چله چهارم: خونخواهی، از تشییع تا اربعین

از لحاظ عددی این چله در میانه هفت چله و در اوج آن قرار دارد و این می‌تواند بدان معنا باشد که اگرچه با سهولت و گشایش بیشتری طی خواهد شد، اما سه چله پس از خود را به‌شدت تحت تاثیر قرار خواهد داد. پایان این چله نیز که به اربعین ختم می‌شود، احتمالا بیانگر این حقیقت است که این چله نسبت به دیگر چله‌ها ارتباط معنا‌دارتری با حقیقت چله و کمال امر دارد. در آستانه ورود به این چله بودیم که موضوع خونخواهی امام شهید هم در پیام امام امت به مناسبت هفته قوه قضاییه و هم در بیانیه خبرگان رهبری تبلور بیشتری یافت و همزمان در خیابان و جمع‌های انقلابی و فرهنگی مردمی نیز به‌عنوان یک مطالبه، دارای انعکاس بیشتری شد. اگر همه این تحول بزرگ بر پایه خون امام شهید رقم خورده باشد و حتی جنگ و بعثت مردم هم در آن چارچوب قابل تحلیل باشد، آنگاه باید بپذیریم که موضوع محوری ما در این چله پس از پشت سرگذاشتن چله‌های جنگ، سکوت، و تحول حکمرانی، علی‌الاصول باید خونخواهی امام شهید و به جریان انداختن آن در رگ‌های همه امت اسلامی و آزادگان در سراسر جهان باشد؛ صحنه و ماموریتی که خداوند از ابتدا اربعین را برای آن آفریده و در تاریخ تعبیه کرده است. اربعین آن‌چنان که در الگوی اصلی خود یعنی عاشورا اتفاق افتاد، ضمیمه معرفتی و تبلیغی بسیار مهمی بود بر حقیقت بزرگ عاشورا که اگر قرار بود بدون آن واقع شود، حادثه‌ای بود بزرگ و فاجعه‌ای جانسوز و البته مربوط و منحصر به سال ۶۱ هجری قمری و تاریخ شیعه. به تعبیر شاعرانه: «کربلا در کربلا می‌ماند اگر زینب نبود». این گسترش بزرگ در تاریخ نیز بنابر قاعده از همان الگوی چله‌های تمدن‌ساز ناشی شده و بلکه به‌عنوان اصل و منشاء آن در تاریخ همانند‌های خود را برساخته و اشاعه داده است. این چهارمین چله با آغازی از جنس تشییعی بی‌نظیر در تاریخ و یادآوری آن مصیبت و جرم بزرگ، شروع مناسبی برای ادامه مسیر، هم در این چله و هم چله‌های بعدی به‌شمار رفته و به‌عنوان سند حقانیت و گواهی بر شأن تاثیرگذاری کلان و عمیق، اربعین سیدالشهدا (ع) را نیز در نخستین گام با خود همراه دارد. این می‌تواند ملهم از این حقیقت و وظیفه باشد که اگر شرایط کشور و منطقه به‌نحوی پیش رفت که وظیفه ما یا لااقل گروهی از ما در ایام اربعین حضور در عراق و مراسم زیارت بزرگ اربعین باشد و نه ماندن در کشور و زنده نگه‌داشتن جهاد خیابان، آنگاه بی‌شک باید پرچم‌های سرخ یالثارات الخامنه‌ای را با خود به‌همراه ببریم و در آنجا این حقیقت عظیم را در جمع زائران اربعین فریاد کنیم. زنده نگه‌داشتن مطالبه خون امام شهید و گسترش جهانی این فریاد همان طوفان و باطل‌السحری است که همه بداندیشی‌های دشمنان خارجی و کودتاگران داخلی را که در این دوره نوک پیکان حمله را به‌سمت ولی فقیه و مردم مبعوث و پیوند معجزه‌آفرین آنان در قالب «ما» گرفته‌اند نابود کرده و بر خاکستر آن فرج و تمدن نوین اسلامی را برخواهد آورد. خیلی باید مراقب باشیم که امام‌مان را به جرم اعلام همراهی با بعثت مردم آماج تیر‌های زهرآگین خود نکنند. این گروه یک‌بار ما را به داغ امام نشانده‌اند، در حالی که ما هنوز زنده هستیم و اگر کاری درخور این ننگ ظاهری زنده ماندن پس از امام نکنیم، مشمول قاعده سقوط و لعن ابدی مومنان تاریخ خواهیم شد، اما ما نشان دادیم در این دور تاریخ، علی را از اقدامات به‌موقع‌مان راضی نگه‌داشتیم و مجتبی را نیز به‌پای صلح نخواهیم کشاند. عاشورا آن‌چنان که در آخرالزمان منتظرش هستیم، برای ما به‌عنوان یک پیروزی در تاریخ ماندگار خواهد شد ان‌شاءالله.