حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
وضعیت آوارگان عراق وخیم است آلام تسکین نیافته
عبدالحسن حسین شایعاتی مبنی بر بهبود شرایط امنیتی در محله غزالیه بغداد ، پایتخت عراق که خانه او در آنجا قرار گرفته و طی ماه های اخیر
اعضای خانواده او پس از مشورت با هم به این نتیجه رسیدند که بهتر است مدتی را منتظر بمانند و بینند آیا آرامش در غزالیه تداوم خواهد یافت یا نه.
اگر چه مقامات عراقی با خوشنودی از آغاز روند بازگشت 2.2 میلیون آواره عراقی از سوریه و سایر کشورهای همسایه عراق به عنوان نمادی از بهبود شرایط در این کشور یاد می کنند اما بسیاری از پناهجویان شیعه ، که اغلب شان در اردوگاه های نزدیک به شهر مقدس نجف اسکان یافته اند با صراحت از تردیدشان نسبت به پایان خشونت های فرقه ای می گویند.حسین و خانواده اش ، که 8 فرزند او و 10عضو خانواده برادر کشته شده اش در خشونت ها فرقه ای بغداد را شامل می شوند در زمره 2.3 میلیون عراقی ای هستند که با ترک خانه و کاشانه خود به آوارگی در داخل عراق تن داده اند. براساس آمارهای صلیب سرخ جهانی تعداد آوارگان داخلی عراق طی ماه سپتامبر به رقم بی سابقه 2.35 میلیون نفر رسید که 16درصد بیشتر از ماه قبل از آن بود.با توجه به تداوم روند خشونت ها در عراق تعداد آوارگان داخلی در این کشور روبه افزایش گذاشته است . در همین حال گروه های امدادرسانی فعال در عراق از افول شرایط زندگی در اردوگاه های پناهندگان خبر می دهند. وضعیت زندگی بویژه برای کودکان زیر 12سال رو به وخامت گذاشته که 65درصد مجموع آوارگان داخلی عراق را تشکیل می دهند.به اعتقاد گروه های امدادرسان علت اصلی وخامت شرایط زندگی در این اردوگاه ها کاهش در خور توجه کمک های بین المللی و حمایت های دولت مرکزی در بغداد از آوارگان داخلی است . اکنون بیش از یک سال است که حسین به همراه خانواده اش و 2000 آواره دیگر در اردوگاه مناصرا در حومه نجف اقامت دارد.احمد دعیبل ، سخنگوی فرمانداری نجف می گوید: تا این مقطع دولت مرکزی هیچ کاری برای این مردم انجام نداده و فقط نهادهای غیر دولتی (NGO'S) هر از چندگاهی کمک هایی را برای آنان ارسال می کنند. می افزاید: در خواست های مکرر ما برای جلب حمایت بغداد تاکنون گوش شنوایی نیافته است .مشکل اینجاست که کمک های خارجی به آوارگان داخلی در عراق هم طی ماه های گذشته روبه افول است . تا روز جمعه گذشته مجموع مبلغ موجود در صندوق کمک های اضطراری برای کودکان و آوارگان عراقی ، از زیرمجموعه های سازمان ملل متحد 32.8 میلیون دلار بود. سازمان ملل اعلام کرده برای تامین نیازهای این گروه به حداقل 98.9 میلیون نیازمند است اما منبعی برای تامین کسری بودجه خود ندارد.کسری مفرح ، مدیر کمیته هماهنگی سازمان های غیردولتی فعال در عراق (NCCI) که گروهی پوششی است که 280 نهاد غیردولتی فعال در عراق را تحت پوشش خود دارد از بی رغبتی اعطاکنندگان کمک های خارجی به آوارگان عراقی به تداوم این کمک ها پس از هدایت میلیاردها دلار به سوی عراق طی سال های اخیر می گوید.اغلب آوارگان داخلی عراق با مشکلاتی چندوجهی روبه رو هستند. با آنها در استان هایی که پذیرای شان هستند به مثابه شهروندان درجه دو رفتار می شود. به آنان اجازه داده نمی شود در فرمانداری های محلی به عنوان آواره ثبت نام کنند که این مساله موجب می شود آنها از دریافت کمک های غذایی دولتی و ثبت نام کودکانشان در مدارس محلی محروم شوند.هرچند آوارگان مستقر در اردوگاه المناصرا تحت حفاظت شدید نیروهای ارتش در نجف قرار دارند اما این الزاما به آن معنا نیست که سایر آوارگان داخلی عراق به همین اندازه خوش شانس هستند. آنها به آب بهداشتی دسترسی دارند و فرمانداری نجف در حال نصب خانه های پیش ساخته برای استقرار آنها به جای چادرهای کنونی است .ابونور ، شهردار المناصرا از وجود 600 کودک و نوجوان زیر 16 سال در این اردوگاه خبر می دهد که اکثرشان به سوئتغذیه دچار هستند. بازی کودکان لاغر و نحیف با پاهای برهنه در معابر گلی و مملو از گودال های آب گرفته در این اردوگاه صحنه ای کاملا عادی است . نومان مهدی در حالی که زیرپوش قرمز خالده ، دختر 2ساله اش را بالا می زند زخم های قرمزرنگ در حال بهبودی را نشان می دهد که از ترکش های خمپاره ای که به منزل او در بغداد اصابت کرده بود به جای مانده است . می گوید: هنوز دو ترکش در ریه او باقی مانده که پزشکان معتقدند امکان خارج کردن شان وجود ندارد. می افزاید: به همین دلیل خالده هنوز با مشکل راه می رود و بویژه تنفس اش با درد و ناراحتی همراه است .وزارت آوارگان و مهاجرت عراق از تامین 100میلیون دلار بودجه برای کمک به آوارگان داخلی عراق خبر داده است . نمایندگی سازمان ملل در بغداد اعلام آمادگی کرده تا برای بازگرداندن آوارگان داخلی و پناهجویان عراقی در خارج از این کشور به دولت عراق کمک می کند و در اولین گام پتو و لوازم ابتدایی آشپزخانه در اختیار خانواده هایی قرار می دهد که داوطلب بازگشت هستند.با این حال به نظر نمی رسد این مشوق ها برای آوارگان داخلی عراق ازجمله ساکنان اردوگاه المناصرا خیلی جذاب باشد. خطیب محمد عبدالزهرا، کشاورزی که سال گذشته وقتی یک روز در بازگشت به خانه با جسد همسرش و پیغامی از سوی شبه نظامیان افراطی روبه رو شد که او را ملزم به ترک اقامتگاهش می کرد و به همراه پسرش به المناصرا آمد، می گوید: ما هنوز پشیزی از پولی که دولتی ها وعده می دهند را ندیده ایم . می افزاید: هیچ گاه دولتی ها به اینجا نیامدند تا وضعیت ما را ببینند تا فکری برای ما بکنند.او دستهایش را در جیب های شلوارش فرو می برد و هر دو جیب را بیرون می کشد تا خالی بودن آنها را نشان دهد. در حالی که با تاسف سرش را تکان می دهد جیب های خالی اش را تنها گواه بر اجتناب دولت از کمک به او و آوارگان توصیف می کند.
منبع : نیویورک تایمز
گفت و گو
