هنر در ایـران دستخوش مسائل مادی شده است

او در گفت‌وگویی که با خبرگزاری تسنیم انجام داده به نکات جالبی اشاره کرده است که با هم از نظر می‌گذرانیم.

علیزاده در بخشی از مصاحبه می‌گوید: خوانندگی در موسیقی ایرانی به جنبه‌های تجاری وارد شده است و برگزارکنندگان کنسرت‌های موسیقی در این امر خیلی دخیل هستند. الان موسیقی بیشتر جنبه سرگرمی دارد؛ همه آهنگ‌های قدیمی را بازسازی می‌کنند. آهنگ‌هایی که با صدای خوانندگان زن اجرا شده و در میان مردم نوستالژی دارد را بازخوانی کردند. چون امر تقلید همیشه وجود داشته است خوانندگان امروز هم همه چیز را از هم تقلید می‌کنند و آن هم شهرت و پول و کارِ آسان کردن است.

این هنرمند ادامه می‌دهد: بیشتر این خوانندگان موسیقی ایرانی را دوست دارم و صداهای خوبی دارند و مطمئن هستم اگر آنان هم درباره آواز ایرانی صحبت کنند قطعا نظرشان جدا از من نیست. اما مهم این است که خودشان چه عملکردی دارند. همه چیز در ایران به قدری مادی شده که با پول به محک گذاشته می‌شود، همیشه می‌خوانید که فلان فیلم دو میلیارد فروش داشته و این یعنی فیلم خوبی است. فلان فیلم اما فروش نداشته پس فیلم خوبی نیست در حالی که فیلم هنری و خوبی است. فیلم‌های کیارستمی فروش چندانی نداشت، شاید اصلا اکران نمی‌شد شاید هم یک هفته آن هم در یک سالن سینما اکران می‌شد. آیا برای این فیلم تبلیغ می‌کردند، آیا در رادیو و تلویزیون درباره این فیلم‌های هنری صحبت می‌شد تا مردم با آنها آشنا شوند. بخشی از مردم به گونه‌ای بار آمده‌اند که فقط دنبال این هستند که تخمه بشکنند و فلان هنرپیشه اینها را بخنداند.

خالق آلبوم «نی نوا» بیان می‌کند: هر چیزی که شکل عام و بازاری پیدا کند درآمد و رونق اقتصادی بیشتری داشته باشد، لزوماً هنر نیست. متاسفانه در ایران هنر دستخوش مسائل مادی شده است. نقاشی به نظرم زاویه بدی گرفته و به سمت دلالان و کسانی که تابلوها را خریدوفروش می‌کنند کشیده شده است. من دوست دارم نقاشی توضیح دهد که نقش مردم در هنر نقاشی چیست.

او تاکید می‌کند: وقتی هنرمند به سمت ذائقه عموم برود یعنی سطح هنر خود را پایین آورده‌ است. هنرمند این رسالت را دارد که سطح سلیقه مردم را ارتقا دهد. ما می‌گوییم مردم در رشد ما تاثیر دارند ولی ما هم باید در سلیقه و فکر هنری مردم و در رشد آنان نقش داشته باشیم والا ما می‌نشینیم و هر چه مردم بخواهند را می‌سازیم.

این هنرمند به اظهار نظر درباره ورود هنرمندان به عرصه سیاست پرداخته و می‌گوید: معتقدم هنرمند می‌تواند وارد مسائل سیاسی و اجتماعی شود اما با موضع هنری و ادبیات هنری خودش باشد. در موضعگیری سیاسی و برخورد سیاسی منفی‌ترین چیز این است که به هم توهین کنیم. مناظره‌های تلویزیونی را به یاد دارید که پر از توهین بود. این که فلان مدرک را رو می‌کنم و... در حدی بود که آدم شرم داشت نگاه کند. توهین و تحقیر بسیار بود. این به هوشمندی هنرمند باز می‌گردد که به چه شکلی و با چه ادبیاتی وارد این امر شود؛ اگر قرار است وارد شود.

علیزاده در پایان سخنانش می‌گوید: واقعا ورود مستقیم به مسائل سیاسی، کار هنرمند نیست؛ باید آنالیز و همانند سیاستمدار برخورد کند. هنرمند به ذات هم سیاستمدار و هم هنرمند است و هم سخاوتمند است و هم می‌بخشد و هم باید او را بخشید. هر آدمی که به زیبایی زندگی کند به خودی خود هنرمند است.

هر ابزاری که دستش باشد با آن حس هنری می‌تواند داشته باشد. گفتم اگر مهندس و پزشک باشد می‌تواند مهندس و پزشک هنرمند باشد. واژه هنر لطافتی خاص به همه تخصص‌ها می‌دهد.