ازامروز تا المپیک چین
بهترین تیم تاریخ بسکتبال ایران ، بهترین نتیجه را هم به دست آورد. روز پنجشنبه 24 شهریور 1384 بود که با حسرت ، میدان رقابت های جام ملتهای آسیا را در دوحه ترک کرده بودیم.
حسرت از این که می توانستیم اما نشد تا با قرار گرفتن در جمع 3 تیم برتر به رقابت های جهانی ژاپن برسیم. همان روزها می گفتند چرا سامان ویسی در اردوی تدارکاتی ترکیه از تیم کنار گذاشته شد؛ چرا بوسنیاک ، سرمربی وقت تیم ملی بی خبر گذاشت و رفت؛ برای هیچکدام از این پرسشها پاسخی نبود تا دهم آذرماه 1385.
رقابت های بسکتبال بازیهای آسیایی دوحه قطر می توانست پاسخ بسیاری از پرسشهای در ذهن مانده را به همراه داشته باشد که داشت. سامان ویسی با تاخیری 15 ماهه به تیم ملی آمد و طرح پیروزی تاریخی بسکتبال ایران را برابر کره جنوبی ریخت. بازیکنی که چند روز پیش از بازیهای دوحه آسیب دیده بود پس از بازی با کره آسیب دیدگی مجالش را بریده بود.
بسکتبال ایران با یک سبد پیروزی و کسب مدال برنز بازیهای دوحه را ترک گفت ؛ آرزویی که پس از 55 سال تحقق یافت. سال 1951 در اولین دوره بازیهای آسیایی در هند توانسته بودیم برنز بگیریم ، اما لذت این برنز بیشتر است.
مدال دوحه با پشت سر گذاشتن کره جنوبی قطب سنتی بسکتبال قاره کهن حاصل شد. با شکست دادن ژاپن که چند ماه پیش میزبان رقابت های جهانی بسکتبال بود تیم ما تنها یک باخت اتفاقی و غیرمنتظره برابر اردن داشت که در بازی رده بندی تلافی کرد. 2 باخت دیگر تیم ما برابر تیم آفریقایی قطر! از ارزش بازیکنان غیرتمند ایران کم نمی کند ، بویژه این که ما در بازی دوم شایسته پیروزی بودیم.
با این حال در قدرت نابرابر قطری ها که با تابعیت دادن به آفریقایی ها چند سالی است در بسکتبال آسیا سکونشین شده اند ، مدال برنز کمتر از نقره نیست. بازیهای آسیایی دوحه در شرایطی کاملا متفاوت با رقابت هایی که 15 ماه قبل تر با عنوان جام ملتها برگزار شده بود ، به انجام رسید.
در آن دوره بازیها ، تیمهای چین ، لبنان و قطر اول تا سوم شدند و تیم ایران پس از کره جنوبی و ژاپن در جایگاه ششم ایستاد. عزیمت 3 تیم برتر رقابت ها به عرصه رقابت های جهانی و میزبانی ژاپن ، این تصور را ایجاد کرده بود که بازیهای آسیایی دشواری های خاص خود را داشته باشد ، حتی عنوان چهارمی کره جنوبی در رقابت های 2005 حیثیت بسکتبال این تیم را به خطر انداخته بود و پیش بینی می شد آنها برای اعاده حیثیت میدان بازیهای آسیایی را بار دیگر به قدرت بلامنازع خود تبدیل کنند.
به این 5 حریف سرسخت باید اردن با انگیزه ، چین تایپه جوان و قزاق های قدرتمند را نیز اضافه می کردیم. این 3 تیم هر کدام در طول بازیها نتایج غیرمنتظره ای به دست آوردند که با احتساب این نتایج بخوبی ثابت می شود بسکتبال آسیا دیگر برای هیچ تیمی حاشیه امنیت ندارد. چین تایپه در بازیهای یکچهارم نهایی ، مقابل قطری های میزبان جانانه ایستاد. قزاق ها ، لبنان و ژاپن را شکست دادند و اردن برابر ایران در بازی مقدماتی کره جنوبی به برتری رسید.
تیم ملی بسکتبال با اولین باخت در نخستین پیکار آسیایی ، چشمهایش را باز کرد. تیم ملی بدرستی درک کرده بود واقعیت های رقابت های دوحه ، متفاوت با تدارکاتی است که در ترکیه دیده بود. بازی با اردن دغدغه های ما را نسبت به آنچه بازی تدارکاتی خوانده می شد ، نشان داد. روز پنجشنبه 25 آبان در مطلبی اشاره کردیم سفرهای تدارکاتی ، اهداف و برنامه ها مهمترین اولویت هایی است که مسوولان فدراسیون بسکتبال باید به آنها توجه داشته باشند. درست است که تیم ملی ما نسبت به دیگر دوره ها، اردوهای متعددی را پشت سر گذاشت ، اما واقعیت این است که در آن اردوها بویژه مرحله پایانی تدارکات در ترکیه ، شبیه سازی بازیهای قطر صورت نگرفت. روی این اصل در بازی نخست برابر اردن کار تیم ما گره خورد.
