حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
شاعران بی کتاب
حامد خاکی متولد 1367 است. خیلی از شعرهایش را مادحین و ذاکرین معروف اهل بیت خواندهاند. شعرهایی که شاید همین الان که دارید این ستون را میخوانید گوشه ذهنتان باشد و بارها زمزمهشان کرده باشید. خاکی را بیشتر آیینیسرا و اهلبیتینویس میشناسند که اتفاقا کم افتخاری هم نیست و مدال درخشانی است. اما او در حوزه غزل آزاد و عاشقانه هم دستی بر آتش دارد و غزل عاشقانهاش نیز از ملاحت و لطافت خوبی برخوردار است. ساده و صمیمی مینویسد و مخاطب را پابهپای مضامینش همراهی میکند. شعر خاکی در نوع آیینی اش به امضا و تالیف رسیده است ولی در اشعار آزاد باید بیشتر بخواند و بنویسد. با این همه همین غزلهای آزادش از غزلهای خیلیها که نامشان بزرگتر از شعرشان است یک سر و گردن بالاتر است. با هم یک غزل از حامد خاکی مینوشیم:
تو ماه بامی و من زیر سایه ماهم
برای اینکه بیفتی به قلب من، چاهم
تو آن مسیر بلندی که با تو همسفرم
چقدر پیش تو کوتاه میشود راهم
قبول کن که نمیخواهم از تو رد بشوم
تمام خلق بخواهند من نمیخواهم
قنوت هر شب من را پر از خودت کردی
چنان که خالیام از سجدههای کوتاهم
بهار را به وجود تو سبز میبینم
تویی بهانه باران گاه و بیگاهم
تو را سفید و خودم را سیاه میچینم
به جای کل سپاهم اسیر این شاهم
به هر کجا که قدم میزنیم تنهاییم
فقط من و تو، دو تایی، تویی و من، با هم
گفت و گو
