السلام ای کشته‌های بی‌کفن

این ایام که فضایش آکنده از عطر شهادت می‌شود و عزادارانی که دلی آماده پرواز دارند، دفتر عشق و عاشقی را باز می‌کنند و هر شب حکایتی از ایثار و جانبازی می‌خوانند. بزرگان بر این باورند که در روزهای عزا، اهل جنت نیز سیاه‌پوش می‌شوند و ملائک دم به دم از پیمانه غم می‌نوشند.

مقتل خوانان از امروز تا دهم محرم از غم زینب و شکستگی دل زهرا و لب تشنه و عطش و تلاطم خنجر و حنجر می‌گویند. هر دم از محفل روضه صدای زنگ قافله‌ای شنیده می‌شود که تا مقصد کربلا فاصله‌ای ندارد. محرم بهانه‌ای بیش برای تجدید عاشقی و پیوند با شیدایی نیست، چون شور عاشقی تا قیامت باقی است. مگر غیر این است که غمنامه نینوا از زمانی که خون پاک خامس آل‌عبا بر زمین ریخت و کمر خاک را شکست تا به امروز زمزمه لبان مومنانی است که بی‌بهانه و با بهانه و حتی زمانی که جوی آبی می‌بینند، جویبار دیده را رها می‌کنند و دل‌هایشان دریاچه غم می‌شود. عاشورا اما صرفا ماندن در فضای غم و الفت با ماتم نیست. محرم را باید مدرسه‌ای دانست که در آن جوانمردان کربلا هریک رساله‌ای از ایثار و غیرتمندی و آزادگی به یادگار گذاشتند. کسانی که در این مکتب درس می‌آموزند، می‌دانند که باید همچون حسین و یارانش در مقابل ظلم ایستاد و حق مظلوم را ستاند و در کلام و رفتار چنان زلال بود که حتی آیینه هم به این شفافیت رشک ببرد.

فتاح غلامی - سیاسی