بلاتکلیفی 20 ساله دستنوشته‌های نیما

در بخش‌هایی از این نامه که در اختیار مهر قرار گرفته، آمده است: چاپ دستنوشته‌های نیما در قیاس با سرنوشت کتاب‌های کسانی که در زندگی خود مجموعه بیست و چهار جلدی چاپ می‌کنند، سرنوشت دردناکی داشته و اکنون جای بسی افسوس است که به شصتمین سالگرد درگذشت پدر شعر نوی فارسی نیما یوشیج نزدیک می‌شویم، ولی هنوز دستنوشته‌هایش که از بزرگ ترین میراث ادبی فارسی زبانان جهان است، به‌طور کامل و درست، نسخه‌برداری و چاپ نشده است.

نویسندگان این نامه با اشاره به این‌که شراگیم (پسر نیما) و سیروس طاهباز نتوانستند همه دستنوشته‌های نیما را چاپ کنند، افزوده‌اند: چرا دستنوشته‌های نیما سال ۱۳۷۳ از فرزند نیما به مبلغ
پنجاه میلیون ریال خریداری شد، ولی هیچ پژوهشی درباره آنها صورت نگرفت تا این‌که در خردادماه سال ۹۳ (پس از بیست سال) طرحی با نام «بررسی، بازخوانی و چاپ دستنوشته‌های نیما» تصویب شد؟ و به گفته معاون علمی و پژوهشی فرهنگستان زبان و ادب فارسی تاکنون سه‌چهارم از دست‌نوشته‌های موجود تصویربرداری شده که معتقدیم این دستنوشته‌ها پس از پایان تصویربرداری باید به‌صورت تمام و کمال، روی وبگاه فرهنگستان زبان و ادب فارسی قرار گیرد تا هر پژوهنده‌ای از هر جای جهان بتواند از آنها آزادانه سود ببرد.

لازم به یادآوری است پیش از این شراگیم یوشیج در گفت‌وگویی که نسخه‌ای از آن در وب‌سایت رسمی نیما یوشیج موجود است، عنوان کرده بود: از نیما، مقدار زیادی دستنوشته به جا مانده‌بود که بخشی از این نوشته‌ها شامل یادداشت‌های متفرقه، نمایشنامه و رمان است که مربوط به دوران نوجوانی نیما می‌شود؛ این دستنوشته‌ها را به همراه وسایل شخصی نیما و اثاثیه منزل او در یوش به سازمان میراث فرهنگی دادم که هم‌اکنون بخشی از آنها در موزه یوش موجود است، تا دراین موزه به یادگار بماند. اما چندی بعد به اصرار دکتر حبیبی و وزیر وقت ارشاد، دستنوشته‌ها به فرهنگستان زبان منتقل شد.

او همچنین گفته است: بخش دیگری از دستنوشته‌های نیما نیز دست سیروس طاهباز به جای ماند که هرگز تحویل من نشد و در سال‌های گذشته بارها شنیدم که این دستنوشته‌ها توسط همسر و وراث او فروخته می‌شود. بتازگی نیز خبری خواندم مبنی بر واگذاری این نوشته‌ها توسط همسر سیروس طاهباز به مرکز اسناد ملی کشور.

باید منتظر واکنش فرهنگستان ادب و هنر فارسی باشیم و ببینیم سرنوشت دستنوشته‌های نیما چه خواهد شد.