سبک زندگی روستاییان در «غوغای بی‌هیاهو»

البته مکان‌های ما برای فیلمبرداری اماکن شهری نبودند و برای ضبط به دورترین روستاها می‌رفتیم. طی زمان تولید، با سختی‌های بسیاری مواجه بودیم. شما حساب کنید تولید یک سریال در شهرستان چه هزینه‌ای می‌خواهد و تولید آن چه سختی‌هایی دارد، حال فکر کنید آن اثر مستند باشد؛ لذا به نظرم فقط عشق است که باعث تحمل سختی‌های موجود می‌شود.
وی ادامه داد: مستندسازی آورده مالی ندارد و نسبت به گونه‌های دیگر گاه کمتر دیده می‌شود. شما مستندی فاخر را در نظر بگیرید و آن را با آثار زردی که تعدادشان هم کم نیست مقایسه کنید. بی‌شک عموم مردم آن آثار زرد را ترجیح می‌دهند، اما آثار مستند نیز توسط طیف خاصی از مخاطبان دنبال می‌شود و ما هم دلمان به همین مخاطبان فرهیخته که با جان و دل این‌گونه آثار را دنبال می‌کنند، خوش است.
این تهیه‌کننده اشاره کرد: در کشورمان روستاهای خیلی خاصی داریم که جمعیت زیادی ندارند و تعداد دانش‌آموزان آنها نیز بسیار کم است. برای مثال روستایی را سراغ دارم که 30 نفر جمعیت دارد و دانش‌آموزان آن دو یا سه نفر بیشتر نیستند که به هرحال آن دانش‌آموزان نیز حق تحصیل دارند. در طول طرح سراغ روستاهایی رفتیم که حدود 40 - 30 نفر جمعیت داشتند و مدارسی را پیدا کردیم که گاه یک دانش‌آموز داشتند. به‌طور مثال در یکی از مدارس معلم برای درس دادن به یک دانش‌آموز مسیری سخت، طولانی و پرخطر را طی می‌کرد تا به آن روستا برسد و گاه مجبور می‌شد یک ماه در مدرسه بماند؛ زیرا برگشت از آن مسیر کوهستانی و پربرف و باران و سرد کار آسانی نبود. یا این‌که در استان کردستان معلمی را سراغ دارم که هر روز بخشی از مسیری طولانی را با ماشین و بخشی دیگر را با قایق و موتور طی می‌کرد و سپس پیاده ادامه مسیر می‌داد و همان مسیر را طبق همین روال برمی‌گشت.