من پراید، موراکامی بنز!

این نویسنده که در آستانه برگزاری همایش «حق مالکیت ادبی؛ گفته‌ها و ناگفته‌ها» پای این گفت‌وگو نشسته، گفته: نویسنده‌ای که یک تا دو سال وقت صرف کتابش می‌کند و تازه معلوم نیست به چاپ دوم هم برسد، مسائلی مثل فروش کتاب، افزایش ترجمه‌های خارجی و کپی‌رایت برایش آن‌قدرها اهمیت ندارد؛ درحالی‌که در زندگی کارمندی‌مان همواره به دنبال آخرین بخشنامه‌ها و مزایای شغلی هستیم، چون زندگی ما از این طریق می‌چرخد و این بخشنامه‌ها و قوانین برایمان مهم است و اگر جایی بخواهند حقمان را بخورند با همکارانمان جمع می‌شویم و اعتراض می‌کنیم. از آنجا که کمتر نویسنده‌ای در ایران وجود دارد که درآمد اصلی‌اش از ادبیات باشد، موضوعاتی مثل حقوق مولف و کپی‌رایت نیز تاکنون به دغدغه آنها بدل نشده است، به همین دلیل آگاهی صنفی اولین قدم برای پیوستن ما به کنوانسیون برن است.

نویسنده رمان «مرداد دیوانه» گفت‌وگو، کار رسانه‌ای و برگزاری‌ همایش‌ها را در این زمینه مفید دانسته و گفته: باید از طریق این گفت‌وگوها هم نویسندگان را نسبت به حقوقشان آگاه کنیم و هم مرزهای اخلاق را گسترش دهیم، زیرا امروز برخی ناشران غیرمسئول، کتاب‌ها را بدون اجازه‌ ناشر و نویسنده‌ خارجی منتشر می‌کنند و از این کار خجالت نمی‌کشند. اما شاید روزی برسد که رعایت حقوق مولف برای ناشران جدا از امورحقوقی به امر اخلاقی بدل شود و این جز با کار رسانه‌ای و آگاهی‌بخشی صورت نمی‌گیرد.

او تصریح کرد: اما از آن‌سو نباید ساده‌انگارانه به مسائل نگاه کرد و تنها متوقع بود. نشر به هر حال یک تجارت است. اگر یقین کنیم ناشر و کتابفروش، بدون این‌که با ما دشمنی داشته باشند به دنبال منافع خودشان هستند، آن وقت تازه می‌فهمیم تا وقتی قوی نشویم و نتوانیم مخاطب را در جناح خودمان بیاوریم، عملا کاری از پیش نمی‌بریم.