حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
اومش شوکلا کارگردان فیلم میگوید: «به مجرد آنکه داستان فیلم را برای باچان و کاپور تعریف کردم، شیفته آن شدند.» داستان فیلم درباره روابط پدر و فرزندی و تفاوت دیدگاههای آنان است. در حالی که پدر سرشار از انرژی و عشق به زندگی است، پسر احساس میکند پیر شده و وقت مردنش است.
فیلمنامه فیلم براساس داستان یک نمایش موفق صحنهای گوجراتی نوشته شده است. برخی از منتقدان به حال و هوای نیمهتئاتری فیلم اشاره کردهاند اما همین گروه از حس و حال خوبی که در فیلم وجود دارد، ابراز رضایت کردهاند. آنها میگویند حضور یک پیرمرد کهنسال که قلب یک جوان 25ساله را دارد، پیام خوب ومثبتی به عموم تماشاگران میدهد.
از سال 1983، این اولین بار است که آمیتا باچان و ریشی کاپور در یک فیلم مشترک سینمایی با یکدیگر همبازی میشوند. چهار فیلم قبلی آنها «بعضیوقتها» «عامر، اکبر، آنتونی» ، «باربر ـ کولی» و «اعجوبه» فروش بالایی در جدول گیشه نمایش سینماهای هند داشتهاند. نکته جالب در رابطه با فیلم «102سالگی آخر راه نیست» این است که این فیلم برخلاف عموم محصولات بالیوودی، هیچ بازیگر زنی را در یکی از نقشهای اصلی ندارد.
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....