هرگز به کودک نگویید که تو بدی. زیرا اعتماد به نفسش را خراب می کند. به او بفهمانید که شما از خود او بدتان نمی آید ؛ بلکه خیلی هم دوستش دارید ، فقط از آن رفتار ناخرسند هستید. او بد نیست ، بلکه آن رفتار بد است. برای آن که کودک اعتماد به نفس داشته باشد ، باید بداند که بدون هیچ قید و شرطی دوستش دارید. بدون توجه به این که چه می کند، به هر حال دوستش دارید ، او را مدام به دریغ کردن عشقتان و اظهار این که دوستت ندارم ، تهییج نکنید ، هر گاه نسبت به عملکرد خود تردید داشتید از خود بپرسید آیا قانونمندی و قیود من ، اعتماد به نفس کودکم را تقویت می کند؛
بیشتر ما می خواهیم خیلی فوری همه امور را تحت کنترل درآوریم و دنبال راههایی برای رسیدن به این هدف هستیم ، در نتیجه فرزندان احساس می کنند تحت فشار و زور هستند ؛ اما هر قدر نکات بیشتری را از آنها انتظار داریم ؛ خودمان هم باید در رفتارمان ملاحظه بیشتری داشته باشیم. مثلا اگر عصبانی شویم و کودک را تنبیه بدنی کنیم ، او از رفتارمان خواهد آموخت (حتی اگر خلاف آن را به او نصیحت کنیم) که برای به دست آوردن آنچه می خواهد باید به زور متوسل شود.
صریح و شفاف صحبت کنید
اگر نظرتان این است که در فروشگاه نباید برایش آبنبات خریده شود ، این مساله را با اخم یا بگومگو یا عصبانیت اظهار نکنید. بسادگی و با خوشرویی موضوع را به او بگویید و به آن نیز عمل کنید. اگر دو پهلو صحبت نکنید و نظرتان را ساده و شفاف بگویید ، کودکتان می آموزد که به شما احترام بیشتری بگذارد. تربیت صحیح موضوع پیچیده ای نیست ؛ ولی عمل به آن وقت و همت می خواهد و پدر و مادران برای رسیدن به آن باید توافق و عزم مشترک داشته باشند.