلتفرم‌های دیجیتال در عراق شاهد سیل خروشانی از واکنش‌ها تحت هشتگ‌هایی چون «#فرماندهان_پیروزی» (قاده_النصر) و «#خاطره_خاکریزها» (ذاكره_السواتر) بود. فعالان و شهروندان عراقی به‌طور گسترده تصاویر این دو فرمانده را در حال استراحت روی خاک خشن جبهه‌های نبرد در آمرلی، تکریت، فلوجه و موصل بازنشر کردند. این خروش مجازی، یک جریان سیاسی گذرا یا هدایت‌ شده نبود بلکه خیزش وفاداری خودجوش مردمی بود که ثابت کرد تلاش‌های مداوم واشنگتن برای اهریمن‌سازی از فرماندهان آزادی‌بخش، همواره به صخره سخت آگاهی جمعی عراقی‌ها برخورد می‌کند؛ مردمی که خود فاجعه را زیسته‌اند و خوب می‌دانند چه کسی در میدان با آنان صادق بود. 
تناقض آشکار در سخنان ترامپ در تلاش ناکام او برای تحمیل تعریف خاص خود از واژه «شر» نهفته است. شرور در قاموس کاخ سفید کسی است که مانعی در برابر پروژه‌های سلطه‌جویانه آمریکا ایجاد کند و توانایی واشنگتن را در بازیگری بلامنازع در منطقه به چالش بکشد اما در قاموس ملت عراق ماجرا کاملا متفاوت است. شر واقعی همان جریان سیاهی بود که شهرها را ویران کرد، زنان را به اسارت برد و کودکان را زیر پرچم‌های سیاه داعش سر برید. در مقابل، کسی که به فتوای مرجعیت عالی دینی لبیک گفت و نبردهای آزادسازی را از خط مقدم خاکریزها فرماندهی کرد تا کرامت و حاکمیت را به این خاک بازگرداند، در آیین آزادگان یک نجات‌بخش و قهرمان ملی است. شرور خواندن چنین شخصیت‌هایی، اوج وقاحت، تحریف حقیقت و تعرض به خون شهدا و فداکاری خانواده‌های آنان است. 
چگونه ممکن است کسی که پیروزی عراق بر تروریسم را رقم زد و پایه‌های امنیت امروز آن را با خون خود بنا نهاد، از سوی رئیس‌جمهور کشوری که هزاران مایل آن‌طرف‌تر است و تنها براساس خوی استکباری و محاسبات منافع محدود خود عمل می‌کند شرور خوانده شود؟ 
شاید افکار عمومی عراق عمل‌گرایی علی الزیدی نخست‌وزیر جوان را در پرهیز از مجادلات بی‌حاصل با ترامپ و تمرکز بر زبان آینده در این دیدار درک کند چراکه این طبیعت دیپلماسی رسمی برای ایجاد توازن و مهار بحران‌ها در شرایط کنونی است اما زبان سیاست هرگز نمی‌تواند حقایق میدان را پاک کند. آینده‌ای که امروز بغداد برای ساختن آن تلاش می‌کند اصلا ممکن نبود مگر به برکت فداکاری‌های بزرگی که المهندس و سلیمانی رهبری کردند. ثبات، توسعه و قدرت امروز ما برای مذاکره از موضع حاکمیت ملی، همگی میوه‌های خون پاکی است که در بامداد سوم ژانویه ۲۰۲۰ در مسیر فرودگاه بغداد بر زمین ریخت. 

در نهایت، شاید ترامپ قوی‌ترین تریبون رسانه‌ای و قدرت تصمیم‌گیری در کاخ سفید را برای ترویج روایت‌های خود در اختیار داشته باشد اما او قطعا مالک حافظه ملت‌های آزاده نیست. فرماندهان پیروزی جایگاه خود را به‌عنوان نمادهای الهام‌بخش تثبیت کرده‌اند؛ نمادهایی که با یک امضا یا اظهارنظر رسانه‌ای شتاب‌زده حذف یا مخدوش نمی‌شوند.

ترامپ در پیشگاه تاریخ به‌عنوان رئیس‌جمهوری باقی خواهد ماند که قوانین بین‌المللی را زیر پا گذاشت و با تروری ناجوانمردانه حاکمیت عراق را نقض کرد، در حالی که فداکاری‌های سلیمانی و المهندس برای همیشه در قلب این خاک حک شده‌اند و تابلویی ابدی از کرامت و آزادی باقی خواهند ماند.