سلام سینمایی به امام رضا(ع)

حرم مطهر حضرت امام رضا(ع)، گل سرسبد این شهر است که در فیلم و سریال‌هایی با موضوع زیارت به وفور به تصویر کشیده و سکانس‌ها و صحنه‌های مهم و تاثیرگذاری هم در آن فیلمبرداری شده است. این بارگاه ملکوتی به خودی خود، دل را می‌لرزاند و حال و هوای ویژه‌ای به آدم می‌دهد، چه رسد به این که سنخیت مناسبی هم با بافت اثر نمایشی داشته باشد. آن وقت دیگر تاثیرگذاری این ترکیب و چینش در قالب کلام و تصویر به اوج خود می‌رسد و مخاطب را به خوبی با خود همراه می‌کند.

مجید مجیدی که آثاری با رنگ و بوی معنوی در آثارش به چشم می‌خورد و همواره نگاهی به نشانه‌های خدایی در کارهایش دارد، چند سال پیش فیلم کوتاهی به نام «رضای رضوان» ساخت و با دستمایه قرار دادن موضوع کفش داری حرم امام رضا(ع)، تاکیدی مستند و هنرمندانه به پیوند عمیق یک ملت و یک جهان با شخصیتی بی‌همتا می‌کند.

رسول صدرعاملی، از کارگردان هایی که همواره نگاه عمیق و دقیقی به جامعه در آثارش به چشم می خورد، در دهه 80 ، 3 فیلم «شب»، «هرشب تنهایی» و «در انتظار معجره» را با یک موضوع اجتماعی مهم یعنی فرهنگ زیارت و رابطه روحانی مردم با امام هشتم شیعیان و تاثیرات انکارناپذیر آن در زندگی ملت، می‌سازد که از آن به عنوان سه گانه زائر نام می‌برند.

برجسته‌ترین اثر این سه‌گانه یعنی شب‌، قصه گروهبان جوانی به نام محسن گرایلی (امین حیایی) را به تصویر می‌کشد که مجبور می‌شود شبی را همراه مجرمی به نام دکتر پرویز روشن چراغ (عزت‌الله انتظامی) در مشهد سر کند. فیلمساز روایت قصه‌اش را با مکان‌هایی پیوند می‌زند که همه تصاویر آشنایی هستند؛ از مسافران و زائران دعاگو و تسبیح به دست در سالن انتظار ایستگاه قطار تا بیمارستان و بیماران لاعلاج و همراهانشان که برای شفای مریضشان، مدام نام امام رضا (ع) را صدا می زنند. دوربین پس از پرسه‌هایی در بازارهای مشهد و مغازه‌های آشنایی که بارها از آن سوغاتی خریده‌ایم و هتل‌ها و مسافرخانه‌ها و مهمانپذیرهایی که شب‌های سفر زیارتی را در آن به سر برده ایم، به یکی از آرامش بخش ترین و زیباترین مکانهای جهان یعنی حرم مطهر حضرت امام رضا (ع) می‌رسد و وقتی نگاه شخصیت‌های فیلم به بارگاه امام می خورد، ما هم همراه آنها به علی بن موسی‌الرضا سلام می کنیم و دلمان هوای سفر به مشهد می‌کند.

علی رستگار