در همان شماره به نکات دیگری هم پرداختیم ؛ مثلا میزان استرس و اضطراب بازیکنان تیم ملی در بازیهای سخت تدارکاتی تا چه حدی بوده و آیا کنترل ذهنی مناسبی در این بخش از برنامه های آماده سازی وجود داشته است؛ شبیه سازی بازیهای قطر می توانست با برگزاری تورنمنت هایی که جنبه رقابتی دارند بهتر و بیشتر انجام شوند. تیم ملی بسکتبال به موقع از خواب غفلتی که در بازیهای تدارکاتی در آن فرو رفته بود ، بیدار شد و دقیقا دیدیم که تیم ما از بازی با کره کاملا متفاوت شد.
|
بازی های آسیایی دوحه ثابت کرد بسکتبال آسیا دیگر برای هیچ تیمی حاشیه امنیت ندارد |
پیش از این بازیها بیشتر دست اندرکاران و کارشناسان معتقد بودند تیمی که در این مقطع زمانی در اختیار فردریک اونیکا قرار گرفته ، بهترین تیم تاریخ بسکتبال ایران است. در واقع شانس با سرمربی نیجریه ای بسکتبال یار بود که زحمات چندین ساله مربیان باشگاهی و خارجی در بهترین زمان در اختیارش قرار گرفت. اونیکا با روابط عمومی خوب و دانش خود بحث انطباق پذیری را بدرستی ایجاد کرد و کنار این توانایی های خود باید مدیون بازیکنان خلاق مانند مهدی کامرانی ، صمد نیکخواه بهرامی یا سامان ویسی باشد.
کامرانی در جام ملتهای سال 2005 نیز از بازیکنان خوب ما بود ، اما میدان رقابت های آسیایی به مکمل ها و بازیکنان همطراز در یک پست نیاز دارد. ما پارسال کامرانی را به تنهایی داشتیم ، اما امسال سامان ویسی کنار او بود. ستاره بازی با کره وقتی در لحظه های حساس مسابقه با اردن ، کامرانی آسیب دید ، به میدان آمد و به رغم آسیب دیدگی ، بازی را تا مدال برنز کشورمان هدایت و کنترل کرد.
قدرت بازیکنان بیرونی تیم ما به قدری زیاد بود که باور کنید کادر فنی نمی توانست از وجود هر یک از بازیکنان استفاده کند و بناچار کسانی که از روز اول مسابقه ها بازی کرده بودند در ترکیب ، بیشتر قرار می گرفتند و اونیکا سعی داشت با بازیکنانی که شروع کرده بود بازیها را به اتمام برساند ، وگرنه ارزشهای احمدیان یا زندی قابل کتمان نیست.
احمدیان در بازی پایانی ، ستاره تیم ایران بود یا زندی که وقتی به میدان فراخوانده می شد ، وظایفش را انجام می داد. ما در کوران رقابت ها صمد نیکخواه بهرامی را راه انداختیم. یک بازیکن خلاق و با اعتماد به نفس. صمد در یکی دو بازی بد کار کرد ، اما درخشش این بازیکن در دیدار با سوریه یا ژاپن به یاریمان آمدن تا صمد همان بازیکنی باشد که انتظارش را داشتیم. آیدین نیکخواه بهرامی روند رو به ثبات بازی خود را از ابتدا تا انتها حفظ کرد.
پویا تاجیک به رغم آسیب دیدگی و کم تمرینی ، نمره قبولی گرفت و حامد آفاق در چند نوبت با پرتاب های سه امتیازی اساسی دفاع حریفان را به هم ریخت. امیر امینی در حد خودش خوب بود و حامد حدادی با روزهای ابری و آفتابی به هر شکل ، یاور تیم بود.
از پرتلاش ترین بازیکنان ایران باید از هنردوست نام ببریم. این بازیکن در ریباند حمله و دفاع بخوبی جنگید و یار متعصب تیم ما لقب گرفت. موسی نبی پور هم که نخستین تجربه آسیایی اش را پشت سر گذاشت ، به لذت برنز آسیا رسید. تیم ما در غیاب جابر روزبهانی یا حامد سهراب نژاد واقعا در بازی داخلی مشکل داشت ، اما تلاش این گروه از بازیکنان بسیاری از مشکلات را برطرف کرد.
به هر تقدیر تیم ما سوم شد ؛ تیمی که علاوه بر مربیان داخلی که در باشگاه ها با این بازیکنان کار کرده اند ، مربیان خارجی بی شماری نظیر ننادترایکوویچ و بوسنیاک هم تجارب و دانش خود را در اختیار آنان قرار داده بودند. واقعا به قول مصطفی هاشمی ، مربی پرافتخار بسکتبال باشگاهی ایران کدام تیم را در آسیا سراغ دارید که بازیکنانشان مثل تیم ملی ایران این قدر به هم نزدیک باشند؛
مدال برنز رقابت های بسکتبال بازیهای دوحه بیشتر از نایب قهرمانی و قهرمانی جوانان ایران و قهرمانی امیدهای ما در بسکتبال قاره کهن ارزشمند است. بسکتبال ما به این مدال نیازمند بوده است. با این مدال می توانیم سرمایه گذاری بیشتر از سوی باشگاه ها را شاهد باشیم. کمکهای سازمان تربیت بدنی در برگزاری اردوهای متعدد و انجام بازیهای تدارکاتی مناسب و به صورت مداوم در طول سال از دیگر مزیتهای این برنز آسیایی خواهد بود.
بسکتبال ایران به همگان ثابت کرده در رده های پایه تا بزرگسالان دارای چه پتانسیل خوبی است ؛ بنابراین دیگر درنگ جایز نیست. اکتفا کردن به تک مدال برنز بازیهای آسیایی هم خطاست. سال آینده رقابت های جام ملتهای آسیا انتخابی بازیهای المپیک چین در ژاپن برگزار خواهد شد و از امروز باید بکوشیم یکی از سهمیه های بسکتبال آسیا در المپیک آینده باشیم. بسکتبالی که کره را مغلوب می کند می تواند به المپیکی شدن و المپیکی بودن فکر کند. دست زدن برای برنز آسیا کافی است ، دستان همت برای المپیک چین ، بالا.
محمد رضاپور
گفت و گو
