اردیبهشت را همه به هوای فرحناک و خوشش میشناسند، به نسیم ملکوتیای که انگار از بهشت وزیدن میگیرد. هرچه باشد این هوا، آدم را وا میدارد قدری از خودش فاصله بگیرد و در طبیعت پیرامونش غرق شود. اینجا گلستان است. تکهای از بهشت خدا که آدم شهری جای خالی آن طبیعت بینظیر را در گوشه گوشه زندگیاش بخوبی حس میکند. اینجا گلستان است، بهشتی که باید از نو آن را شناخت.