نامه نویسنده ایرانی به وزیر آمریکایی

حالا هم نسبت به سخنان مایک پمپئو وزیر امور خارجه آمریکا واکنش نشان داده و نامه‌ای از رئیسعلی دلواری را در جواب به او منتشر کرده است. در این نامه که در خبرگزاری ایسنا منتشر شده، می‌خوانیم: «چند روز پیش آقای پمپئو با سخنانی شرم‌آور انگار که بر مردم ژاپن اشغال شده در جنگ جهانی دوم تحکم می‌کنند ما ایرانیان را مخاطب قرار دادند که البته تمام صحبت‌های ایشان ناخواسته دلالت بر قدرتمندی کشور ما داشت. آن‌گاه بود که به یاد زمانه رئیسعلی دلواری افتادم و کسانی که به‌علت اشتباهات و حتی بی‌کفایتی مسئولان دولت قاجار، غرق در تردید در مقابله با اشغال ایران و بوشهر به دست امپراتوری فخیمه بریتانیا بودند. بعضی دیگر هم که از آن‌سوی آب‌ها به بهانه‌های مختلف با متجاوزین از کشتی‌های جنگی دشمن پیاده و خاک و ملتشان را هدف قرار می‌دادند و از خود پرسیدم، حال در آن اوضاع و احوال، اگر ما بودیم چه می‌کردیم؟ با تمام دلخوری‌ها با رئیسعلی‌ها و در کنارشان بودیم؟ یا بمانند آن اندک جماعت، برای تنبلی‌ها و دلخوری‌های‌مان، فلسفه همراهی با دشمنان همیشگی این آب و خاک را برمی‌گزیدیم؟ نامه تاریخی رئیسعلی را در جواب غیر مستقیم به رئیس سابق سیا و وزیر خارجه فعلی ترامپ می‌گذارم، که چگونه این رادمرد راه را برای همیشه‌مان مشخص می‌کند .نامه‌ای به شیخ محمدحسین برازجانی، ۱۱جمادی الاول ۱۳۳۳ در بحبوحه تهدیدات انگلیس به اشغال بوشهر در جنگ اول جهانی». او در ادامه این یادداشت، نامه مورد اشاره‌اش را به تمامی نقل کرده؛ نامه‌ای که این‌گونه به پایان می‌رسد: «در خانه نشستن خودمان و راحت طلبیدن تمام وسوسه شیطان می‌باشد. مستحق آن نیستیم که خدا و رسول را از خود خشنود سازیم. روس و انگلیس حق دارند اگر خودمان هیچ کاری نکنیم و آسوده بنشینیم، چرا که همه نوع احترام به بقعه مقدس امام ثامن در شمال و [هتک] احترام به منبر سیدالشهدا در جنوب کردند. در بمباران دلبار (به دلوار، دلبار هم می‌گفتند)کارهای خوب کردند. تف به ما، تف به ما. قربانت بروم، هوش ندارم [یعنی حضور ذهن ندارم] که شرح حالات به درستی عرض نمایم و مصدع زیاده از این نمی‌شوم. خیلی میل به دستبوسی و زیارتت دارم نمی‌دانم به چه قسم به این آرزو نایل شوم». احمدزاده در پایان نوشته: «آقای پمپئو، در آستانه سوم خرداد همین نامه شما را بس است».