«کاج»؛ از کاشان به همه ایران

یکی از الگوها برای ایجاد شکست در روایت مرکزگرایی، تشکیل نهادهایی ادبی و هنری در شهرستان‌هاست. شهرستان‌هایی که به لحاظ بالقوه‌بودن هیچ کم از پایتخت ندارند و چه بسا گنجینه‌هایی گرانقیمت‌تر را میزبانی کنند، اما به دلیل ناعدالتی در توزیع امکانات به حاشیه رفته‌اند. بسیاری از شهرستان‌های ما چنین وضعی را تجربه می‌کنند. کاشان هم یکی از اینهاست که هم تعداد قابل توجهی هنرمند و اهل ادبیات و فرهنگ را در خود تربیت کرده و هم برسازنده گفتمان‌های فرهنگی متعددی در طول تاریخ ایران بوده است.

البته همه راه‌ها لزوما از مسیر برقراری عدالت در توزیع امکانات نمی‌گذرد، گاهی هم پیدا می‌شوند اهالی دلی که از جان و حساب‌های شخصی مایه می‌گذارند و نهادی را بنیان می‌نهند که می‌تواند نگاه‌ها را به سمت خودش برگرداند. اخیرا نشریه‌ای برای ادبیات و هنر در کاشان منتشر شده که الگوی مناسبی از این دست می‌تواند باشد؛ فصل‌نامه «کاج» که خودش را فرهنگی، هنری و ادبی معرفی کرده است؛ کار عده‌ای اهل ادبیات و هنر خوش‌ذوق و روزنامه‌نگار کاربلــــــدی چون میثم اسماعیلی. اتفاقا یکی از مهم‌ترین دلایلی که می‌توان «کاج» را موفق در نظر آورد در همین ترکیب مبارک امر هنری و ادبی با تخصص ژورنالیستی است. بسیاری از نشریات ادبی و هنری ما را یا کسانی منتشر می‌کنند که صرفا اهل ادبیات و هنرند یا کسانی که فقط روزنامه‌نگارند. خروجی چنین نشریاتی هم اساسا کفه سنگین یکی از تخصص‌ها بوده است. اما کاج که کانون اندیشه جوان - سپهری است و با حمایت همین کانون منتشر می‌شود این شانس را داشته که تخصص‌های لازم برای انتشار نشریه‌ای ادبی و هنری را یکجا داشته باشد؛ فصل‌نامه‌ای که دو دهه پیش منتشر می‌شد اما ده سال بود انتشارش متوقف بود تا حالا که نخستین شماره و دور تازه‌اش را با تدارک ویژه‌نامه‌ای برای پری زنگنه از سر گرفته است. علاوه بر گفت‌وگویی مفصل با زنگنه همراه عکس‌هایی ماندگار از او در خانه تاریخی کاج کاشان و نیز یادداشت‌هایی درباره او، مطالب گوناگونی از جمله شعر و داستان و عکس در کاج می‌خوانیم و می‌بینیم.