غصه لالجین از سفال‌های چینی

لالجین شهری است که مردمانش به سفال این منطقه عرق دارند و 80 درصد از جمعیت آن دست بر این آتش داشته و به پیشه سفالگری، سرامیک کاری و شغل‌های وابسته آن مشغولند.

برخی مواد اولیه سفالگری را آماده می‌سازند؛ برخی بر روی سفالینه ها، نقش و طرح می‌زنند؛ برخی بسته بندی سفال را بر عهده دارند و عده‌ای به خرید و فروش محصولات سفالی اشتغال دارند.

هنوز اصالت و کیفیت سفال‌های تولیدی این منطقه حرف اول را در جهان می‌زند اما مدتی است که جولان محصولات چینی در فروشگاه‌های این شهر، بر بازار سفال لالجین سایه انداخته و قطب تولید سفال را با چالش مواجه کرده و تهدیدی برای سفال و سرامیک این شهر شده است.

این موضوع نه تنها سفال کاران لالجین را آزرده خاطر کرده بلکه واکنش مسئولان استانی را نیز برانگیخته است تا جایی که محمدناصر نیکبخت استاندار همدان از ماه‌ها قبل بر ممنوعیت فروش سفال چینی در شهر لالجین تاکید کرده و بارها در جلسات مختلف به این موضوع صحه گذاشته
است.و حالا که لالجین، این شهر عجین شده با سفالگری با داشتن عنوان‌های مهمی چون «شهر جهانی سفال» و «پایتخت سفال و سرامیک ایران» و با زیبایی‌های منحصر به فردش که قرار است در رویداد همدان 2018 در حوزه گردشگری این استان بدرخشد، بایستی تا حدی که ممکن است از عرضه اجناس خارجی پاک شود که این امر علاوه بر حفظ هویت شهر جهانی سفال، عمل به فرمایشات رهبر معظم انقلاب در حمایت از تولید کالای داخلی را نیز به دنبال دارد.