حکایت آهو یی که اسیر شد

اما از آنجا که جایی برای نگهداری آهو نداشت، آهو را نزد یکی از دوستانش که دارای یک دامداری بود برد و از وی خواهش کرد برای مدتی از وی نگهداری کند. مرد دامدار نیز آهو را به طویله خرها برد. آهو وقتی وارد طویله شد، ساعتی به این‌سو و آن‌سوی طویله گریخت تا آن‌که خسته شد و یک جا نشست. در این ‌هنگام یکی از خرها به آهو نزدیک شد و گفت: ای آهوی زیبا، چه مرگت است؟
آهو گفت: ما آهوها به عنوان موجوداتی زیبا همواره مورد توجه شاعران و ادیبان بوده‌ایم. بدان که من بزرگ ‌شده دشت و صحرا هستم و همیشه در فضای آزاد مشغول جست‌وخیز و چمیدن بوده‌ام و به زندگی در این دخمه تنگ و تاریک در جوار خر و الاغ عادت ندارم. خر گفت: عادت می‌کنی و از آهو دور شد. شب‌هنگام کارگر دامداری در آخور خران کاه و یونجه ریخت و خران با اشتها مشغول خوردن شدند. خر یاد شده به آهو گفت: بفرما بخور. آهو گفت: غذای من سبزه و علف تازه و برگ درختان است. این آشغال‌ها که شما می‌خورید از گلویم پایین نمی‌رود. خر گفت: به درک و مشغول خوردن شد.
سه شبانه‌روز به همین منوال گذشت و آهو افسرده و ضعیف و لاغر شد و زیبایی و طراوت خود را از دست داد. در روز چهارم مرد شکارچی به دامداری دوستش مراجعه کرد و گفت: یکی از دوستانم ویلای بزرگی دارد و در آن به نگهداری حیوانات از جمله 11 قلاده ببر، سی و چند قلاده سگ و چند پرنده شکاری از جمله عقاب و شاهین می‌پردازد. از او خواهش کردم در گوشه‌ای از ویلای خود از آهوی من نیز نگهداری کند.
مرد دامدار به طویله خران رفت و آهو را نزد مرد شکارچی آورد. مرد شکارچی وقتی چشمش به آهو افتاد، گفت: آهوی من این بود؟ این‌که عنقریب جانش درمی‌رود. مرد دامدار گفت: خودم هم تعجب کردم. مرد شکارچی گفت: این را در طبیعت رها کن برود، چرا که زیبایی و طراوت خود را از دست داده است. سپس افزود: در عوض چند تا از خرهایت را به من بده که به ویلای دوستم ببرم و جلوی ببرها بیندازیم و تفریح کنیم. مرد دامدار چندتا از خرها را -که خر یاد شده نیز در میان آنها بود- به مرد شکارچی داد. آهو وقتی چشمش به خر یاد شده افتاد، سرش را دم گوش او برد و جمله‌ای حکیمانه گفت که کسی نشنید. به این‌ترتیب همه خاموش شدند.

امید مهدی‌نژاد

طنزنویس