یادداشت
انتظار برای هیچ
حتی کسانی که عاشق فوتبال اروپا هستند و به کمتر از لالیگا و بوندسلیگا و لیگ جزیره قانع نیستند، در تنهاییشان برای لیگ برتر خودمان دلتنگ میشوند. همین لیگی که مراسم قرعهکشیاش با 100 دقیقه تاخیر برگزار میشود و آب از آب تکان نمیخورد!
البته آنها خوب میدانند که تفاوت این دو سطح متفاوت از فوتبال تا چه اندازه زیاد است. آنها که فوتبال روز دنیا را دنبال میکنند، میدانند تیمهای درجه یک فوتبال باشگاهی در اروپا، چه برنامههای فشرده و پولسازی در تابستان دارند. اردوهای پیش فصل آنها در حقیقت، بازاری برای درآمد بیشتر است. بازاری که به همه فایده میرساند. از غولهای صنعتی و شرکتهای تبلیغاتی گرفته تا برندهای تولید لباس و حتی هواداران. همه در این چرخه منتفع میشوند. برنامه دقیق سفر از پیش مشخص شده مو به مو اجرا میشود. با وجود مسافت طولانی و پروازهای خستهکننده و طی کردن 20 تا 30 هزار کیلومتر، تیمها به اردوهای تابستانی خارج از قاره خود تن میدهند چون قرار است دلاری به دلارهای حساب باشگاه افزوده شود.
اما اینجا هر طور که میخواهیم عمل میکنیم. برنامه داربی را در کشوری غیر از ایران میریزیم و دو باشگاه پرطرفدار و هوادارانشان را درگیر داربی تابستانی در کشوری دیگر میکنیم، اما با کشور میزبان این بازی هماهنگی نمیکنیم. حتی به اندازه یک نامه به پلیس فدرال! داربی تهرانی که قرار بود در آلمان برگزار شود، به دلیل عدم هماهنگی قبلی با پلیس فدرال و عدم تضمین امنیت لغو شد تا دوباره صابون برنامهریزی ایرانی به تنمان بنشیند. لحظهشماری هواداران فوتبال در ایران و خارج از ایران برای دیدن داربی تهران در خارج از مرزها بی فایده بود. انتظاری برای هیچ! کاش فقط به دیدن فوتبالهای جذاب اروپایی اکتفا نکنیم و کمی برنامهریزی آنها هم را الگو قرار دهیم.
مهدی توتونچی
جامجم
گفت و گو
