یادداشتی از حامد عسکری شاعر و نویسنده
چند روایت نسبتا معتبر از یک ویدئو
یک: یک قطعه موسیقی منتشر میشود، از یک خواننده معلوم الحال، بعد یک هو چند تا ویدئو میرسد که توی مدارس ما به مناسبت روز معلم دانشآموزانی با لبخند همان آهنگ را با بالاپایین پریدن میخوانند و یک خانم که گویا دیجی دعوتشده به مراسم است هم جو میدهد و کلی جیغ و دست و هورا. از چند مدرسه دخترانه و پسرانه همین آهنگ میرسد .
دو: یک قطعه مداحی زمزمه محرم امسال خیلی میترکد ... من غلام نوکراتم ... عاشق کربلاتم ... ویدئوهایی همان موقع و اخیرا باز میرسد که دانشآموزانی را نشان میدهد که دارند این را میخوانند و زمزمه میکنند .
برخورد نوع اول: یک عده ویدئوی اول را بارگذاری میکنند و میگویند شادی حق بچههاست چرا این حق را ازشان بگیریم و نگذاریم تخلیه روانی شوند. یک موسیقی فان و پاپیولار است و فرداش کی میدونه چه خبره؟ ایکاش روزی برسد که تمام مدارس ایران اینقدر شاد و شاداب و پر از هیجان باشد.
برخورد نوع دوم: ویدیوی اول را عدهای بارگذاری میکنند و میگویند وا اسلاما چه نشستهاید که نفوذ کردهاند و مملکت بر باد رفت و هشتگ و توییت و پویش و مطالبهگری از وزیر و مسوولان امر کلید میخورد البت فقط در مجازستان.
برخورد نوع سوم: ویدئوی مداحی مجدد بارگذاری میشود و کپشن نوشته میشود: درد و بلای شما امام حسینیها بخوره توی سر اون قرتیها و قر توی کمر. شما آینده این مملکتید. شیربچههای عاشورایی...
من بغض میکنم. هم از دیدن بچههایی که قر میدهند و هم از دیدن بچههایی که سینه میزنند. هردوتاشان فردای این آبادی را باید به دوش بکشند. هر دوشان معصومند
هر دوشان همانقدری درکی از (غلام نوکراتم) ندارند که (سلامتی سینگلا). من بغض میکنم چرا که دو فرزند من هم جزو همین دانشآموزان نازنین هستند. حالا یک کوچه و محله بالاتر پایینتر .
یک چیزی هم دم گوشتان بگویم. تا وقتی دستمزد معلمین زحمتکش و باوجدان مملکتمان همین چندرغاز باشد و تمام تکیه وزارتمان فقط آموزش باشد آن هم فکسنی و نصفه نیمه و پرورش برود توی کمد بایگانی قصه همین است. توقع زیادی نداشته باشید. به خندههای آن بچههای توی کلیپ نگاه کنید و برای عاقبت به خیریشان دعا کنید.
گفت و گو
