بله ما مقصریم!
برخلاف تقریبا همه مدیران و مسوولان کشور که هر روز سوار بر خودروهای دولتی میشوند و از خط ویژه و پشت شیشههای دودی، خودشان را از شمال شهر به دفترهایشان میرسانند، من و دوستانم هر روز سوار مترو و اتوبوس میشویم و اگر خیلی اوضاع مالیمان خوب باشد تاکسی و تاکسی اینترنتی را هم تجربه میکنیم. این تفاوت فرهنگی و اقتصادی باعث شده ما با تجربیاتی رو به رو باشیم که احتمالا عزیزان مسؤول سالهاست با آن مواجه نشدهاند و در نهایت در فیلمها آنها را دیدهاند؛ البته اگر فیلم ببینند.
یکی از این تجربیات، آشنایی با توسعه و افزایش فرصتهای شغلی در مترو و اتوبوس است که صحبتهای جناب رئیسجمهور در ایجاد شغل را تایید میکند. کافی است کسانی که مخالف این آمار هستند یک بار از کهریزک تا تجریش سوار مترو شوند تا ببینند واقعا چقدر کار زیاد است و همه دارند کار میکنند.
مثلا بچههای سه چهار ساله، لای دست و پای مردم میپیچند و با هر روشی تلاش میکنند آدامس و دستمال کاغذی بفروشند و آخر وقت که خسته شدهاند، بی خیال فروش شده و از روش دریافت پول مستقیم استفاده میکنند. جوانها اکثرا در بخش فناوری و آی تی مشغول هستند و شارژر و پاوربانک و هندزفری میفروشند.
مردان بین 30 تا 50 سال بیشتر در بخش صنایع غذایی فعال هستند و کلوچه 2000تومانی با تاریخ مصرف را هزار تومان میفروشند و لواشکهای خوبی هم دارند. پیرمردها و بازنشستگان هم بیشتر در بخش کالای خواب از قبیل چشم بند، کسب درآمد میکنند.
البته طبق گفتههای رئیسجمهور که بنده خودم دو بار به ایشان رای دادم، در بخش اشتغال زنان هم همه چیز مثبت است و در همین مترو، زنان، دوشادوش مردان در حال کار و کسب درآمد از طریق فروش نان شیرمال بدون جوش شیرین هستند که البته در واگنهای ویژه بانوان، بخش مراقبت از پوست و زیبایی رونق بسیار بیشتری دارد.
همچنین در اتوبوسها هم وضع بسیار خوب است و سفرههای چهار نفره و شش نفره با قیمت مناسب به فروش میرسد و خانمهای باسلیقه میتوانند اسکاچ و سیم ظرفشویی نیز بخرند. لذا در پایان نتیجه میگیریم گفتههای رئیسجمهور همه بر مبنای واقعیت است و واقعا تقصیر از ماست که در مکان مناسب، به دنبال شغل و دیدن تاثیرات ایجاد شغل نیستیم. بله آقای روحانی! ما مقصریم.
محمدتقی حاجی موسی
معاون سردبیر
گفت و گو
