قشنگیهای دنیا
برای پرورش گلهای گوشتی و بعضی گلهای دیگر دائم میگویند حواستان باشد آب نریزد روی شاخ و برگشان. اگر بریزد، آب میرود لابهلای پرههای گل و میپوسد. مگر میشود آب با این همه خاصیت و لطافت بشود مایه خرابی و پوسیدگی؟ پس معلوم میشود حرف سر خواص نیست، سر اندازه است.
هر چیزی از حدش که بگذرد، مایه درد سر است. به قول دوست کرمانیمان «وفور نعمت نزول عذاب» اصلا چرا راه دور برویم. مثلا همین مال و فرزند «الْمالُ وَ الْبَنُونَ زِینَةُ الْحَیاةِ الدُّنْیا» [1] که قشنگی زندگی دنیایند. دلخوشی آدمند. ولی خدا نکند این پول روی هم گذاشتنها و مال و اموال و دارایی بشود آفت دین. خدا نکند زن و بچه اهل نباشند، خدا نکند دلبستگی و وابستگی به اینها، زمینه لغزش و انحراف آدم بشود. آن وقت همینها میشوند وسیله آزمایش. برای همین خداوند هشدار داده «إِنَّما أَمْوالُکمْ وَ أَوْلادُکمْ فِتْنَةٌ» [2] ملتفتید؟
1. سوره کهف / آیه 46
2. سوره تغابن / آیه 15
گفت و گو
