مسأله «محیط نیست»

حال و روز دریاچه ارومیه این روزها تعریفی ندارد. چند روز پیش نماینده مردم ارومیه در این‌باره گفت آقای رئیس‌جمهور منت می‌گذارد و می‌گوید برای تثبیت دریاچه ارومیه کمک کرده درحالی که ایشان وعده احیای دریاچه را داده بود.
خلف وعده‌های زیست‌محیطی این روزها کم اتفاق نمی‌افتد،‌ چون تصمیم‌های دولت نشان می‌دهد اعتقادی به توسعه پایدار ندارد، آخرین نمونه‌اش موافقت رئیس‌جمهور با طرح انتقال آب خزر به سمنان است که به نگرانی و دغدغه‌های محیط‌زیستی‌ها دامن زده و آنها را نگران کرده که ممکن است خزر هم به سرنوشت ارومیه دچار شود. تصمیم‌های محیط‌نیستی در زیست‌محیطی‌ترین دولت کم گرفته نشده، چند روز پیش بود که ماجرای شکایت سازمان‌های مردم نهاد خوزستان از رئیس سازمان حفاظت محیط‌زیست خبرساز شد و فعالان محیط‌زیست برای نجات منطقه حفاظت‌شده خاییز از عواقب‌ ویلا‌سازی دست به دامان دستگاه قضا شدند.
واگذاری بخشی از منطقه حفاظت‌شده لشگر ملایر به معدن سرمک و بخشنامه جنجالی وزیر جهاد کشاورزی برای به رسمیت شناخته شدن نسق زراعی اراضی زیرآشکوب زاگرس را نیز باید از دیگر تصمیم‌های محیط‌نیستی دانست که اخیرا از سوی دولت گرفته شده است.
دیروز تشکل‌های زیست‌محیطی مازندران نیز در اعتراض به اجرای طرح گردشگری در جزیره آشوراده بیانیه‌ای صادر کردند و هشدار دادند مجریان این طرح سودای تبدیل این زیستگاه بکر را به منطقه‌ای مانند جزیره کیش درسر دارند.
اما توسعه بی‌ضابطه گردشگری در شمال کشور نتیجه‌ای بجز تخریب منابع طبیعی کشور ندارد، چراکه جنگل‌های شمال این روزها به محلی برای دفن زباله بدل شده و برای منابع آب و خاک تهدیدی جدی به‌شمار می‌رود.
موافقت با اجرای طرح گردشگری در آشوراده چهار سال پیش با امضای معصومه ابتکار به جریان افتاد؛ تصمیمی که‌احمدعلی کیخا، معاون وقت محیط‌زیست طبیعی سازمان حفاظت محیط‌زیست و نماینده کنونی مجلس درباره‌اش‌گفت امضای طرح گردشگری آشوراده بزرگ‌ترین اشتباه مدیریتی‌ام بود.
اشتباه‌های مدیریتی شاید برخی مواقع با اعتراف و عذرخواهی قابل جبران باشد، اما تصمیم‌های اشتباهی که محیط‌زیست کشور را قربانی می‌کند قابل جبران و چشم‌پوشی نیست چون با مرگ ارومیه، آشوراده، زاگرس، هیرکانی و... یک سرزمین از نفس می‌افتد.

مهدی آیینی

جامعه