این موسیقیدان مطرح ایرانی سالها در زمینه موسیقیهای مقامی ایران تجربه و دانش کسب کرد؛ اما با وجودی که در جشنوارههای معتبر داخلی و خارجی نیز جوایز قابل توجهی به دست آورد و مورد تحسین قرار گرفت، چندان که باید و شاید مورد توجه نبود. آوارگان در زمینی در روستای اورکی کشاورزی میکرد و از این راه زندگی میگذراند. گاهی ساز قیچک هم میساخت و میفروخت. بهدلیل اینکه فرزندان استاد آوارگان پیگیر هنر نبودند بنابراین دیگر جانشینی برای وی نیست که بخواهد میراث گرانقدرش را حفظ کند. امیدواریم باقی ماندگان را دریابیم که مانند استاد آوارگان این چنین در انزوا از دنیا نروند. مرگ این موسیقیدان مطرح ایرانی برای دوستداران موسیقی غمگین بود؛ اما آنچه مرگ او را غمانگیزتر میکرد تنهایی و انزوایی بود که در سالهای آخر عمر، گریبان آوارگان را گرفت.