گذر از بازیهای فردی به بازیهای اجتماعی : بازی ، کودکان را به بلوغ اجتماعی می رساند

درباره فواید بازی کودکان و نقش آن در پرورش جسم و روح آنها پژوهش های زیادی انجام شده است و کارشناسان و پژوهشگران به این نتیجه روشن رسیده اند که بازی ، نیاز اولیه و ضروری کودکان است و هر چه امکان پرداختن آنها به بازیهای سالم و سازنده بیشتر باشد

کد خبر: ۱۲۶۰۹

فکر و ذهن و جسم آنها بهتر پرورش می یابد و خصوصیت های اجتماعی آنها بهبود می یابد پیش از این ، مطالبی را درباره بازی به نظرتان رساندیم و این شماره نیز به این موضوع می پردازیم این بار به بررسی نقش اجتماعی بازی می پردازیم: زمانی که کودکان قادر به کنترل عضلات خود شدند مرحله تماس با محیط فرا می رسد به عبارت دیگر زمانی که کودکان به دنیای فراسوی ادراکات حسی خود پا گذاشتند فعالیت های آنها حیطه وسیع تری می یابد؛ به طوری که با کنجکاوی می خواهند از مسائل پیرامون خود آگاه شوند و کسب این آگاهی ها مستلزم خروج از دنیای فردی و ورود به اجتماعی و ایجاد و برقراری کنش متقابل با محیط است . در عین حال ، باید تصریح کرد که کودکان دارای توان بالقوه اجتماعی بودن هستند و چگونگی و میزان تعامل با دیگران و محیط است که این توان بالقوه اجتماعی را به فعل درمی آورد. کودکان پس از گذر از بازیهای فردی ، به دلیل نیازهای اجتماعی خود به عضویت گروهها درمی آیند و به بازیهای گروهی می پردازند بازیهای گروهی هدف مشترکی دارند که افراد شرکت کننده برای نیل به آن ناگزیرند تلاشها و فعالیت های خود را با یکدیگر هماهنگ کنند. از این رو بازی عامل مهمی در ایجاد مراوده و ارتباط متقابل میان کودکان است ؛ چرا که لزوم همکاری برای رسیدن به هدفی واحد موجب اتحاد آنها می شود بنابراین کودکان با انتخاب نوع بازی و تعیین شرایط بازی و مقید کردن خود به اطاعت از اصول و قوانین بازی ، در حقیقت نوع خاصی از زندگی اجتماعی را تجربه می کنند و در سازمان دادن به این زندگی اجتماعی ، این باور را در خود پرورش می دهند که به منظور پذیرش در گروه و بازشناسی از سوی همبازی ها، باید به نوعی دیگر همبازی ها را در زندگی خود شرکت دهند. کودک بدون بازی و بویژه بازیهای گروهی ؛ خودخواه و فاقد توانایی لازم برای ایجاد ارتباط موفق و سالم با دیگران بار می آید؛ حال آن که از طریق بازی ، شیوه همکاری و نفوذ در گروه همسالان ، جلب توجه دیگران ، رعایت حقوق دیگران ، زندگی گروهی و بسیاری از امور اجتماعی دیگر را یاد می گیرد. بازی به کودک می آموزد که چگونه با دیگران ارتباط برقرار کند و در عین حال این امکان را برای او فراهم می آورد تا خود را به طور شایسته ای کنترل کند، به این معنی که کودکان به واسطه شرکت در بازی به تقویت و توسعه نیروهای درونی خود می پردازند و زمینه های لازم برای خویشتنداری را کسب می کنند بنابراین برنامه ریزی و طراحی بازیهای مناسب موجب می شود کودکان به بلوغ اجتماعی برسند، به نقش اجتماعی خود در جامعه پی ببرند و آمادگی های مقدماتی را برای پذیرش نقش خود به دست آورند.