کلهر در نشست خبری

وقتی براوتون از او پرسید که کارش را از کجا آغاز کرد، کلهر چنین پاسخ داد: «من برنامه‌ای در تلویزیون ملی ایران می‌دیدم از علی‌اصغر بهاری یکی از استادان قدیمی کمانچه. شاید او آن روز مشهورترین کمانچه‌نواز ایرانی بود. آن روزها کمانچه مهجور مانده بود اما صدای این ساز مرا به خودش جلب کرد و من می‌خواستم شروع کنم به نواختنش. پیداکردن این ساز آن روزها کار سختی بود و سخت‌تر این‌که بتوانم خود استاد بهاری را پیدا کنم و سر‌کلاسش بنشینم و از او بیاموزم. من موسیقی را با سنتور شروع کردم وقتی که فقط پنج سالم بود. برادر بزرگ‌تر من موزیسینی غیرحرفه‌ای بود و با هم از سنتور شروع کردیم. پس از آن، والدینم که علاقه‌مندی‌ام به موسیقی را دیدندو من را به مدرسه موسیقی فرستادند. من آدم خوش شانسی بودم که آنجا توانستم از محضر استادان بزرگی استفاده کنم. آنها کارشان مبتنی بر تحقیق و مطالعه بود. بهترین استاد من آنجا احمد مهاجر بود. خیلی از او یاد گرفتم. ویولن هم می‌نواختم اما بعدها فقط سراغ کمانچه رفتم».
می‌ماند یک تشکر ویژه از یکی از برنامه‌سازهای تلویزیونی که البته نمی‌دانیم کیست؛ همو که آن روز علی‌اصغر بهاری را با سازش به تلویزیون کشاند تا رویای جهانی‌شدن کمانچه در نهاد نوجوانی که آن ساعت پای تماشای آن برنامه نشسته بود، جان بگیرد؛ نوجوانی که حالا 55ساله است و همچنان از رویاهایش برای موسیقی جهان عقب‌نشینی نمی‌کند.