اول، زاغهها و حلبی آبادها و کپرها بودند؛ بیغولههایی که یک شبه قد میکشیدند و حجم سیاهی میشدند دور گلوی شهرها؛ سالها که گذشت اسمشان شد سکونتگاههای غیررسمی که دیگر به چنبره زدن دور شهرها بسنده نمیکردند و حالا آلونکهایی کج و کوله و بدقواره شدهاند که مثل زخمهای لاعلاج در دل کلانشهرها، دهان باز میکنند.