ذات عِرق

در این منزلگاه بود که عبدالله بن جعفر، همسر زینب (سلام‌الله علیها) امان‌نامه‌ای را از استاندار مدینه، عمروبن سعید که آن ایام در مکه به سر می‌برد، گرفت و برای حضرت آورد که مضمون آن چنین بود: من تو را از ایجاد تفرقه برحذر داشته و از هلاک شدن تو می‌ترسم! لذا به سوی من برگرد تا در امان بمانی!

حضرت در جواب چنین فرمود: کسی که به سوی خدا دعوت کند، عمل نیک انجام دهد و بگوید از مسلمانان هستم، از خدا و رسولش جدا نمی‌شود... اگر در نوشتن نامه‌ات خیر مرا آرزو کرده‌ای، خدا پاداش تو را بدهد.

عبدالله پسران خویش (عون و محمد) را به خدمت در کنار حضرت و جهاد با دشمنان سفارش کرد و خود به سوی مکه بازگشت .

در قسمتی از نامه امام به عمروبن سعید آمده است: «بهترین امان، امان خداوند است. از خداوند، ترس از او را در دنیا خواهانیم تا در قیامت به ما امان بخشد.»