حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
برخوردهای غیرحرفهای روی نیمکت تیم ملی
مشتهای گره کرده به صورت خودمان نخورد!
کارلوس کیروش کارش را خوب بلد است. به موقعش انتقاد میکند، به موقعش سر داور خراب میشود و به موقعش آنجا که کل نیمکت تیم ملی یقه نیمکتنشینان قطر را گرفته بودند دست در دست سرمربی اروگوئهای این تیم به سمت تونل ورزشگاه میرفت! او حرفهای است و میداند از شرایط چطور استفاده کند. اما نیمکت تیم ما چطور؟ جواد نکونام که برای نخستین بار دستیار کی روش شده بود چطور؟
کدام یک از همه بازیکنان و کادر فنی که روی نیمکت تیم ملی نشسته بودند رفتارشان حرفهای بود؟ نکونام؟ پیروانی یا حتی دن گاسپار پرتغالی؟ اصلا مترجم کارلوس کیروش که از دوستان خوب اهالی رسانهای است را باید چه کار کرد؟ آیا وظیفه یک مترجم چیزی غیر از انتقال کلمات به بازیکنان و اعضای کادر فنی است؟ آیا وظیفه او گره کردن مشتهایش و پرتاب آنها به سمت قطریهاست؟ کاری با اینکه جنجال را چه کسی راه انداخت نداریم، اما حالا که ایران جایی در فوتبال آسیا (از لحاظ پستهای حساس و مدیریتی) ندارد باید حرفه ای رفتار کرد و باید الگو بود و باید طوری بود که گزک دست کسی نداد تا از بازیهای خانگی محروممان کنند. برخوردها اگر کمی حرفهای شود دیگر کسی نمیتواند چوب لای چرخ ماشین در حال حرکت تیم ملی بگذارد. ایران بازی را از قطر برده بود و اصلا نیازی نبود تا این رفتارها و حرکات انجام شود. بازی با قطر تجربه خوبی بود که باید از آن در جهت حرفهای شدن استفاده کرد. تجربهای که کاری کند تا این مشتهای گره کرده در بازیهای آینده تیم ملی به صورت خودمان نخورد.
گفت و گو
