اگر در گذشته و سالهای ابتدایی راهاندازی این سالنهای خصوصی، بیشتر هنرمندان جوان ترجیح میدادند کارشان را با دغدغه کمتر و بدون طی بروکراسی اداری ـ که برای گرفتن سالن دولتی لازم بود ـ در این سالنها اجرا کنند، مدیران سالنها هم به این جوانان بی محابا میدان میدادند اما به نظر میرسد در سالهای اخیر برخی از سالن دارها دیگر برایشان اهمیتی ندارد که قرار است یک جوان کم تجربه در
تماشاخانه شان به صحنه برود یا هنرمندی حرفهای و شناخته شده بلکه مساله مورد توجه تامین هزینههای سالن و فروش گیشه با ترفندهایی مثل استفاده از بازیگران به اصطلاح «برند» است.
همین امر موجب شده با وجودی که این روزها در نگاه عمومی شاهد استقبال از نمایشهای روی صحنه نسبت به گذشته هستیم و بازار تئاتر رونق بیشتری پیدا کرده، اما تماشاگران جدی تئاتر و افرادی که علاقه مند به دیدن یک اثر متفکر و جدی هستند، افزایش چندانی پیدا نکنند. مخاطبانی را که برای دیدن یک چهره شناخته شده و حواشی بعد از اجرا و گرفتن عکس سلفی و امضا به دیدن تئاتر میآیند میتوان مخاطبان «کاذب» نامید.