دکترین های فعلی ، اغلب معیار دوگانه نامیده می شوند. این اصطلاح گمراه کننده است. درست تر این است که اینها را به عنوان معیاری واحد، واضح و آشکار توصیف کنیم
کد خبر: ۱۳۹۲۴۵
؛ معیاری که آدام اسمیت آن را شعار شرم آور فرادستان نوع بشر نامید: «همه چیز برای ما و هیچ چیز برای دیگران.»
اوضاع اندکی از زمان وی تغییر کرد؛ ولی این شعار شرم آور گسترش یافته است.
این معیار واحد چنان جای خود را باز کرده است که کسی از وجود آن آگاه نیست. در نظر بگیرید ترور را که مهمترین موضوع روز است. در این مورد یک معیار واحد و صریح وجود دارد: ترور آنها علیه ما و رقبای ما در اوج شرارت قرار دارد، در حالی که ترور ما علیه آنها وجود ندارد یا اگر وجود دارد، کاملا بجاست. یک نمونه بارز، جنگ تروریستی واشنگتن علیه نیکاراگوئه در دهه 1980 است ؛ موردی که جای هیچ گونه مناقشه ای ندارد، دست کم برای کسانی که اعتقاد دارند دیوان بین المللی دادگستری و شورای امنیت سازمان ملل متحد - که هر دو اقدام ایالات متحده را محکوم کردند - اندک اعتباری برای رسیدگی به این مسائل دارند.
وزارت خارجه تایید کرد، نیروهای مهاجم ایالات متحده که از پایگاه های امریکا در هندوراس به نیکاراگوئه حمله کردند، اجازه داشتند به اهداف آسان یعنی اهداف غیرنظامی حمله کنند. اعتراض طرفداران حقوق بشر، واکنش تند میشل کنیسلی ، سخنگوی جناح چپ و سردبیر نیوریپابلیک را در پی داشت که با حوصله تمام توضیح داد حملات تروریستی ایالات متحده به اهداف غیرنظامی باید براساس واقع بینی ارزیابی شود و یک سیاست معقول باید تحلیل هزینه - منفعت را درباره میزان خون ریزی و مصیبتی که ایجاد شده است ، در نظر بگیرد.
این فرضها غیرقابل ایراد و حتی غیرقابل فهم باقی می مانند. در سال 2005 مطبوعات گزارش کردند که دولت بوش در یک تنگنا گرفتار شده است. ونزوئلا خواستار استرداد یکی از بدنام ترین تروریست های امریکای لاتین شده بود. لوئیس پزادا کاریلز که به علت بمبگذاری در یک هواپیمای مسافربری کوبایی و کشتن 73 نفر متهم شده بود. این اتهامات همگی درست بود؛ ولی در عمل یک مانع وجود داشت.
پس از این که پزادا از زندانی در ونزوئلا گریخته بود، جاسوسان مخفی ایالات متحده او را برای هدایت عملیاتی از مسیر السالوادور برای تجهیز قاچاقچیان نیکاراگوئه ای به خدمت گرفته بودند که نقش مهمی در جنگ تروریستی واشنگتن علیه نیکاراگوئه ایفا کرده بود. تنگنا همین جا بود؛ استرداد او برای محاکمه ، علامت نگران کننده ای به عوامل مخفی خارجی می فرستاد مبنی بر این که آنها نمی توانند روی حمایت مطلق دولت ایالات متحده حساب کنند و این مساله می توانست آشکار کند که سیا به واسطه یک جاسوس سابق با رواسوایی های علنی دست به گریبان شده است. پس لابد به نظر می رسد که خواست واقعی از جامعه روشنفکران این باشد که حتی تصور امکان ایجاد مشکلات اندکی درباره این مسائل را نیز به ذهن خود راه ندهند.