به‌دنبال جام در نبرد با اژدها

سال 1957، تهران اولین شهر آسیایی لقب گرفت که از یک رویداد جهانی میزبانی کرده است؛ قبل از توکیو، قبل از سئول، قبل از دهلی نو، قبل از پکن و قبل از هر شهر تاریخی و بزرگ دیگری در آسیا. قدمت برگزاری رقابت‌های وزنه‌برداری قهرمانی آسیا هم از همان سال است که با پیشنهاد ما، به وزنه‌برداران آسیایی، علاوه بر مدال جهانی، مدال آسیایی هم اهدا شد. حالا بعد از 62 سال، شاهد چهل و هشتمین دوره رقابت‌های قهرمانی آسیا و سی امین حضور تیم ملی کشورمان در این رقابت‌ها هستیم.
در 47 دوره قبلی، 13 بار عنوان قهرمانی آسیا به ایران رسیده که البته در دو مورد، آزمایش‌های دوپینگ باعث شد طعم شیرین قهرمانی به کام وزنه‌برداری ایران تلخ شود. سه بار نایب قهرمانی و هشت بار عنوان سومی هم به‌خوبی، گویای افتخارآفرینی‌ وزنه‌برداران ایرانی روی تخته آسیاست.
با ورق زدن تاریخچه رقابت‌های وزنه‌برداری قهرمانی آسیا تلخ و شیرین‌های زیادی را به خاطر می‌آوریم؛ از نخستین طلای این رقابت‌ها که به گردن علی صفا سنبلی آویخته شد تا شکست محمود نامجو مقابل یک ایرانی در صحنه آسیایی. از وزن کم کردن محمد نصیری در حمام حاج‌مهدی بغداد تا ایستادن روی سکوی قهرمانی آسیا با عکس امام در سئول و دمشق. از وزنه‌ای که در فوژوی چین روی کمر عباس نجاتی افتاد تا وزنه‌ای که در کینگ هوانگ دائو توسط حسین رضازاده مهار شد و رکورد جهانی بود. آخرین خاطره خوش هم، قهرمانی تیم ملی در عشق آباد ترکمنستان بود. در سال 2017. و حالا تیم ملی عنوان مدافع عنوان قهرمانی، وارد نینگبوی چین شده تا از فردا (سه‌شنبه) که میرمصطفی جوادی روی تخته می‌رود، افتخارات بیشتری را بیافریند.
در غیاب سهراب مرادی و کیانوش رستمی، حالا همه نگاه‌ها متوجه این 10 پولادمرد است؛ میر مصطفی جوادی (81 کیلوگرم)، علی میری و مسعود چترایی (89 کیلوگرم)، سیدایوب موسوی (96 کیلوگرم)، امیر حقوقی و رضا بیرالوند (102 کیلوگرم)، علی هاشمی و کیا قدمی (109 کیلوگرم) و علی داودی و سعیدعلی حسینی (109+ کیلوگرم).
محمدحسین برخواه که در سال‌های 1999 و 2003، دوبار همراه با نسل طلایی وزنه‌برداری ایران، کاپ تیمی قهرمانی آسیا را در خاک چین به‌دست آورد، حالا به‌عنوان سرمربی، به‌دنبال سه‌گانه ارزشمند قهرمانی در کشور اژدهاست.

رضا پورعالی

ورزش